บทที่ 1 : สุภาพบุรุษมหาโจร

ปี ค.ศ. 1996 มหานครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา

ณ ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่งบนถนนอาร์เธอร์ ย่านบรอนซ์

ชายผิวดำคนหนึ่งเพิ่งจะพุ่งตัวออกจากประตูร้านพร้อมข้าวของที่กวาดมาได้ด้วยสกิล "ช้อปปิ้งศูนย์บาท" ใบหน้ายังฉายแววลิงโลดด้วยความตื่นเต้น ทว่าจู่ๆ ปากกระบอกปืนสีดำมะเมื่อมก็โผล่วูบเข้ามาแนบสนิทที่ขมับ

"เฮ้ยพี่ ใจเย็น อย่าเพิ่งยิง"

ชายผิวดำยกมือขึ้นด้วยความหวาดกลัว หางตาเหลือบไปเห็นคนถือปืน เป็นชายผิวขาวรูปร่างสูงใหญ่ จมูกโด่งเป็นสัน เครื่องหน้าคมคายหล่อเหลา

ลูค่า เกรโก้ มีสีหน้าผ่อนคลายสบายอารมณ์ เขาพยักพเยิดหน้าไปทางประตูซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นเชิงสั่งให้ชายผิวดำกลับเข้าไป จากนั้นจึงใช้ปืนดันหลังอีกฝ่ายไปจนถึงหน้าเคาน์เตอร์แคชเชียร์

"ซื้อของก็ต้องจ่ายเงินสิ จะจ่ายเอง หรือจะให้ฉันหักมือแกมาช่วยจ่าย?"

ชายผิวดำยืนงงเป็นไก่ตาแตก

นึกว่าเป็นคู่อริมาดักเล่นงาน ที่ไหนได้... แค่เพราะไม่ได้จ่ายค่าของเนี่ยนะ?

เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้เองเรอะ!

"จ่ายครับ จ่ายเดี๋ยวนี้แหละ" ชายผิวดำรีบล้วงธนบัตรยับยู่ยี่ออกมาปึกหนึ่งแล้วยื่นให้ลูค่า "พี่ชาย นี่เงินทั้งหมดที่ผมมี"

"ฉันบอกให้จ่ายให้ซูเปอร์มาร์เก็ต เอามาให้ฉันทำไม?"

"..."

ชายผิวดำถึงกับพูดไม่ออก "พี่เป็นตำรวจนิวยอร์กหรือไง? จะผดุงความยุติธรรมอะไรขนาดนั้น"

เมื่อถูกข่มรัศมีด้วยท่าทีคุกคามของลูค่า ชายผิวดำจึงได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ รีบควักกระเป๋าสตางค์ออกมาวางเงินทอนกำมือหนึ่งลงบนเคาน์เตอร์อย่างรวดเร็วภายใต้สายตาอันคุ้นชินของพนักงานแคชเชียร์

"ไม่ต้องทอน!"

"คราวหน้าคราวหลังซื้อของก็หัดจ่ายเงินซะบ้าง!" ลูค่ายิ้มให้อย่างอบอุ่น แต่แววตากลับเยือกเย็นไร้ความปรานี "จำใส่กะโหลกไว้ ซูเปอร์มาร์เก็ตนี้เป็นเขตอิทธิพลของ 'ตระกูลลูเคเซ่' ถ้าฉันเจอแกมาช้อปปิ้งศูนย์บาทที่นี่อีก เก็บเงินไว้ใช้ชาติหน้าได้เลย!"

"ครับ ครับ เจ้านาย"

"ไสหัวไป"

ชายผิวดำรีบวิ่งแจ้นออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต จนเมื่อทิ้งระยะห่างไปไกลแล้วจึงค่อยถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก แต่ความหวาดกลัวยังคงเกาะกุมจิตใจ

ที่นี่เป็นถิ่นของตระกูลลูเคเซ่งั้นรึ?

