บทที่ 30 ภูตนักฆ่า

โม่ซืออวี่สะดุ้งเฮือก ก่อนจะเงยหน้ากวาดตามองไปรอบๆ

เซี่ยหยวนล้วงมือออกจากกระเป๋า เอื้อมมือข้างหนึ่งไปแตะผ้าปิดตา พลางอธิบาย

"เราโดนล้อมแล้วล่ะ มีคนสะกดรอยตามเรามา"

"พวกมันคงดักรอเรามาสักพักแล้วล่ะ กะจะลงมือตอนเราออกจากเขตแดนลับ ตอนที่พลังวิญญาณของเธอร่อยหรอเต็มทีนั่นแหละ"

เขาแสยะยิ้มเหี้ยม "สงสัยคราวที่แล้วเราจะขู่พวกมันน้อยไปหน่อย ถือโอกาสนี้ลากคอไอ้ตัวการที่อยู่เบื้องหลังออกมาเลยละกัน!"

โม่ซืออวี่ตื่นตัวขึ้นมาทันที เธอรีบกระดกยาเพิ่มพลังวิญญาณรวดเดียวหมดขวด

ฝืนเร่งฟื้นฟูพลังวิญญาณสำรองให้กลับมาถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์!

ผู้ใช้ภูตมีขีดจำกัดในการกินยาเพิ่มพลังวิญญาณต่อวัน หากกินมากเกินไปอาจเกิดผลข้างเคียงร้ายแรงและส่งผลเสียต่อร่างกายได้

แต่ในสถานการณ์แบบนี้ โม่ซืออวี่ไม่มีเวลามาห่วงเรื่องนั้นแล้ว

ในเมื่ออีกฝ่ายส่งภูตมาเยอะขนาดนี้ แสดงว่าต้องเตรียมการมาอย่างดี เธอต้องระวังตัวให้มาก

"เสี่ยวเฮย ออกมา!"

ภูตสาวน้อยหูแมววิ่งแจ้นออกมา แผ่นหลังของเธอเปล่งแสงจางๆ จากรูนทั้งสามชิ้น "มาแล้วค่า เจ้านาย!"

เธอเกาะหมับเข้าที่ไหล่ของโม่ซืออวี่ ใบหน้าเล็กๆ สอดส่องไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง

ท่ามกลางฝูงชน

ร่างในชุดคลุมสีดำสี่ร่างที่มีท่าทางลับๆ ล่อๆ ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาจากสี่ทิศทาง ตีวงล้อมโม่ซืออวี่และเซี่ยหยวนไว้ตรงกลาง

พวกมันทุกคนล้วนสวมเสื้อคลุมสีดำ ปิดบังใบหน้ามิดชิด

ภูตที่เป็นผู้นำปลดฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าของหญิงสาวทรงเสน่ห์ที่มีผมสีม่วง สวมหมวกแม่มดทรงกรวยสูง

ระดับ A เลเวล 81 แม่มดแห่งรัตติกาล

เธอปรายตามองเลเวลของเซี่ยหยวน แล้วสลับไปมองเสี่ยวเฮย ก่อนจะยกมือป้องปากหัวเราะเบาๆ ริมฝีปากสีแดงสดเย้ายวนขยับเอื้อนเอ่ย

"ระดับ C เลเวล 70 หนึ่งตน"

"กับภูตเลเวล 45 อีกหนึ่งตน"

"นายจ้างนี่ใจป้ำจริงๆ เลยน้า กะอีแค่ฆ่าผู้ใช้ภูตมนุษย์อ่อนหัดแค่นี้ ถึงกับต้องจ้างภูตนักฆ่าระดับ A เลเวล 70 อัป ตั้งสามตนเลยเชียว!"

เซี่ยหยวนถามด้วยความอยากรู้

"ภูตนักฆ่าเหรอ?"

