บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 21 อย่าร้องไห้ เดี๋ยวป้อนนมให้แล้ว!

บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 21 อย่าร้องไห้ เดี๋ยวป้อนนมให้แล้ว!

ฟางเย่วางฝากล่องไว้ข้าง ๆ อย่างแผ่วเบา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง กลัวว่าจะไปรบกวนเจ้าเสือขาวตัวน้อยที่ยังหลับสนิทอยู่

ขนของลูกเสือขาวมีลวดลายพาดกลอนราวกับตวัดด้วยพู่กันจีน เปล่งประกายเสน่ห์ดึงดูดใจจนยากจะละสายตา เมื่อก้มลงไปมอง จะเห็นร่างกายของมันกระเพื่อมขึ้นลงเบา ๆ ตามจังหวะการหายใจ

ฟางเย่ตกหลุมรักเจ้าเสือขาวตัวน้อยตั้งแต่แรกเห็น!

เขายื่นมือออกไปจะสัมผัสมันโดยสัญชาตญาณ แต่แล้วก็นึกบางอย่างขึ้นได้กะทันหันจึงหยุดมือไว้

เขาเดินไปที่ห้องน้ำ ฟอกสบู่ และล้างมืออย่างพิถีพิถันก่อนจะเช็ดให้แห้งด้วยผ้าขนหนู

จากนั้นเขาถึงค่อยยื่นนิ้วเข้าไปในกล่องไม้ ลูบไล้แผ่นหลังของเจ้าเสือขาวน้อยอย่างอ่อนโยน สัมผัสได้ถึงไออุ่นแห่งชีวิต

เจ้าเสือขาวน้อยยังคงหลับตาพริ้ม หลับสนิทดูน่าเอ็นดูเหลือเกิน

[เสือโคร่งเบงกอล: ไร้นาม

อายุ: 8 วัน (ลูกสัตว์)

อารมณ์: หลับสนิท/สงบ]

ฟางเย่สอดมือข้างหนึ่งใต้ท้องและใช้อีกข้างประคองสะโพก ยกมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง “ดูจากสายตา น่าจะยาวประมาณ 40 ซม.? หนักสัก 1 กิโลกรัมได้มั้ง?”

เรื่องนี้ต้องวัดให้แม่นยำ!

สายวัดและเครื่องชั่งดิจิทัลเป็นอุปกรณ์ที่ใช้กันทั่วไปในสวนสัตว์ และเขาก็มีติดไว้ในห้องทำงาน

คำว่า ‘ความยาวลำตัว’ หมายถึงความยาวของร่างกายสัตว์ จากปลายจมูกถึงปลายหาง จากจมูกถึงโคนหาง จากคอถึงโคนหาง ไม่มีถูกผิด ขึ้นอยู่กับบริบท

ฟางเย่วัดจากปลายจมูกถึงปลายหาง จัดหางเจ้าเสือขาวน้อยให้ตรง และวัดได้ 47 ซม.!

ยาวกว่าที่เขาคาดไว้ หางอย่างเดียวยาวปาเข้าไป 15 ซม. เป็นหนึ่งในสามของความยาวลำตัวเลยทีเดียว

หางของเสือโตเต็มวัยจะหนาและเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ทำหน้าที่ทรงตัวขณะเคลื่อนไหวและเป็นอาวุธที่ทรงพลังในการโจมตี

แต่หางของเจ้าเสือขาวน้อยยังผอมบางและอ่อนแอ ปลายเรียวเล็กเหมือนตะเกียบ

จากนั้นเขาก็วางผ้าขนหนูบนเครื่องชั่งดิจิทัลและวางเจ้าเสือขาวน้อยลงไป

น้ำหนักอยู่ที่ 1330 กรัม

สำหรับลูกเสือโคร่งเบงกอลอายุ 8 วัน นี่ถือเป็นเกณฑ์น้ำหนักปกติและสุขภาพดี!

ฟางเย่จุ๊บหน้าผากเจ้าเสือขาวน้อย รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า “เจ้าตัวเล็กน่ารักขนาดนี้ จะตั้งชื่อว่าอะไรดีนะ?”

ขณะครุ่นคิด สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นโคนหางโดยบังเอิญ

อืม มีไข่ด้วย เป็นตัวผู้แฮะ!

