ตอนที่ 16 ซูหยานหราน

ซูหยานหรานลูกสาวคนเดียวของซูเจิ้งหยางวัย 24 ปี

เธอสูง 165 ซม.!

เธอยังเป็นสาวเก่งที่เรียนจบปริญญาโทตอนอายุ 24

เพราะเธอค่อยๆ เข้ามารับช่วงต่อในธุรกิจของครอบครัว เธอมักจะปรากฏตัวต่อสายตาทุกคนด้วยภาพลักษณ์ที่สง่าและเย็นชา

ด้วยชุดสีฟ้าอ่อน ร่างกายของเธอมีส่วนเว้าโค้งนูนอย่างสมส่วน และผมสีดำยาวสลวยของเธอยาวปะไหล่ทั้งสองข้าง ทั้งให้อารมณ์เย็นชาและสง่างาม

นอกจากนิสัยใจคอแล้ว รูปร่างหน้าตาของเธอยังมีความเป็นธรรมชาติมากอีกด้วย เรียกว่าสวยที่สุดในโลกก็คงไม่เกินไป

“หยานหราน...ลูกมาทำอะไรที่นี่?”

พอมองซูหยานหรานที่ยืนอยู่ตรงประตู ซูเจิ้งหยางก็รู้สึกกระดากใจเล็กน้อย

เพราะสิ่งที่เขาคุยกับพ่อเมื่อตะกี้ เขายังไม่ได้คุยกับลูก

“หนูลืม 'บางอย่าง' ไว้เลยกลับมาเอาค่ะ”

ซูหยานหรานพูดจบและมองพ่อของเธอ “พ่อ หนูเพิ่งได้ยินพ่อกับปู่พูดถึงคู่หมั้นของหนู...มันหมายความว่ายังไงคะ?”

"ฮะ? เอ่อ..."

ซูเจิ้งหยางรู้สึกอายมากกว่าเดิม

“เอาล่ะ ยังไงเรื่องนี้ก็ต้องบอกหลานไม่ช้าก็เร็ว และการบอกหลานก็ไม่ได้มีอะไรเสียหาย!”

ผู้อาวุโสซูพูดตรงประเด็น

ประธานหญิงแสนเย็นชาที่แต่งงานตั้งแต่ยังเด็ก เป็นโครงเรื่องทั่วไปที่ใช้ในนวนิยายหลายๆ เรื่อง

เป็นไปตามพล็อตเรื่องปกติ

ในการแต่งงานครั้งนี้ ซูหยานหรานในฐานะนางเอกย่อมไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน

จากนั้นพระเอกจะถูกบังคับให้เข้าบริษัทตามคำขอของชายชรา กลายมาเป็นผู้คุ้มกันหรือคนขับรถของประธานสาว ซึ่งเป็นอาชีพที่คอยปกป้องเธอเป็นการส่วนตัว

และเมื่อตัวเอกใช้ทักษะและพละกำลังช่วยชีวิตเธอไว้หลายต่อหลายครั้ง มันก็เพียงพอแล้วที่จะละลายภูเขาน้ำแข็งก้อนนี้

แน่นอนว่าเมื่อซูหยานหรานได้ยินสิ่งนี้ เธอก็ระเบิดอารมณ์ออกมาทันที

นี่มันยุคไหนแล้ว? ใครจะยอมรับการแต่งงานแบบคลุมถุงชน?

ผู้ชายมีความสามารถมากแล้วไง? เขาก็แค่ขยะที่มีปัญหาข้างถนนไปวันๆ?

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ซูหยานหรานก็โพล่งออกมาว่า “หนูจะไม่แต่งงาน!” จากนั้นเธอก็หยิบเอกสารบางอย่างกระแทกประตูแล้วออกไปทันที

ผู้อาวุโสซูทำอะไรไม่ถูก ซูเจิ้งหยางก็ส่ายหัวและยิ้มเจื่อน

แต่เรื่องแบบนี้ทำได้แค่ใจเย็นเท่านั้น

ผู้อาวุโสซูเชื่อว่าในอนาคตหลานสาวของเขาจะต้องชอบเด็กคนนั้นอย่างแน่นอน

...

“เสี่ยวเตี๋ย ตอนนี้บริษัทมีเงินทุนเท่าไหร่?”

การพูดคุยเรื่องธุรกิจบนโต๊ะอาหารเย็นดูเหมือนจะกลายเป็นนิสัยของเสี่ยวเตี๋ยไปแล้ว

ดังนั้นมู่เตี๋ยจึงนัดประชุมระหว่างฉินและซูกรุ๊ปตอน 17.00 น.