โม่ซืออวี่ขมวดคิ้วเรียวสวย เหงื่อผุดพรายบนใบหน้าจิ้มลิ้ม

"มีผู้ใช้ภูตนอกรีตบางคน แอบเพาะเลี้ยงภูตอย่างผิดกฎหมาย แล้วส่งพวกมันไปเป็นนักฆ่า รับงานจ้างวานฆ่าทางอินเทอร์เน็ตเพื่อแลกกับค่าตอบแทนสูงลิ่ว"

"จัดทีมมาซะเต็มยศขนาดนี้ ภูตนักฆ่าระดับ A ตัวท็อปตั้งสามตน หินวิญญาณที่จ่ายไปคงมากพอจะซื้อภูตระดับท็อปๆ ได้สบายๆ เลยล่ะ"

เธอฝืนยิ้มแหยๆ พูดอย่างจนใจ "พวกมันไม่ยอมถอดใจจริงๆ สินะเนี่ย? แต่ก็อย่างว่าแหละนะ ยิ่งนายโชว์เทพมากเท่าไหร่ เซี่ยหยวน พวกมันก็ยิ่งอยากได้ตัวนายมากขึ้นเท่านั้น!"

เซี่ยหยวนกระชากผ้าปิดตาออก นัยน์ตาสีฟ้าครามทอประกายวาวโรจน์

"พวกแกยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกฉันเป็นใคร เอาความมั่นใจมาจากไหนว่าจะล้มฉันได้?"

ร่างในชุดดำอีกร่างปลดฮู้ดออก เผยให้เห็นหุ่นยนต์ที่มีสี่แขน เสียงสังเคราะห์ไร้อารมณ์ของมันดังขึ้น

"กฎของนักฆ่า: เรารู้แค่วันเวลา สถานที่ และเป้าหมายเท่านั้น"

ระดับ A เลเวล 76 หุ่นรบจักรกลสี่กร!

มนุษย์มังกรสะบัดผ้าคลุมสีดำทิ้ง เผยให้เห็นร่างกายสีทองแดงประกายแดงที่สะท้อนแสงอาทิตย์เจิดจ้า มันเอ่ยเสียงเย็น

"น่าเบื่อชะมัด ศัตรูมีแค่ภูตเลเวล 45 แท้ๆ ทำเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตไปได้"

"นายจ้างสั่งไว้ว่าห้ามฆ่าภูต ให้ฆ่าแค่นังผู้หญิงนั่น รีบๆ ปิดจ๊อบเถอะ ข้าอยากกลับบ้านแล้ว"

ระดับ A เลเวล 78 มนุษย์มังกรเกล็ดทองแดง!

เมื่อภูตนักฆ่าทั้งสามสลัดเสื้อคลุมสีดำทิ้ง ระดับและเลเวลของพวกมันก็ไม่ถูกซ่อนอีกต่อไป ปรากฏชัดเจนแก่สายตา

เมื่อเห็นสถานการณ์และบรรยากาศที่ตึงเครียด ผู้คนรอบข้างก็แตกฮือหนีตายออกจากบริเวณสถานีทันที

เซี่ยหยวนยังไม่ผลีผลามโจมตี เพราะกลัวว่าจะไปโดนผู้บริสุทธิ์เข้า

รอให้เคลียร์พื้นที่เสร็จก่อน เขาจะได้ลงมือได้ถนัดๆ

จู่ๆ แม่มดก็หัวเราะลั่น

"ถึงข้าจะไม่รู้ว่าพวกแกเป็นใคร แต่แผนการของเราถูกกำหนดไว้ตั้งแต่แรกแล้ว!"

"มนุษย์มังกร ลงมือ!"

นัยน์ตาสีทองของมนุษย์มังกรเกล็ดทองแดงตวัดมองเซี่ยหยวนอย่างดุดัน

พลังกดดันมหาศาลโถมทับลงมาที่เขาทันที ตรึงร่างเขาไว้จนขยับไม่ได้ พื้นกระเบื้องใต้เท้าถึงกับแตกร้าว!

