บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 20 ลูกเสือขาวมาถึงแล้ว

บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 20 ลูกเสือขาวมาถึงแล้ว

ความทรงจำของพ่อถังผุดขึ้นมา “ลูกจะจำได้ยังไงล่ะ! ตอนนั้นลูกยังเป็นทารกตัวกะเปี๊ยกอยู่เลย”

“น่าจะตอนลูกอายุประมาณสามเดือนได้มั้ง หลัก ๆ คือแม่เขาเบื่ออยู่บ้านอยากออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง ก็เลยพาลูกไปสวนสัตว์”

“พ่อจำได้ว่ามีสิงโต เสือ นกยูง แล้วก็ให้จ่ายเงินนิดหน่อยเพื่อให้อาหารพวกมันได้ พูดตามตรงนะ มันไม่ได้สนุกขนาดนั้นหรอก สัตว์ถูกขังอยู่ในกรงเหล็กใหญ่ ๆ ดูซึมกะตายไม่มีความสุข หลังจากนั้นเราก็ไม่เคยพาลูกไปอีกเลย”

“เฮ้อ หลินไห่ขาดความลึกซึ้งทางประวัติศาสตร์ ไม่มีที่เที่ยวอะไรน่าสนใจเท่าไหร่” แม่ถังถามด้วยความสงสัย “ว่าแต่ทำไมจู่ ๆ ถึงถามเรื่องนี้ล่ะถังถัง? อยากไปสวนสัตว์เหรอ? ไว้วันหลังเราไปกันอีกไหม?”

พ่อถังขมวดคิ้วครุ่นคิด “หลายปีก่อนพ่อได้ยินเพื่อนร่วมงานบอกว่าพาลูกไปตอนวันหยุดแทบไม่เห็นสัตว์เลย ดูเหมือนสวนสัตว์ใกล้จะเจ๊งแล้ว ผ่านมาตั้งหลายปี ไม่รู้ป่านนี้ยังเปิดอยู่หรือเปล่า?”

“งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นหยุดวันชาติเราขับรถไปสวนสัตว์หลานเหอที่เมืองข้าง ๆ กันไหม? ได้ยินว่าที่นั่นดีใช้ได้เลย”

“ไม่เอาค่ะ หนูแค่ถามไปงั้นแหละ!”

พอได้ยินดังนั้น ถังเสี่ยวซินก็หน้าตื่น รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน แลบลิ้น แล้ววิ่งหนีไป

วันชาติปีที่แล้ว พ่อแม่พาเธอออกไปเที่ยว แล้วก็ไปติดแหง็กอยู่บนทางด่วนเกือบทั้งวัน เป็นความทรงจำที่ลืมไม่ลงจริง ๆ

จะไปเที่ยวให้ลำบากทำไม? อยู่บ้านสบายกว่าตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ?

. . .

“เพื่อน ๆ ครับ อย่าลืมกดติดตามนะครับ! บ๊ายบาย!”

ฟางเย่ยิ้มและโบกมือ จากนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยไม่มีใครสังเกตเห็น

ทันทีที่ปิดกล้อง เขาสั่งงานหลานลี่สองสามคำ แล้วตรงดิ่งกลับหอพักทันที พร้อมกับหลับเป็นตาย!

เพราะการใช้ “สกิลเป็นมิตร” ต้องใช้พลังงานจิต

วันนี้เพื่อที่จะหวีขนและอาบน้ำให้เสี่ยวเฉียว เพื่อให้เสี่ยวเฉียวว่านอนสอนง่ายและไม่ขัดขืน เขาใช้สกิลติดต่อกันสามครั้ง รักษาสถานะ “เป็นมิตร” ไว้นานครึ่งชั่วโมง

เมื่อจบไลฟ์ ฟางเย่ดูปกติจากภายนอก แต่ข้างในเพลียสุด ๆ

หลังจากงีบหลับ เขาก็เริ่มมีแรงกลับมาบ้าง

พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาเช็คโทรศัพท์และเห็นว่าเลยเวลาอาหารเย็นมาแล้ว

“เดี๋ยวให้ลุงจางทำเมนูพิเศษให้ดีกว่า อาจจะแค่ลวกบะหมี่สักชาม” เขาคิด

ฟางเย่ลุกจากเตียง ลูบท้องที่ร้องจ๊อก ๆ และครุ่นคิดเงียบ ๆ

“สกิลเป็นมิตรนี่กินพลังงานเอาเรื่องแฮะ! แล้ววันนี้ตอนใช้ผลลัพธ์ดูจะไม่ชัดเจนเท่าครั้งแรกหรือเปล่านะ? ดูเหมือนพออุ้มนานเข้า เสี่ยวเฉียวก็เริ่มขัดขืนตอนท้าย ๆ”