เขามองย้อนกลับไปที่ป้ายชื่อซูเปอร์มาร์เก็ต พลางคิดในใจว่าจะไม่กลับมาหยิบของฟรีที่นี่อีกเด็ดขาด

【คุณหยุดยั้งการช้อปปิ้งศูนย์บาทและปกป้องความสงบสุขของซูเปอร์มาร์เก็ต】

【ได้รับแต้มทักษะ X3】

ภายในห้องทำงานเจ้าของร้าน ลูค่า เกรโก้ ชำเลืองมองข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาบนแผงหน้าจอ ก่อนจะหันกลับมานั่งจิบชาพูดคุยกับ "ลุงเปียว" ชายชาวจีนตรงหน้าอย่างเป็นกันเอง

"ลูค่า ลุงขอบใจมากจริงๆ" ลุงเปียวส่งยิ้มให้อย่างอบอุ่นและเป็นมิตร "ตั้งแต่คุณมาเตือนไอ้นักเลงพวกนั้น หมู่นี้ก็แทบไม่มีพวกตาบอดกล้ามาระรานที่ร้านอีกเลย! ต้องขอบคุณคุณแท้ๆ ไม่งั้นลุงคงทำธุรกิจต่อไปไม่ไหวแน่"

เดิมทีแกวางแผนจะเซ้งร้าน แล้วพาภรรยาไปใช้ชีวิตบั้นปลายทำไร่ทำสวนในชนบท ใช้ชีวิตเรียบง่าย ไม่ต้องมาปากกัดตีนถีบในเมืองใหญ่อีก

การทำมาหากินในที่อย่างนิวยอร์ก ถ้าไม่มีคนหนุนหลัง มันยากเข็ญเหลือเกิน

จนกระทั่งสองเดือนก่อน ลูค่าเข้ามาที่ร้าน ออกหน้าสั่งสอนกลุ่มวัยรุ่นนักเลงที่มาหยิบของฟรี และช่วยเป็นหูเป็นตาให้ซูเปอร์มาร์เก็ตตั้งแต่นั้นมา

"ลุงควรจะจ่ายค่าตอบแทนให้พวกคุณนะ จะให้มาช่วยฟรีๆ ได้ยังไง ไม่งั้นลุงไม่สบายใจแย่" ลุงเปียวมองลูค่าด้วยสีหน้ากังวล

แกเคยยื่นข้อเสนอนี้มาก่อนแล้ว แต่ลูค่าก็ปฏิเสธไป

เรื่องนี้เคยทำให้ลุงเปียวระแวงว่าอีกฝ่ายมีจุดประสงค์แอบแฝงหรือไม่

เพราะนั่นคือ "ตระกูลลูเคเซ่" หนึ่งในห้าตระกูลมาเฟียใหญ่แห่งนิวยอร์กเชียวนะ

"พูดเรื่องเงินแล้วมันเสียน้ำใจกันเปล่าๆ ครับ" ลูค่าโบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจ "ผมชอบผดุงความยุติธรรม ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์มาตั้งแต่เด็กแล้ว พ่อผมสอนเสมอว่า 'ความปรองดองนำมาซึ่งโชคลาภ' ผมจำคำนี้มาตลอด ลุงเปียว... ถ้าลุงยังเห็นผมเป็นเพื่อน อย่าเอาเงินมาฟาดหัวกันเลยครับ"

ลุงเปียวเริ่มปั้นหน้าไม่ถูก "คุณเป็นซิซิเลียนนะ จะมาปรองดองอะไรกัน?"

อย่างไรก็ตาม แกตัดสินคนจากการกระทำ ไม่ใช่เจตนา ตลอดหลายเดือนมานี้ ลูค่ามักพาคนมาดูแลความปลอดภัยให้ซูเปอร์มาร์เก็ต ป้องกันเหตุวุ่นวายได้หลายครั้ง แถมไม่เคยเรียกร้องค่าคุ้มครองแม้แต่แดงเดียว ซื้อของก็ควักเงินจ่ายเอง เคร่งครัดกฎระเบียบยิ่งกว่าตำรวจนิวยอร์กเสียอีก

ไม่อย่างนั้น แกคงไม่ยอมรับตัวตนความเป็นมาเฟียของลูค่า และกลายมาเป็นเพื่อนต่างวัยที่สนิทสนมกันขนาดนี้

"แน่นอน คุณคือเพื่อนของลุง" ลุงเปียวกล่าวพร้อมรอยยิ้ม "ตกลง! ไม่พูดเรื่องเงิน คืนนี้ลุงเลี้ยงเอง เดี๋ยวจะจองร้านอาหารไว้ เรามาสังสรรค์กันให้เต็มที่ เมาไม่เลิก!"

"เยี่ยมครับ เมาไม่เลิก!"