เมื่อเห็นดังนั้น โม่ซืออวี่ก็พยายามจะขยับเข้าไปใกล้เซี่ยหยวน เพื่อให้เขากางอาณาเขตได้สะดวกขึ้น

ทว่า พลังกดดันอันรุนแรงนั้นกลับกางกั้นเธอไว้โดยสมบูรณ์ ทำให้เธอไม่สามารถเข้าใกล้หรือแตะตัวเซี่ยหยวนได้เลย

แม่มดร่ายคาถาภาษาแปลกประหลาดด้วยความเร็วรัวๆ

วินาทีต่อมา วงแหวนเวทมนตร์ก็สว่างวาบขึ้นใต้เท้าเซี่ยหยวน!

พวกมันประสานงานกันได้อย่างรวดเร็วและไร้ที่ติ

แม้แต่เซี่ยหยวนเองก็ยังตั้งตัวไม่ติด

พวกนักฆ่าไม่ได้เล็งเป้าไปที่โม่ซืออวี่เป็นคนแรก แต่กลับพุ่งเป้ามาที่เขาแทน!

"ตั้งแต่เริ่มเกม พวกเราก็ชนะแล้ว!"

สิ้นเสียงประกาศชัยชนะของแม่มด

ร่างของเซี่ยหยวนก็หายวับไปจากจุดเดิมอย่างกะทันหัน หลังจากแสงสว่างวาบขึ้น เขาก็ถูกเทเลพอร์ตไปที่อื่นเสียแล้ว

สีหน้าของโม่ซืออวี่แข็งค้าง เมื่อมองไปที่ความว่างเปล่าตรงจุดที่ร่างสูงโปร่งเคยยืนอยู่ ความรู้สึกอุ่นใจก็มลายหายไปในพริบตา "เซี่ยหยวน!"

ในขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง

เซี่ยหยวนลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองอยู่ในพื้นที่ปิดทึบและมืดสนิท ไม่รู้เลยว่าอยู่ที่ไหน

เสียงแหลมๆ ของผู้หญิงดังขึ้นอย่างตื่นเต้น

"เขามาแล้ว!"

"เขามาแล้ว!"

"SSR!"

"ฮ่าๆๆ พวกเราทำสำเร็จแล้ว!"

"ตราบใดที่พวกนักฆ่าจัดการโม่ซืออวี่ได้สำเร็จ เขาก็จะเป็นของฉัน!"

เซี่ยหยวนเข้าใจแผนการของพวกมันทะลุปรุโปร่งในทันที

ยัยแม่มดในกลุ่มภูตนักฆ่าใช้สกิลเทเลพอร์ตเขาส่งมาที่นี่

จากนั้นพวกมันก็จะลงมือฆ่าโม่ซืออวี่ เพื่อทำให้เขากลายเป็นภูตไร้พันธะ

แล้วนายจ้างก็จะถือโอกาสทำสัญญากับเขาตรงๆ ในพื้นที่ปิดตายแห่งนี้

"แผนดีนี่ แต่ใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอกนะ"

"เดี๋ยวฉันจะกลับมาคิดบัญชีกับแกแน่!"

น้ำเสียงเย็นยะเยือกของเซี่ยหยวนดังขึ้น นัยน์ตาสีฟ้าครามแผ่รังสีอำมหิตสุดขั้วกวาดมองไปรอบๆ ความมืด

ฉับพลัน เสียงในความมืดก็เงียบกริบ ไม่กล้าปริปากพูดอะไรอีก

เซี่ยหยวนไม่รอช้า ขณะที่พูด เขาก็ดีดนิ้ว ปลดปล่อย 'ไสยเวททำลายล้าง: มุราซากิ (ม่วง)' อัดกระแทกเพดานทันที!

ชั่วพริบตา พื้นที่อันมืดมิดก็สว่างไสวไปด้วยแสงสีม่วงเจิดจ้า

เซี่ยหยวนกวาดตามองรอบๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก พื้นที่นี้ดูคล้ายกับห้องทดลองใต้ดิน ผนังสร้างจากโลหะผสมที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ

อย่างไรก็ตาม ต่อให้ผนังจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็ไม่อาจต้านทาน 'มุราซากิ' ที่สามารถฉีกกระชากมิติของเขาได้!

ตูม ตูม ตูม!

รูโหว่ขนาดใหญ่ถูกเจาะทะลุขึ้นไปบนเพดาน!