“สำหรับเสือตัวผู้ อาจต้องชื่อที่ดูแมน ๆ หน่อย อย่าง จ้วงจ้วง[1]? สายฟ้า? เกริกไกร? อืม ตัดสินใจยากแฮะ หรือจะให้ชาวเน็ตช่วยตั้งดี? แต่ถ้าให้ชาวเน็ตเลือก พวกเขาต้องตั้งชื่อตลก ๆ มาแน่”

ฟางเย่ตกอยู่ในห้วงความคิดชั่วขณะ

การตั้งชื่อนี่มันงานหินจริง ๆ!

ขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้น

“แง้!!”

พร้อมกับเสียงร้องแผ่วเบา ฟางเย่รู้สึกได้ทันทีว่าเจ้าเสือขาวน้อยในมือเริ่มขยับตัวไปมาอย่างกระสับกระส่าย

เสียงร้องของลูกเสือจริง ๆ แล้วคล้ายกับเสียงร้องของทารกมนุษย์มาก ร้อง “แง้ แง้ แง้” เหมือนกันเปี๊ยบ

เมื่อก้มลงมอง เจ้าเสือขาวน้อยลืมตาขึ้นมาครึ่งหนึ่ง หันหัวมองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง ราวกับกำลังมองหาอะไรบางอย่าง

ดวงตาของมันเป็นสีเทาอมฟ้า เหมือนมีหมอกมาบัง ดูมัว ๆ และไม่ค่อยชัดเจนนัก

ลูกเสือโคร่งเบงกอลจะลืมตาได้ในช่วง 8-10 วันหลังคลอด แต่ในระยะนี้ พวกมันยังมองไม่เห็นและรับรู้ภาพไม่ได้

“เป็นอะไรไปเจ้าตัวเล็ก? หิวเหรอ?”

“แง้” เจ้าเสือขาวน้อยร้องเสียงอ่อนอีกครั้ง

ฟางเย่ไม่กล้าประมาทและใช้ดวงตาแห่งการสังเกตเพื่อตรวจสอบข้อมูลที่ละเอียดขึ้น

[เสือโคร่งเบงกอล: ไร้นาม

อารมณ์: เร่งด่วน! เร่งด่วน!]

สถานะสุขภาพ: หิว ต้องการนม ข้อเสนอแนะ:

ข้อเสนอแนะละเอียดมาก!

รวมถึงวิธีป้อน วิธีดูแล และสภาพแวดล้อมที่ควรจัดให้

“ขอบคุณสวรรค์ที่มีดวงตาแห่งการสังเกต” ฟางเย่โล่งอก การเลี้ยงลูกเสือมีกฎและวิธีการมากมายขนาดนี้ ถ้าเขาป้อนนมมั่วซั่วจนลูกเสือขนร่วงจริง ๆ ไม่เพียงแต่ลูกเสือจะทรมาน เขาเองคงใจสลายและรู้สึกผิดน่าดู

แผงข้อมูลของเจ้าเสือขาวน้อยกระพริบ และข้อความใหม่ก็ปรากฏขึ้น

[ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ครอบครองไอเทม ‘ยาปกป้อง’ ซึ่งสามารถผสมลงไป 3 มล. ต่อการป้อนหนึ่งครั้ง เพื่อช่วยให้ลูกเสือเติบโตอย่างแข็งแรง!]

“จริงสิ!”

ฟางเย่นึกขึ้นได้ว่าลูกเสือแรกเกิดต้องการภูมิคุ้มกัน และช่วงนี้เป็นช่วงที่มันตัวเล็กที่สุด ยาปกป้องจึงน่าจะมีประสิทธิภาพสูงสุด

จริง ๆ แล้ว สำหรับลูกสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม รวมถึงทารกมนุษย์ วิธีที่ดีที่สุดในการเสริมสร้างภูมิคุ้มกันคือการกินนมแม่

โดยเฉพาะน้ำนมเหลืองที่ผลิตในช่วงไม่กี่วันแรกหลังคลอด ซึ่งมีแอนติบอดีจำนวนมหาศาล!