ลูค่ายิ้มพลางยกถ้วยชาขึ้น

ตรงหน้าเขา ข้อมูลชุดหนึ่งปรากฏขึ้นบนแผงหน้าจอ

【ปลดล็อกการ์ดตัวละคร : ลุงเปียว】

【ลุงเปียว : ระดับ D】

【ที่มา : "เขตอันตราย" (Red Zone)】

【ทักษะ : ไม่มี】

【ความสัมพันธ์ : เพื่อนสนิท】

【ลูค่า เกรโก้】

【ทักษะ : ความชำนาญอาวุธปืน LV5, ลอบสังหาร LV6, การต่อสู้ LV5, การขับขี่ LV4, ตกปลา LV2】

【แต้มทักษะคงเหลือ : 5】

【ชิ้นส่วนทักษะคงเหลือ : 18】

ระบบ 【ทูตสันติภาพ】 นี้ตื่นขึ้นมาพร้อมกับลูค่าเมื่อหนึ่งปีก่อน ตอนที่เขาไขปริศนาชาติกำเนิดและฟื้นความทรงจำในอดีตชาติได้

สมชื่อระบบ ตราบใดที่ลูค่า "ปกป้องความสงบสุข" เขาก็จะได้รับรางวัลมากมาย เช่น แต้มทักษะที่ใช้เพิ่มความชำนาญในด้านต่างๆ

นอกจากนี้ยังมี "ชิ้นส่วนความสามารถ" เมื่อสะสมครบตามจำนวนที่กำหนด จะสามารถแลกเปลี่ยนและเรียนรู้ความสามารถของการ์ดตัวละครต่างๆ ได้

การ์ดตัวละครมีตั้งแต่ระดับ D ไปจนถึง SSR ยิ่งระดับสูง ความสามารถก็ยิ่งเทพ ส่วนระดับ D แทบไม่มีทักษะอะไรให้เรียนรู้

ตอนนี้ลูค่ายังไม่รู้จักการ์ดระดับ SSR มากนัก แต่ลุงเปียวมีหลานชายอยู่ไกลถึงฮ่องกง... นั่นต้องเป็นการ์ดระดับ SSR แน่ๆ จริงไหม?

นี่คือเหตุผลที่ลูค่าจงใจเข้าหาและสร้างสัมพันธ์อันดีกับลุงเปียว

ต้องรอให้ค่าความสัมพันธ์ถึงระดับที่กำหนด จึงจะปลดล็อกความสามารถของการ์ดตัวละครได้ สำหรับหลานชายยอดฝีมือในฮ่องกงที่ไม่เคยพบหน้าคนนั้น ลูค่าเตรียมการรอมานานแล้ว

เขาเฝ้ารอการมาถึงของ "เทพเจ้าสงครามแห่งเมืองเฟอร์นิเจอร์" ผู้นั้นอย่างใจจดใจจ่อ

หลังจากนั่งเล่นในซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่พักใหญ่ ลูค่าก็ลุกขึ้นขอตัวกลับ จังหวะที่เดินออกจากร้าน ชายร่างสูงคนหนึ่งก็เดินสวนเข้าไป

ชายคนนั้นรูปร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อโค้ทยาว หมวกทรงกลมใบเล็ก และแว่นกันแดด แบกกล่องใบใหญ่ไว้ข้างตัว

สีหน้าเรียบเฉย การเคลื่อนไหวเงียบกริบราวกับภูตผี

ลูค่าขับรถวนรอบนิวยอร์กครึ่งรอบ แวะทวงหนี้นอกระบบดอกเบี้ยโหดจากพวกผีพนันตามรายทาง—นี่คืองานประจำวันอย่างหนึ่งของเขา การเก็บหนี้ให้แฟมิลี่

ขากลับ รถของเขาแล่นผ่านสามแยกแห่งหนึ่ง ที่นั่นมีตึกสูงตระหง่านตั้งอยู่

—โรงแรมคอนติเนนทัล สาขานิวยอร์ก จากเรื่อง "John Wick" โรงแรมเครือข่ายที่ให้บริการแบบครบวงจรสำหรับเหล่านักฆ่า

เบื้องหลังโรงแรมคอนติเนนทัล คือ "สภาสูง" (High Table) ที่ประกอบด้วยหัวหน้าแก๊งอาชญากรรม 12 คน ปกครององค์กรใต้ดินเกือบทั้งหมดในโลกมืด

ในโลกที่ผสมผสานจักรวาลหนังเรื่องต่างๆ เข้าด้วยกัน โดยมีอิทธิพลมืดครอบงำเช่นนี้ สภาสูงคืออำนาจสูงสุดที่เหล่าอาชญากรต่างยำเกรง รวมถึง จอห์น วิค ด้วย

