บทที่ 19: การล้อมของซอมบี้ – จุดจบของโลก

ปังงงงงง~~~

“เฮ้ นายขับรถเป็นไหม หยุดกลางถนนแบบนี้ได้ไงวะ!”

รถสองคันชนท้ายกัน ชายจากรถคันหลังรีบเปิดประตูลงมา ตบฝากระโปรงรถคันหน้าเสียงดังพลางด่าด้วยความโมโห

“ในรถฉันมีคนท้องนะโว้ย ถ้าเมียกับลูกฉันเป็นอะไรเพราะนายจอดกะทันหันแบบนี้ ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่!”

ชายคนขับรถคันหน้าตอบกลับทันที “ตาบอดหรือไง? ไม่เห็นเหรอว่ามีคุณยายล้มอยู่ข้างหน้า ฉันจะให้ขับทับเธอเลยดีไหมล่ะ ถึงจะถูกใจนาย?”

ชายคันหลังชะงัก “งั้นนายชนเธอเหรอ?”

ชายคันหน้าสวนทันควัน “อย่ามาใส่ความกันนะ ฉันมีกล้องหน้ารถ หลักฐานชัดเจน ฉันยังห่างจากยายคนนั้นตั้งสามเมตร ตอนเธอล้มไปแล้วต่างหาก”

หญิงตั้งครรภ์จากรถคันหลังเปิดประตูลงมา กางร่มพร้อมพูดขึ้นว่า

“หยุดเถอะ อย่าทะเลาะกันเลย ไปดูยายคนนั้นก่อนว่าบาดเจ็บหรือเปล่า รีบพาไปโรงพยาบาลดีกว่า”

ชายคันหน้าสูดลมหายใจแรง “ฮึ เรื่องของฉันที่ไหน ฉันไม่ได้ชน ทำไมต้องรับผิดชอบด้วย อีกอย่าง นายขับมาชนท้ายฉันต่างหาก ต้องชดใช้ให้ฉันสิ”

หญิงท้องคนนั้นมองเขาด้วยสายตารังเกียจ “คนแบบคุณนี่มันอะไรกัน แทนที่จะช่วยคน กลับคิดถึงแต่เงิน จะบ้าไปแล้วเหรอ เย็นชาไร้หัวใจสิ้นดี!”

ชายคันหน้ากระแทกเสียงกลับ “อยากช่วยก็ช่วยไปสิ ฉันไม่เกี่ยว! ยายคนนั้นอาจแกล้งล้มหลอกเงินก็ได้”

สามีของหญิงท้องตะโกนสวน “พูดให้ดี ๆ หน่อย อย่าขึ้นเสียง ถ้าคุณทำเมียผมตกใจ คุณรับผิดชอบไหวเหรอ!”

หญิงท้องรีบคว้าแขนสามีไว้ “อย่าไปเสียเวลาคุยกับคนแบบนี้เลย ฉันไม่เคยเจอใครไร้มนุษยธรรมขนาดนี้มาก่อน เขาไม่ช่วยก็ช่างสิ เราช่วยกันเองเถอะ ไปพายายขึ้นมาก่อน”

“ก็ได้ ยังไงเราก็จะไปโรงพยาบาลอยู่แล้ว พายายไปด้วยก็—อ๊ากกกกกก!!!”

เสียงกรีดร้องสยองขวัญดังลั่น ชายคันหลังทรุดฮวบ เลือดพุ่งจากลำคอ

สิ่งที่กัดเขา... คือคุณยายที่เขากำลังจะช่วยนั่นเอง!

ดวงตาขุ่นมัวของยายคนนั้นเปิดโพลง กัดเข้าที่ลำคอเขาอย่างแรง ไม่ยอมปล่อยแม้แต่น้อย เลือดแดงสดพุ่งออกมาราวน้ำพุ

“อ๊ากก—ที่รัก!” หญิงตั้งครรภ์คว้ากระเป๋าถือฟาดหัวยายคนนั้นสุดแรง “ทำอะไรของคุณ ปล่อยสามีฉันนะ!”

ชายคันหน้าแค่นหัวเราะ “เหอะ อยากทำตัวเป็นพระเอกผู้ใจบุญ สุดท้ายก็โดนกัดเอง สมน้ำหน้า!”