เขาเข้าใจเหตุผลได้อย่างรวดเร็ว

จริง ๆ แล้วมันก็เรื่องปกติ เหมือนเด็กที่ไม่เคยลิ้มรสไก่ทอด แฮมเบอร์เกอร์ หรือเฟรนช์ฟรายส์ ครั้งแรกที่ได้กิน KFC ความตื่นเต้น เร้าใจ และความฟินทำให้พวกเขาอยากกินทุกวัน คิดว่ากับข้าวฝีมือพ่อแม่จืดชืดเกินไป

แต่พอกินไปหลาย ๆ ครั้ง พวกเขาก็จะรู้ว่ารสชาติมันก็งั้น ๆ และยังมีของอร่อยอย่างอื่นอีกตั้งเยอะ พวกเขาจะไม่คลั่งไคล้มันเหมือนตอนแรกอีก

พอโตขึ้น พวกเขาอาจจะเริ่มไม่ชอบของทอดแคลอรีสูงพวกนี้ด้วยซ้ำ

บรรยากาศที่สร้างโดยสกิลเป็นมิตรก็คล้าย ๆ กันสำหรับสัตว์

ครั้งแรกที่สัมผัส แรงกระตุ้นจะรุนแรงที่สุด ถ้าให้ตีเป็นตัวเลข ก็คงเหมือน +50 ความสนิทสนม: เป็นมิตรสุดขีด เหมือนคนในครอบครัว!

ใช้ครั้งต่อไป ก็กลายเป็น +30 ความสนิทสนม: ก็ดีนะ เจ้ามนุษย์ตักขี้นี่นิสัยไม่เลว

สุดท้าย +10 คือผลลัพธ์ปกติ

“มาดูกันดีกว่าว่าวันนี้ได้อะไรบ้าง!”

ฟางเย่ร่าเริงขึ้นทันตาและเปิดแผงระบบ

ค่าความนิยม 15,000!

หมายความว่าเขาหมุนกาชาได้สิบกว่ารอบอีกแล้ว

ด้วยความคาดหวังนิด ๆ เขาคิดว่า “จะได้ไอเทมหรืออุปกรณ์เพิ่มพลังงานจิตบ้างไหมนะ?”

เขาเริ่มซาบซึ้งถึงความสำคัญของพลังงานจิตแล้ว

เริ่มหมุน!

ตุ๊กตาอัลปากา, ตุ๊กตาเสือ, คราวหน้าโชคดีแน่ . . .

“บ้าเอ๊ย! กะจะให้ฉันเปิดร้านขายของที่ระลึกหรือไง?” ฟางเย่อดบ่นไม่ได้

ด้วยเรตการออกของกาชานี้ ร้านของที่ระลึกในอนาคตของสวนสัตว์คงไม่ต้องสต็อกตุ๊กตาเพิ่มแล้วมั้ง

ในที่สุดหลังจากการหมุนครั้งสุดท้าย การแจ้งเตือนที่แตกต่างก็ปรากฏขึ้น [ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับ [ยาปกป้อง]!]

ในขวดแก้ว ของเหลวลึกลับสีทองดั่งแสงตะวันไหลวน แผ่ออร่าอบอุ่นและผ่อนคลายออกมา

[ยาปกป้อง : เมื่อสัตว์บริโภคเข้าไป จะเพิ่มการฟื้นฟูและภูมิคุ้มกันโรคอย่างถาวร ปล.ยิ่งขนาดตัวใหญ่ ผลลัพธ์ยิ่งน้อยลง]

ฟางเย่ถามระบบโดยไม่รู้ตัว “ยาปกป้องนี้คนใช้ได้ไหม?”

“ได้ แต่ผลลัพธ์น้อยมาก”

“งั้นก็ช่างเถอะ”

ฟางเย่ยักไหล่และเก็บยากลับเข้ามิติเก็บของ

ยังไงซะครอบครัวเขาก็แข็งแรงดี ไม่จำเป็นต้องใช้หรอก

ความสามารถในการใช้งานจริงของยาปกป้องยังถือว่าสูงมาก เหมือนก่อนทะลุมิติมา เจ้าของร่างเดิมหมดหนทางและร้อนใจเพราะลิงกังป่วยรักษาไม่หาย กว่าจะแก้ปัญหาได้ต้องรีบติดต่อสัตวแพทย์จากสวนสัตว์อื่น

ถ้ามียาปกป้องในตอนนั้น คงทำให้อะไร ๆ ง่ายขึ้นเยอะ

มันช่วยลดโอกาสที่สัตว์จะตายจากโรคภัยไข้เจ็บอย่างน่าเศร้าได้

. . .