จอห์น วิค เจ้าของฉายา "บาบายาก้า" "ปีศาจในตำนาน" "ฆ่าหมาตัวเดียวล้างโคตร" "เทพเจ้าสงครามสโลโมชั่น" "ราชาแห่งความโกลาหล"

ไม่ต้องสงสัยเลย นั่นคือการ์ดระดับ SSR

แม้ลูค่าจะยังไม่เคยเจอตัวเป็นๆ แต่ก็ได้ยินชื่อเสียงเรียงนามอันเลื่องลือในโลกใต้ดินมาแล้ว รวมถึงเพื่อนเก่าของบาบายาก้าอย่าง "เคน" เจ้าของฉายา "นักฆ่าตาบอด" และ "หมัดรัวสิบครั้งต่อวินาที ปรมาจารย์ยิปมัน"

นั่นก็น่าจะเป็นการ์ดระดับ SSR เช่นกัน

การ์ด SSR เหล่านี้ล้วนเป็นเป้าหมายในการสะสมของลูค่า

รถจอดเทียบที่หน้าบาร์แห่งหนึ่ง

นี่คือหนึ่งในสินทรัพย์ของตระกูลลูเคเซ่ บริหารงานโดยหนึ่งในหัวหน้าแก๊ง—เมาริซิโอ

ตำแหน่ง "หัวหน้า" (Boss) ในแฟมิลี่ถือเป็นระดับกลาง เปรียบเหมือนหัวหน้าหน่วยหรือเจ้าถิ่น คอยคุมลูกสมุนและสมาชิกวงนอก

ตอนนี้ลูค่าเป็นเพียงสมาชิกวงนอก แต่ด้วยผลงานที่โดดเด่นและเส้นสายจากพ่อ ทำให้เขาสนิทสนมกับเมาริซิโอเป็นอย่างดี

เมื่อเข้าไปในบาร์ ลูค่าเดินอย่างชำนาญไปยังโต๊ะกลมมุมห้อง จุดนี้ทำเลดีเยี่ยม มองเห็นได้ทั่วทั้งโถง

ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมนั่งอยู่หลังโต๊ะ พอเห็นลูค่าเดินมา เขาก็ปรือตาขึ้นมองแวบหนึ่ง ก่อนตบที่นั่งข้างตัวเป็นเชิงเรียกให้ลูค่ามานั่ง

ลูค่าส่งยอดหนี้และบิลที่เก็บมาได้ให้เขา เป็นปึกเงินสดหนาเตอะ เมาริซิโอไม่ได้นับละเอียด เพียงแค่ชั่งน้ำหนักในมือ แล้วดึงส่วนแบ่งเล็กน้อยส่งคืนให้ลูค่า

"วันนี้ทำไมมาช้าจัง? เจอเรื่องยุ่งยากเหรอ?" เมาริซิโอถาม

ลูค่ารับเงินมาเก็บพร้อมรอยยิ้ม "พอดีแวะผดุงความยุติธรรมระหว่างทางน่ะครับ สั่งสอนพวกนักเลงที่ไม่ยอมจ่ายค่าของไปนิดหน่อย"

เมาริซิโอ : "..."

"ไอ้น้องชาย เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นั้นเอ็งยังจะไปยุ่งอีกเหรอ? ยุติธรรมเหลือเกินนะ ทำไมไม่ไปสมัครเป็นตำรวจนิวยอร์กซะเลยล่ะ?"

ตลอดปีที่ผ่านมา ฉายา "ทูตสันติภาพ", "ผู้รักความปรองดอง", "นักไกล่เกลี่ย" ของลูค่า แพร่สะพัดไปทั่วถิ่นบรอนซ์ หลายคนรู้กิตติศัพท์ของสมาชิกแก๊งผู้ใจบุญคนนี้ดีว่าชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านและผดุงความถูกต้องแค่ไหน

บางคนหมั่นไส้ แต่เพราะมีตระกูลลูเคเซ่หนุนหลัง จึงไม่มีใครกล้าแตะต้องลูค่า ถึงกล้า... ก็สู้เขาไม่ได้อยู่ดี

จนสุดท้าย เมื่อแก๊งเล็กแก๊งน้อยมีเรื่องขัดแย้งกัน ก็มักจะวิ่งโร่มาหาลูค่าให้ช่วยไกล่เกลี่ย ร้านรวงธุรกิจต่างๆ ถึงขั้นเต็มใจจ่ายค่าคุ้มครองให้ตระกูลลูเคเซ่ด้วยซ้ำ