แต่เพียงพริบตาเดียว ยายคนนั้นก็ละจากเหยื่อคนแรก ลุกพรวดขึ้นแล้วกระโจนใส่ชายคันหน้าแทน

ชายคันหน้าถีบกลับเต็มแรงจนขาเธอบิดผิดรูปอย่างน่ากลัว

ทว่าแขนขาของยายคนนั้นกลับงอพับเป็นมุมที่มนุษย์ทำไม่ได้ ก่อนจะพุ่งเข้ามาอีกครั้งอย่างไม่ลังเล

เธอกระโจนขึ้นคร่อมเขา แล้วกัดเข้าที่หลอดเลือดใหญ่ตรงลำคอทันที

“อ๊ากกกกกกกกกกกก!!!”

เสียงกรีดร้องสั่นสะท้านไปทั่วถนน

หญิงท้องเห็นยายคนนั้นปล่อยสามีแล้ว ก็รีบเข้าไปพยุงเขา “ที่รัก คุณไม่เป็นไรใช่ไหม ทำไมทุกวันนี้ถึงมีแต่คนบ้า ๆ แบบนี้กันนะ?”

เธอบ่นไปพลาง ก่อนจะหันมองใบหน้าของสามี—

ตอนนี้ใบหน้าเขาขาวซีดจนไร้สีเลือด ดวงตาขุ่นมัวกลวงโบ๋ ปากอ้าเผยให้เห็นฟันแหลมคมราวกับสัตว์ร้ายในหนังซอมบี้ที่เธอเคยดู

หญิงท้องเริ่มตัวสั่น รีบกุมท้องไว้ “ที่รัก... ฉันเองนะ ฉันกับลูกของเรา... อ๊ากกกกกกก!!!”

ชายคนนั้นพุ่งเข้าหาเธอราวสุนัขบ้า ฉีกท้องเธอออก แล้วกัดกินชีวิตเล็ก ๆ ที่อยู่ในนั้นอย่างตะกละตะกลาม

ภาพทั้งหมดนั้นสะท้อนอยู่ในสายตาของ หลี่หมิง และ ฮั่วเฟยหยาน ที่ยืนมองจากหน้าต่างชั้นสูง

ฮั่วเฟยหยานอ้าปากค้างด้วยความสยอง อยากจะเช็ดน้ำตาแต่ทำไม่ได้ เพราะแขนขาของเธอยังถูกมัดแน่นหนา

หลี่หมิงยิ้มเย็น “ความเมตตาเหรอ? ความมีน้ำใจ? สิ่งพวกนั้นมีอยู่แค่ในสวรรค์เท่านั้นแหละ ที่นี่—มันกำลังกลายเป็นนรก”

บนถนน ฝนเลือดยังคงตกไม่หยุด ยิ่งนานคนที่ติดเชื้อก็ยิ่งมากขึ้น ผู้คนกลายเป็นซอมบี้ ไล่กัดคนที่ยังรอดอย่างบ้าคลั่ง

เสียงกรีดร้อง เสียงร้องขอความช่วยเหลือ และเสียงร่ำไห้ดังก้องไปทั่วเมือง

ถนนเต็มไปด้วยความโกลาหลจนไม่อาจแยกได้ว่า สีแดงบนพื้นนั้นคือฝนเลือด หรือเลือดของผู้คนที่ถูกฉีกกระชาก

ทั่วทั้งเมืองเทียนไห่ รถชนกันระนาว การจราจรหยุดชะงัก ผู้คนวิ่งหนีตายเหมือนฝูงมดแตกกระจาย

อากาศอบอวลด้วยกลิ่นดินปืนและกลิ่นเลือด—สังคมมนุษย์ได้เข้าสู่ความบ้าคลั่งโดยสมบูรณ์

หลี่หมิงรู้ดีว่า หลังจากวันนี้ไป กว่า 60% ของประชากรทั่วทั้งโลก จะติดเชื้อไวรัสซอมบี้ และกลายเป็นอสูรกาย

แต่นั่นยังเป็นเพียง จุดเริ่มต้นเท่านั้น

ตั้งแต่เที่ยงคืนเป็นต้นไป อุณหภูมิทั่วทั้งโลกจะลดลงอย่างฉับพลัน

เมืองเทียนไห่จะมีอุณหภูมิลดจากราว 30 องศา เหลือ ติดลบ 40 องศา ภายในคืนเดียว

ในภาคเหนือ อุณหภูมิลดลงถึง ติดลบ 80 องศา — ลดฮวบกว่า 100 องศาภายในวันเดียว มันคือความหนาวที่เกินมนุษย์จะทน

หากไม่ใช่เพราะ “ยุคน้ำแข็งแคมเบรียนครั้งใหม่” นี้ ร่างของซอมบี้อาจจะเน่าเปื่อยไปในความร้อนก่อนจะทำลายโลกได้ด้วยซ้ำ