อย่างไรก็ตามในตอนนี้ การหาแม่นมที่เหมาะสมให้เจ้าตัวเล็กนั้นเป็นไปไม่ได้

จะว่าไป ถ้านมแม่ดีที่สุด ทำไมสัตว์จำนวนมากยังต้องถูกเลี้ยงด้วยมือมนุษย์ล่ะ?

เพราะสัตว์บางตัว โดยเฉพาะแม่มือใหม่ ไม่ค่อยชำนาญในการดูแลลูก ตัวอย่างเช่น พวกมันอาจนอนทับลูกจนขาดอากาศหายใจตาย อุบัติเหตุที่น่าเศร้า

บางตัวอาจรู้สึกไม่ปลอดภัยและอยากย้ายลูกไปที่อื่น จึงคาบลูกที่หลังคอ แต่กะแรงผิดจนทำคอลูกหัก

หรือแค่รู้สึกว่าการให้นมมันน่ารำคาญและปฏิเสธที่จะเลี้ยงลูกไปเลย

ในธรรมชาติ ลูกสัตว์ทุกตัวที่โตมาได้ถือว่าโชคดีสุด ๆ

การเลี้ยงด้วยมือมนุษย์คือการลดอุบัติเหตุเหล่านี้และเพิ่มอัตราการรอดชีวิตของลูกสัตว์

“แง้ แง้”

เจ้าเสือขาวน้อย ผู้หิวกระหาย ร้องเรียกไม่หยุด เสียงของมันเริ่มแหบแห้ง

ฟางเย่รีบโทรหาหลานลี่ พูดรัวเร็ว “ฮัลโหล หลานลี่? ช่วยหยิบนมผงถุงหนึ่งจากห้องเก็บของให้ฉันหน่อยได้ไหม? นมแพะผงนะ! เอามาที่ห้องทำงานฉันเลย! แล้วก็อย่าลืมขวดนมด้วย!”

“ได้ค่ะ!”

ที่ปลายสาย หลานลี่ฟังเสียงร้อง “แง้ แง้” ที่แหบพร่าลอดมา ก็รู้สึกงงงวย “มีลูกสัตว์เกิดใหม่เหรอคะ?”

แต่แล้วเธอก็คิดได้ว่า ช่วงนี้ในสวนสัตว์ไม่มีสัตว์ท้องนี่นา?

แม้จะงุนงง แต่เธอก็ขยับตัวไว รีบดำเนินการทันที

ในขณะเดียวกันฟางเย่ก็ไม่อยู่นิ่ง เริ่มต้มน้ำ

เนื่องจากน้ำในกาต้มน้ำเคยต้มสุกมาแล้ว ครั้งนี้จึงแค่ทำให้อุ่นขึ้นเล็กน้อยก็พอ

ถ้าต้มจนเดือดอีกรอบจะไม่ดี แถมยังต้องรอน้ำเย็นลงอีก

เขาจุ่มนิ้วลงไปในกาต้มน้ำเพื่อวัดอุณหภูมิเงียบ ๆ

เมื่อรู้สึกว่าร้อนพอดีแล้ว เขาก็ปิดสวิตช์

“เจ้าตัวเล็ก ไม่ร้องนะ โอเคไหม? เดี๋ยวก็ได้กินนมแล้ว!”

ฟางเย่ลูบตัวและปลอบประโลมเจ้าเสือขาวน้อยอย่างอ่อนโยน แต่ผิดคาด เจ้าเสือขาวน้อยที่ดูงุนงงกลับงับนิ้วเขาเฉยเลย!

จ๊วบ จ๊วบ!

อักษร ‘หวัง[2]’ บนหน้าผากของมันเด่นชัดขึ้นขณะที่ใบหน้าเล็ก ๆ ดูจริงจัง มันดูดนิ้วเขาอย่างมุ่งมั่น

ทว่าแม้จะพยายามแค่ไหน ก็ไม่มีน้ำนมไหลออกมา

เป็นเพราะมันเพิ่งเกิดมาได้ไม่กี่วันและอารมณ์ความรู้สึกยังไม่พัฒนามากนัก ไม่อย่างนั้นอารมณ์ปัจจุบันของมันคงเต็มไปด้วยความสงสัยในชีวิตเสือของตัวเองแน่ ๆ!

[1] แข็งแรง

[2] ราชา