บทที่ 5 ทางที่ดีเธอควรทำตัวให้มันดีๆ หน่อย

บทที่ 5 ทางที่ดีเธอควรทำตัวให้มันดีๆ หน่อย

เสี่ยวลี่ยาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เพียงแค่เดินจากไปดื้อๆ

เซี่ยหลินปาดน้ำตา พลางคิดว่านี่ยังเช้าอยู่ จึงตัดสินใจว่าจะไปดูหน้าค่าตาของยัยคุณหนูจอมบ้าอำนาจอย่างเสี่ยวลี่ยาสักหน่อย อย่างน้อยจะได้รู้เขารู้เรา เพื่อเตรียมรับมือในอนาคต

แต่เพราะเป็นวันเปิดเทอมวันแรก ผู้คนจึงพลุกพล่านไปหมด เซี่ยหลินจึงทำได้เพียงวิ่งขึ้นไปบนที่สูง เพื่อให้มองหาเป้าหมายได้ง่ายขึ้น

ระบบเพิ่งจะล่มไปหมาดๆ เธอเลยไม่รู้ว่าหน้าตาจริงๆ ของเสี่ยวลี่ยาเป็นอย่างไร

"คนนี้ขี้เหร่ชะมัด ไม่ใช่แน่!"

"คนนั้นนมแบนเกินไป ไม่ใช่หรอก!"

"ส่วนคนนั้นขาไม่สวย"

ถึงแม้จะเคยเห็นแค่เงาดำๆ ในเกม แต่เธอก็ดูออกว่าเสี่ยวลี่ยาต้องเป็นนางมารน้อยยันเดระที่ทรงเสน่ห์สุดๆ แน่นอน

หน้าตาต้องระดับท็อปคลาส บอสตัวสุดท้ายของเกมยังไงก็ต้องใช้โมเดลระดับพรีเมียมอยู่แล้ว

สายลมพัดวูบมาจากด้านหลัง...

เซี่ยหลินจ้องมองพิจารณาผู้คนทีละคนอย่างตั้งใจ โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครบางคนมายืนซ้อนอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่

"ยัยคุณหนูจอมบ้าอำนาจคนนั้นอยู่ที่ไหนกันนะ?"

"คุณหนูงั้นเหรอ?"

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลัง เซี่ยหลินหันขวับไปมองอย่างแข็งทื่อ เห็นว่าเป็น 'หลัวหยวน' ที่เพิ่งเจอกันเมื่อครู่ เธอตกใจจนแข้งขาอ่อนลงไปกองกับพื้น

กระโปรงที่สั้นอยู่แล้วเลิกขึ้นทันที เธอรีบเอามือตะครุบปิดไว้อย่างลืมตัว

"นะ... นายตามฉันมาทำไม?"

สายตาของเสี่ยวลี่ยากวาดมองผ่านชายกระโปรง เมื่อเห็นลวดลายสตรอว์เบอร์รี เธอก็เม้มริมฝีปากแน่นโดยไม่พูดอะไร

ผ่านไปครู่หนึ่ง สายตาของเธอก็เบนไปยังประตูหน้าของสถาบัน

"เธอตามหาคุณหนูคนไหนอยู่?"

เซี่ยหลินไม่มีทางบอกแน่ว่าคนคนนั้นคือคู่หมั้นของเขา ไม่อย่างนั้นถ้าเสี่ยวลี่ยาเกิดโมโหแล้วฆ่าเธอทิ้งขึ้นมา ภารกิจตามเนื้อเรื่องก็จะไม่สำเร็จ

ต้องไม่ลืมว่าไฮไลต์ของเกมนี้คือฉากที่เซี่ยหลินถูกเสี่ยวลี่ยาในชุดนางมารน้อยสุดเซ็กซี่ใช้เครื่องมือสารพัดชนิด 'ทรมาน' จนถึงขีดสุดก่อนจะถูกปาดคอ

เธอรีบแก้ตัวน้ำขุ่นๆ "ฉันหมายถึง... แถวนี้มีที่ให้ปลดทุกข์บ้างไหม? ฉันหาห้องน้ำไม่เจอเลย"

"งั้นเหรอ?" สีหน้าของเสี่ยวลี่ยาดูซับซ้อน "เธอคิดจะจัดการธุระตรงนี้เลยหรือไง?"

เซี่ยหลินมองซ้ายมองขวา เห็นว่านอกจากเสี่ยวลี่ยาแล้วก็ไม่มีใครอื่น จึงกัดฟันตอบไปว่า "ใช่!"

เสี่ยวลี่ยาแย้มยิ้มพลางหันหลังให้ "งั้นก็เชิญตามสบาย"

"ดูเหมือนตอนนี้ฉันจะไม่ค่อยปวดแล้วแฮะ..." เซี่ยหลินหัวเราะแห้งๆ สองสามที ก่อนจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น

เสี่ยวลี่ยาเอ่ยเสียงเรียบ "วันหน้าเราต้องทำเรื่องลึกซึ้งกันมากกว่านี้ ต่อหน้าฉันเธอไม่จำเป็นต้องสงวนท่าทีหรอก ทำเหมือนฉันไม่อยู่ตรงนี้ก็ได้"

ความหวังของเซี่ยหลินถูกจุดประกายขึ้นมาทันที "หมายความว่านายยอมแอบคบกับฉันแล้วเหรอ?"