หลังจากทานอาหารกลางวันแล้ว ฉินเทียนซึ่งไม่มีอะไรทำ นั่งอยู่บนโต๊ะทำงาน

เขาโทรหามู่เตี๋ยและถามเกี่ยวกับทรัพย์สินของเขา

“มีประมาณหกพันล้านค่ะ”

“หกพันล้านอ่า...” ฉินเทียนพยักหน้าครุ่นคิด “อย่างนี้เอง”

จากการคำนวณของเขา มูลค่าของตระกูลฉินน่าจะต่ำกว่าแสนล้าน

และฉินเทียนเป็นเจ้าของทรัพย์สินเพียงแปดหมื่นล้านเท่านั้น

สินทรัพย์รวมแปดหมื่นล้านไม่สามารถเทียบได้กับเจ้าพ่ออันดับต้นๆ ในเมืองใหญ่ชั้นนำ

แต่ในเมืองฉิวหมิง มันมากที่จะอยู่ในจุดสูงสุด

ตามนิสัยการใช้เงินของคนรวยและมีอำนาจ พวกเขาจะใช้เงินเพียงเล็กน้อยไปกับการลงทุน

ผู้ประกอบการส่วนใหญ่ยังคงเป็นหนี้เงินกู้ก้อนโตกับธนาคาร

ด้วยเงินจำนวนหกพันล้าน มันมากไปแล้วสำหรับฉินเทียน

“ประธานฉิน คุณต้องการใช้เงินหรือคะ? ถ้าคุณต้องการฉันจะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

“ไม่ๆ ฉันแค่สงสัย ไม่มีอะไรแล้ว ลงไปเตรียมตัวสำหรับการประชุมบ่ายนี้เถอะ”

"ค่ะ!"

ปัจจุบันฉินเทียนพอใจกับการถือครองทรัพย์สินของตระกูลฉิน

เขาจะมีใจไปลงทุนในธุรกิจอื่นได้ยังไง?

ธุรกิจไหนที่สามารถหาเงินได้เร็วกว่าการปล้นพระเอก?

...

17.00 น. โรงแรมอิมพีเรียล

หลังจากรอจนถึงเวลานัด ในที่สุดฉินเทียนก็ขึ้นรถหลี่จุน และพามู่เตี๋ยมาที่ด้านหน้าโรงแรม

“ว้าว โรลส์-รอยซ์”

“8888? ทะเบียนนี้ต้องรวยขนาดไหนกัน...”

“เขาดูเหมือนคนใหญ่คนโต”

“เสี่ยวเหวิน เธออยากลองดูไหม? นี่เป็นโอกาสที่ดี...”

“ลืมไปเถอะ เขาจะสนใจฉันได้ยังไง? ดูสาวแว่นข้างๆ เขาสิ...หุ่นเธอเพรียวขนาดนั้น แถมยังสวยมากอีกด้วย”

“เธอก็สวยเหมือนกัน!”

“เอาเถอะ...ฉันรู้ว่าตัวเองหน้าตาเป็นยังไง ฉันรู้จักตัวเองดี!”

"ฮ่าๆๆๆ..."

“เฮ้ พี่สาว พี่คิดว่าผู้ชายคนนี้ดูคุ้นๆ บ้างไหม?”

“ฉันคิดว่าเขาดูคุ้นๆ เหมือนกัน”

“นี่ไม่ใช่ประธานของฉินกรุ๊ปหรอ? คนที่ตระกูลซูกำลังรออยู่”

"จริงหรอเนี่ย? ว้าว ฉันไม่คิดมาก่อนเลยว่าคุณฉินจะหล่อยิ่งกว่าในทีวีซะอีก!”

“ใช่ หล่อและรวย เขาคือสเป็คของฉัน”

“มาเร็ว อย่าทำตัวเป็นผีเร่ร่อนตรงนี้ เขากำลังมา ไปทักทายเขากัน...”

"ยินดีต้อนรับค่ะ"

เมื่อเห็นฉินเทียนลงจากรถ สาวสวยสี่คนในชุดกี่เพ้าของโรงแรมที่กำลังคุยกันก็หยุดซุบซิบ รีบโค้งเก้าสิบองศาและกล่าวต้อนรับ

ผู้จัดการโรงแรมก็รีบเข้าไปทักทายเขาเช่นกัน

“ประธานฉิน ผมเป็นผู้จัดการของโรงแรมนี้ครับ ผมแซ่กง คุณซูรอคุณฉินอยู่ด้านบนแล้วครับ”

“อืม นำทางไปได้เลย”

ที่นี่เป็นโรงแรมห้าดาว แต่ต่อหน้าฉินเทียน ผู้จัดการโรงแรมทำได้เพียงก้มหน้าก้มตานำทางเขาไป

ในเวลาแค่สองวัน ฉินเทียนก็คุ้นเคยกับความรู้สึกที่เหนือกว่านี้

เดินมาสักพัก พวกเขาก็มาถึงห้องวีไอพีของโรงแรมอิมพีเรียล

ที่ทางเข้าห้องส่วนตัวมีบอดี้การ์ดสองคนของซูเจิ้งหยางยืนอยู่

สาวสวยระดับมืออาชีพยืนอยู่ด้านหน้าเพื่อทักทายเขา

ประตูเปิดออกและสาวงามก็พูดขึ้น

"คุณซู ประธานฉินมาแล้วค่ะ”

“ฮ่าๆๆๆ...ประธานฉิน มา มา เข้ามา เข้ามาข้างในก่อนสิ”

“สวัสดีค่ะ คุณอาฉิน”

“หือ นี่คือสาวน้อยหยานหรานหรอ?” ฉินเทียนมองซูหยานหรานขึ้นลง "เธอโตขึ้นมาก!"