เพราะจ่ายแล้วได้รับการดูแลจริงๆ ป้องกันพวกนักเลงกระจอกมาระรานได้ชะงัดนัก

ได้ผลดียิ่งกว่าแจ้งตำรวจนิวยอร์กเสียอีก! พวกนักเลงไม่ฟังตำรวจ แต่ไม่กล้าหือกับขาใหญ่ในวงการสีเทา

—ลูค่ามักจะมอบ "เหตุผลที่ปฏิเสธไม่ได้" ให้พวกมันเสมอ

ผลที่ตามมาคือ ชื่อเสียงและภาพลักษณ์ของตระกูลลูเคเซ่ดีขึ้นผิดหูผิดตา

เรื่องนี้ทำเอาเมาริซิโอถึงกับพูดไม่ออก อยู่วงการมาหลายสิบปี เพิ่งเคยมีชื่อเสียงดีๆ กับชาวบ้านเขาก็วันนี้แหละ

"ลูค่า เอ็งอยู่กับข้ามากี่ปีแล้ว?"

"12 ปีครับ ตั้งแต่พ่อเข้าคุกตอนผม 10 ขวบ ผมก็ติดตามลูกพี่มาตลอด"

ลูค่าตอบตามความจริง

เขาเกิดในครอบครัวอิตาเลียน-อเมริกัน พ่อแม่เป็นชาวซิซิเลียนแท้ๆ สายเลือดมาเฟียเข้มข้นเต็มพิกัด

พ่อของเขาเป็นลูกสมุนในตระกูลลูเคเซ่ คลุกคลีกับวงการนี้มาทั้งชีวิตจนกระทั่งถูกฆ่าตายในคุก

ส่วนแม่ทนสภาพชีวิตแบบนี้ไม่ไหว ตัดสินใจหย่าร้างตอนลูค่าอายุแค่ 4 ขวบ ทิ้งนิวยอร์กไปและไม่รู้ชะตากรรม

การที่ลูค่าได้มาติดตามเมาริซิโอ ก็เพราะ "คำฝากฝัง" ของพ่อ ก่อนเข้าคุก พ่อฝากลูค่าไว้กับเมาริซิโอ หวังให้ลูกชาย "เติบโตอย่างแข็งแกร่ง" ภายใต้อิทธิพลของแฟมิลี่

"12 ปีแล้วสินะ" เมาริซิโอถอนหายใจด้วยความซาบซึ้ง "ตอนพ่อเอ็งพามาฝาก เอ็งยังเป็นแค่เด็กน้อยตัวกะเปี๊ยก เดี๋ยวนี้กลายเป็น 'ทูตสันติภาพ' ที่ยืนหยัดด้วยตัวเองได้แล้ว"

พอพูดคำว่า 'ทูตสันติภาพ' สีหน้าเมาริซิโอก็เกือบจะหลุดอาการ

เมาริซิโอข่มความรู้สึกอยากจะบ่นแล้วพูดต่อ:

"หลายปีมานี้เอ็งทำเพื่อแฟมิลี่มาเยอะ สร้างผลงานไว้มาก พิสูจน์ทั้งความภักดีและความสามารถ ด้วยคุณสมบัติของเอ็ง ตอนนี้เอ็งเป็นสมาชิกแฟมิลี่อย่างเป็นทางการได้แล้วนะ"

ใบหน้าอวบอูมของเมาริซิโอเต็มไปด้วยความชื่นชม เขายื่นรูปถ่ายใบหนึ่งให้ลูค่า "ตอนนี้ข้ามีงานให้ชิ้นหนึ่ง ขอแค่จัดการให้เรียบร้อย ข้าจะเป็นคนเสนอชื่อเอ็งเข้าเป็นสมาชิกเต็มตัวเอง!"

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง

ลูค่าลิงโลดในใจ เขาจะได้เป็นสมาชิกเต็มตัว (Made Man) มีตำแหน่งอย่างเป็นทางการเสียที!

การเป็นสมาชิกเต็มตัวเปรียบเสมือนเกราะคุ้มกันชั้นยอด หากใครคิดจะทำร้ายเขาในอนาคต ก็เท่ากับประกาศสงครามกับตระกูลลูเคเซ่ทั้งตระกูล ต้องคิดหน้าคิดหลังให้ดี!