วันรุ่งขึ้น

ฟางเย่ไปตรวจความคืบหน้าการก่อสร้างโซนเสือแห่งใหม่ คนงานรื้อกรงเหล็กออกไปเกินครึ่งแล้ว และพื้นคอนกรีตที่เขาเกลียดชังก็ถูกรถแม็คโครกระแทกจนแตกเป็นร่องลึก เผยให้เห็นดินเหลืองดั้งเดิมข้างใต้ ท่ามกลางบรรยากาศการทำงานที่ขยันขันแข็ง

ประสิทธิภาพเชื่อถือได้จริง ๆ!

จากนั้นเขาเดินตรวจตราไปรอบ ๆ สวนสัตว์และถือโอกาสไลฟ์สดให้ผู้ชมดู

วันนั้นผ่านไปอย่างสงบสุข

“ผู้อำนวยการครับ! มีพัสดุมาส่ง ให้ผมเอาไปให้ไหมครับ?” พี่ยามเหลยโทรมา

“พัสดุผมเหรอ?”

“ใช่ครับ ลังไม้ลังหนึ่ง”

ฟางเย่สะดุ้งเล็กน้อย แล้วก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าต้องเป็นรางวัลลูกเสือโคร่งเบงกอลขาวจากภารกิจที่มาถึงแล้วแน่ ๆ!

ด้วยความตื่นเต้น เขาพูดว่า “ช่วยดูแลให้ดี ๆ นะครับ แล้วเอาไปส่งที่ห้องทำงานผม เอ้ย ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมไปเอาเอง!”

ครู่ต่อมา เขาก็มาถึงป้อมยามพร้อมอาการหอบแฮ่ก ๆ หลังจากขอบคุณพี่เหลย เขาก็ยกกล่องอย่างระมัดระวังกลับไปที่ห้องทำงาน

เมื่อวางลงบนโต๊ะ ในที่สุดเขาก็สงบใจตรวจสอบมันได้

ลังไม้มีขนาดประมาณลังเครื่องดื่มทั่วไป ดูแข็งแรง มีไอคอนเกม “แพลนเน็ตซู” พ่นด้วยสีเขียวเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม และมีตัวล็อกปิดแน่นหนาบนฝา

ฟางเย่ครุ่นคิดอยู่นานว่าจะเปิดลังไม้นี้ยังไง และในที่สุดใต้ตัวล็อก เขาพบรอยบุ๋มรูปทรงลายนิ้วมือ

“อย่าบอกนะว่าเป็นระบบสแกนลายนิ้วมือ?”

เขาลองทาบนิ้วลงไป และด้วยเสียง “คลิก” ตัวล็อกก็ดีดเปิดออกอัตโนมัติ!

ควันสีขาวจาง ๆ ลอยออกมาจากช่องว่างของฝาและสลายไปอย่างรวดเร็ว

“เฮ้ยย! ไฮเทคจริง ๆ ด้วย แล้วควันขาวนี่คืออะไร?”

“ก๊าซพิเศษที่ทำให้สิ่งมีชีวิตหลับลึกเหมือนจำศีล เพื่อให้การขนส่งง่ายขึ้น” ระบบตอบขึ้น

“นี่มันแคปซูลแช่แข็งในหนังไซไฟชัด ๆ” ฟางเย่เกาหัว และยกฝาขึ้น

ข้างในก้นลังบุด้วยเบาะรองและปูทับด้วยผ้าขนหนูสีเหลืองนุ่ม ๆ โดยมีลูกเสือขาวบริสุทธิ์นอนขดตัวอยู่บนผ้าขนหนู หลับตาพริ้ม หลับสนิท

[TL : เดี๋ยวผมขอเคลียร์เรื่อง ผู้พิทักษ์ป่า ให้จบก่อนนะครับ เหลืออีกแค่ไม่กี่ตอนแล้ว และจะมาลงเรื่องนี้ให้เยอะ ๆ รับรองว่าสนุกแน่นอนครับ]