แสงสว่างสาดส่องลงมาจากรูโหว่นั้น!

ร่างของเซี่ยหยวนหายวับไปจากจุดเดิมในพริบตา

นายจ้างที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึงกับภาพที่เห็น

"มันหายไปแล้ว?"

"ไม่ ต่อให้มันหนีออกไปได้ตอนนี้ มันก็คงกลับไปช่วยโม่ซืออวี่ไม่ทันแล้วล่ะ!"

"ที่นี่อยู่ห่างจากเมืองฉงหยางตั้งหลายพันกิโลเมตรเชียวนะ!"

อีกด้านหนึ่ง

ณ สถานีเมืองฉงหยาง

หลังจากที่เซี่ยหยวนหายตัวไป กลุ่มภูตนักฆ่าระดับ A ก็ค่อยๆ คืบคลานเข้าหาโม่ซืออวี่อย่างใจเย็น

แม่มดหัวเราะหึๆ

"เสียใจด้วยนะจ๊ะ สาวน้อย"

"ดูเหมือนนายจ้างของเราจะถูกใจภูตของเธอเข้าให้แล้ว เลยอยากจะฮุบเอาไว้เองน่ะ"

มนุษย์มังกรกอดอก แค่นเสียงเย็นชา

"ถ้ารู้ว่าง่ายแค่นี้ แกมาคนเดียวก็จบแล้วไม่ใช่รึไง นังแม่มด?"

"อย่าบอกนะว่า แค่กดหัวภูตเลเวล 45 แกก็ทำไม่ได้น่ะ?"

"ไอ้นายจ้างที่อยู่เบื้องหลังนี่มันสมองกลับชัดๆ ระแวงเกินเหตุไปได้"

หุ่นรบจักรกลสี่กรส่งเสียงสังเคราะห์

"ก็เพราะความรอบคอบของมันนี่แหละ พวกเราถึงได้ค่าจ้างก้อนโตไงล่ะ"

ภูตทั้งสามตนรุกคืบเข้าหาโม่ซืออวี่อย่างต่อเนื่อง

เสี่ยวเฮยก้าวออกมาข้างหน้า กัดฟันกรอด ขวางทางพวกมันไว้

"พวกแกจะทำอะไรน่ะ?!"

"ถ้าพวกแกกล้าแตะต้องเจ้านายฉันแม้แต่ปลายก้อยล่ะก็ ท่านเทพเซี่ยหยวนไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่!"

นี่เป็นครั้งแรกที่โม่ซืออวี่รู้สึกถึงวิกฤตเฉียดตายขนาดนี้ในตอนที่ไม่มีเซี่ยหยวนอยู่เคียงข้าง จะบอกว่าไม่กลัวก็คงโกหก

แต่สิ่งที่ทำให้ภูตทั้งสามตนต้องประหลาดใจก็คือ เธอเปิดใช้งานบาเรียผู้ใช้ภูตทันที!

ในขณะเดียวกัน เธอก็หยิบอุปกรณ์เวทมนตร์ป้องกันภัยออกมามากมายก่ายกอง มากพอที่จะยื้อเวลาไปได้พักใหญ่

"พวกแกฆ่าฉันไม่ได้หรอก"

"ตั้งแต่ตอนที่ฉันรู้สึกตงิดๆ ฉันก็ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปให้คนของตระกูลโม่แล้ว อีกเดี๋ยวพวกเขาก็คงมาถึง!"

"และไม่ว่าพวกแกจะเทเลพอร์ตเซี่ยหยวนไปไว้ที่ไหน เขาก็จะกลับมาได้ในพริบตาเดียว!"

โม่ซืออวี่สูดหายใจลึกๆ หลายครั้ง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง พยายามระงับความตื่นตระหนกจากการสูญเสียเซี่ยหยวนผู้เป็นเกราะคุ้มภัย

เธอผ่านเหตุการณ์ความเป็นความตายร่วมกับเซี่ยหยวนมาตั้งหลายครั้ง เธอไม่ใช่ผู้ใช้ภูตอ่อนหัดที่ดีแต่ร้องไห้ขี้มูกโป่งหรอกนะ!