เหมือนกับกฎห้ามฆ่ากันในโรงแรมคอนติเนนทัล หากมีใครตายในโรงแรม มือสังหารจะถูกสภาสูงตามล่า พลิกแผ่นดินหาจนกว่าจะกลายเป็นผุยผง

ลูค่าต้องการเกราะคุ้มกันแบบนั้น

จากนั้น เขาจะไต่เต้าทีละก้าว เพื่อควบคุมทั้งแฟมิลี่!

และใช้แฟมิลี่เป็นบันได หาโอกาสเข้าร่วม "สภาสูง" ผู้อยู่เบื้องหลังโรงแรมคอนติเนนทัล ขยายอิทธิพลไปทั่วโลก

การได้นั่งเก้าอี้ในสภาสูงคือหนึ่งในเป้าหมายของลูค่า

การปกป้องความสงบสุขของโลกใต้ดิน ก็ถือเป็นความสงบสุขไม่ใช่หรือ?

ถ้าหมัดไม่หนักพอ เสียงไม่ดังพอ จะไปปกป้องความสงบสุขได้ยังไง?

ลูค่าข่มความตื่นเต้น มองดูรูปถ่าย "หมอนี่เป็นใครครับ?"

ในรูปเป็นชายอ้วนหน้ากลม ตาตี่ ท่าทางดุร้าย

"เคน โจนส์" เมาริซิโอคาบซิการ์ แสยะยิ้มเย็นชา "ไอ้หมอนี่เป็นพ่อค้ายาต่างถิ่นที่ไม่เคารพกฎ เข้ามาปล่อยของในเขตเรา ข้าเคยส่งคนไปเจรจาแล้ว แต่มันไม่ไว้หน้าข้าเลย!"

ลูค่าหยิบรูปขึ้นมา "จะให้ทำยังไงครับ? เก็บมันเลยไหม?"

"มันมีแบ็คเป็นแก๊งจากข้างนอก ฆ่าไปจะยุ่งยากเปล่าๆ ข้าแค่อยากคุยกับมัน" เมาริซิโอยักไหล่ "แต่มันกร่างเหลือเกิน ข้าว่ามีแต่เอ็งเท่านั้นแหละที่จะทำให้มันสงบสติอารมณ์แล้วมาคุยกับข้าดีๆ ได้"

นับตั้งแต่ "คณะกรรมการ" (The Commission) ถูกจัดตั้งขึ้นโดยตระกูลต่างๆ เมื่อหลายสิบปีก่อน การฆ่าแกงกันเองระหว่างแก๊งก็ลดน้อยลง มีการร่างกฎ "รักษาสันติภาพและร่วมกันพัฒนา" ขึ้นมา สมาชิกแฟมิลี่จึงถูกห้ามไม่ให้ขัดแย้งกันเอง—อย่างน้อยก็ในที่แจ้ง

ลูค่าพยักหน้ารับทราบ

"อ้อ จริงสิ ข้าหาผู้ช่วยจากในแฟมิลี่มาให้เอ็งด้วย พวกเขาน่าจะช่วยงานเอ็งได้"

เมาริซิโอชะเง้อคอ ตะโกนเรียกชายสองคนที่นั่งดื่มอยู่ไม่ไกล "จิมมี่, เฮนรี่! มานี่หน่อย!"

ลูค่าหันกลับไปมอง เห็นชายผิวขาวรูปร่างผอมสูงสองคนกำลังเดินเข้ามา

หน้าต่างแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาทันที

【ค้นพบการ์ดตัวละคร : เฮนรี่ ฮิลล์ (รอดำเนินการ)】

【เฮนรี่ : ระดับ C】

【ที่มา : "คนดีเหยียบฟ้า" (Goodfellas)】

【ทักษะ : สารเลว】

【ความสัมพันธ์ : คนแปลกหน้า】

【ค้นพบการ์ดตัวละคร : เจมส์ "จิมมี่" คอนเวย์ (รอดำเนินการ)】

【จิมมี่ : ระดับ C】

【ที่มา : "คนดีเหยียบฟ้า" (Goodfellas)】

【ทักษะ : ไอ้โลภมาก】

【ความสัมพันธ์ : คนแปลกหน้า】

ดวงตาของลูค่าเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ

Goodfellas! นี่มันคู่หูดีเดือดชัดๆ!

ลูกพี่... พี่ไปขุดเอาไอ้สองตัวบาทานี้ ที่พร้อมจะแทงข้างหลังผมได้ทุกเมื่อ มาช่วยงานผมเนี่ยนะ?