แต่ความหนาวอันโหดร้ายนี้ กลับกลายเป็นการ “เก็บรักษา” พวกมันไว้เหมือนเนื้อแช่แข็ง

ในสภาพเย็นยะเยือก พวกมันจะไม่เน่า ไม่ตาย—อยู่ได้ตลอดไป เหมือนเนื้อในห้องเย็นที่เก็บไว้สิบปียังนุ่มอร่อยเมื่อย่างบนเตา

ซอมบี้ที่ไม่ตาย ความหนาวสุดขั้ว และความชั่วร้ายของมนุษย์รวมกัน—หลี่หมิงคาดว่า อีกเพียงหนึ่งเดือน ประชากรโลกจะเหลือไม่ถึง 10%

หลังจากนั้น หน่วยงานรัฐทั้งหลายจะล่มสลายโดยสิ้นเชิง ส่วนตัวเลข “10%” นั้น เป็นแค่การคาดเดาคร่าว ๆ ของเขาเท่านั้น

ฮั่วเฟยหยานมองโลกภายนอกที่เต็มไปด้วยเลือด ความวุ่นวาย และความบ้าคลั่งด้วยแววตาไม่อยากเชื่อ

“เกิดอะไรขึ้นกับโลกนี้กันแน่?” เธอถามเสียงสั่น

หลี่หมิงสูบบุหรี่ สูดควันเข้าปอดช้า ๆ “นี่แค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น เดี๋ยวก็มีเรื่องน่าตื่นเต้นกว่านี้อีก”

ฮั่วเฟยหยานจ้องมองเขาด้วยความสับสนในแววตา ราวกับหลี่หมิงรู้อยู่ก่อนแล้วว่าทุกอย่างจะเกิดขึ้นเช่นนี้

หลี่หมิงไม่ใส่ใจ เพราะเขาเคยผ่านโลกซอมบี้ในชาติก่อนไปแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ ไม่มีอะไรให้เขาตื่นเต้นอีก

เขามีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ

หลี่หมิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดเข้า กลุ่มเจ้าของห้องของหมู่บ้าน บินเจียง หมายเลข 1

ตอนที่ฮั่วเฟยหยานยังหมดสติ เขาได้ใช้โทรศัพท์ของเธอแอบเพิ่มตัวเองเข้าไปในหลายกลุ่มเจ้าของห้องไว้แล้ว

ตอนนี้ในกลุ่มเต็มไปด้วยข้อความร้องเรียนไม่หยุด กว่า 500 ข้อความยังไม่ได้อ่าน

อาคาร 5  : 【พระเจ้า! สิ่งที่อยู่ข้างนอกนั่นมันซอมบี้ใช่ไหม ฉันเห็นพวกมันกัดคนตายต่อหน้าต่อตาเลย】

อาคาร 8 : 【พ่อฉันกลายเป็นซอมบี้แล้ว ฉันควรทำยังไงดี ใครช่วยได้บ้าง เขาอยู่ในโรงจอดรถใต้ดินของเรา】

ย้อนวัยฝัน: 【ทุกคนอย่าลงไปชั้นใต้ดินนะ ตอนนี้มีซอมบี้เกิน 20 ตัวอยู่ข้างล่าง โชคดีที่ฉันหนีเร็ว ไม่งั้นจบแน่】

อาคาร 7 : 【ฉันก็เหมือนกัน วิ่งหนีแทบตาย คิดแล้วก็ยังขนลุก】

【มีใครช่วยหาลูกฉันหน่อยได้ไหม เขาออกไปเล่นข้างล่างแล้วยังไม่กลับเลย ฉันควรทำยังไงดี】

【ฝนสีแดงนี่มันอะไรกันแน่? หรือเกิดอุบัติเหตุในห้องแล็บจนแพร่ไวรัสซอมบี้ออกมา?】

สุขภาพดีมีความสุข: 【ใครรู้บ้างว่าศูนย์การเงินเกิดอะไรขึ้น ฉันโทรหาลูกสาวไม่ติดเลย】

.....

หลี่หมิงเลื่อนนิ้วลงอย่างรวดเร็ว ก่อนพิมพ์ข้อความใหม่ในกลุ่ม

กินดีอยู่ดี: 【ประกาศรับสมัคร “หน่วยนักรบหญิง” เสบียงพร้อม น้ำเพียงพอ มีพาหนะให้ครบ ผู้สนใจแนบรูปไม่แต่งหน้าและส่งข้อความส่วนตัวมา จำกัดเพียง 5 คนเท่านั้น】

…………….