ริมฝีปากของเสี่ยวลี่ยายกขึ้นเล็กน้อย "ฉันเคยพูดตอนไหนว่าไม่ยอม?"

เซี่ยหลินได้ทีตีสนิท รีบขยับเข้าไปจับมือเสี่ยวลี่ยา แล้วชี้ไปที่ฝูงชนด้านล่าง "ในเมื่อนายตกลงคบกันแล้ว นายช่วยบอกหน่อยสิว่าคนไหนคือคู่หมั้นนายที่ชื่อเสี่ยวลี่ยา? ต่อไปฉันจะได้หลบหน้ายัยนั่นถูก"

เสี่ยวลี่ยาจ้องมองข้อมือที่ถูกเซี่ยหลินจับไว้ มือของเซี่ยหลินขาวผ่องและเล็กกะทัดรัด

พอได้ยินสิ่งที่เซี่ยหลินพูด ไหล่ของเธอก็สั่นไหวเล็กน้อย พยายามกลั้นขำสุดชีวิต

"เป็นอะไรไป?" หรือว่าเธอพูดอะไรผิด?

เสี่ยวลี่ยาพลิกข้อมือกลับ เป็นฝ่ายคว้าข้อมือของเซี่ยหลินไว้ แล้วกดมือข้างนั้นตรึงเข้ากับผนัง ยกขึ้นเหนือศีรษะ

เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือความสนใจ "คุณหนูคนที่เธอตามหาเมื่อกี้ คือเสี่ยวลี่ยางั้นเหรอ?"

เซี่ยหลินรู้สึกร้อนตัวขึ้นมาทันที สมกับที่เป็นคู่หมั้นของเสี่ยวลี่ยา หัวไวไม่เบาเลยแฮะ

เธอรีบใช้มืออีกข้างตะครุบปิดปากเสี่ยวลี่ยาไว้ "อย่าพูดเสียงดังไปสิ! เกิดยัยนั่นได้ยินแล้วไม่พอใจขึ้นมา เดี๋ยวฉันก็โดนฆ่าตายหรอก"

สายตาของเสี่ยวลี่ยาหลุบต่ำลง ฝ่ามือที่ปิดปากเธอนุ่มนิ่มและอุ่นเล็กน้อย

เธอดึงมือเซี่ยหลินออก แล้วมองด้วยรอยยิ้มกึ่งขบขัน "รู้นิสัยของหล่อนดีขนาดนั้น แล้วยังกล้ามาแอบกินกันลับหลังกับฉันอีกเหรอ?"

เซี่ยหลินสบถในใจ ที่ฉันต้องลงทุนลงแรงขนาดนี้ ก็เพื่อให้ความโกรธของยัยนั่นพุ่งถึงขีดสุดยังไงล่ะ

เสี่ยวลี่ยาลากเซี่ยหลินไปที่ขอบดาดฟ้า แล้วชี้ไปที่คนผมสั้นสีเงินตรงประตูทางเข้า

"เห็นคนคนนั้นไหม?"

เซี่ยหลินมองตามนิ้วไป คนผมสั้นสีเงินคนนั้นไม่มีใครกล้าเข้าไปยืนใกล้เลยสักคน พอมองจากมุมสูงบนดาดฟ้าจึงดูแปลกตามาก

เหมือนกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก จู่ๆ ก็มีพื้นที่ว่างแหวกออกตรงกลาง

แม้จะอยู่ไกลมาก แต่เซี่ยหลินก็พอมองออกว่าโครงหน้าด้านข้างของคนคนนั้นงดงามและคมชัดมาก

"นั่นแหละเสี่ยวลี่ยา" เซี่ยหลินพึมพำกับตัวเอง รู้สึกว่าคนคนนั้นดูคล้ายกับเงาบนปกเกมอยู่บ้างเหมือนกัน

"ใช่แล้ว! คุณหนูตระกูลมหาเศรษฐีระดับท็อป เสี่ยวลี่ยา" เสี่ยวลี่ยาแกล้งลดเสียงลงต่ำ แล้วโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหู ทำให้หัวใจของเซี่ยหลินเต้นรัวด้วยความเกร็ง "คนไหนที่หล่อนไม่ชอบ หล่อนไม่เคยปรานี ไม่รู้ว่าสังเวยชีวิตไปกี่ศพแล้ว เสี่ยวหลิน เธอไม่กลัวหล่อนจริงๆ เหรอ ถึงยังกล้ามาเป็นชู้กับฉัน?"

เซี่ยหลินก้มมองลงไป

ในเกมเสี่ยวลี่ยาฆ่าคนไปเยอะจริงๆ เลือดสาด โหดเหี้ยม แต่ก็เซ็กซี่และงดงาม

ทว่าพอเห็นยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนแบบนั้นกลับดูไม่น่ากลัวเท่าไหร่ บางทีผู้สร้างเกมอาจจะต้องการความแตกต่างแบบนี้ก็ได้ ปกติดูอ่อนโยน แต่พอยันเดระแตกเมื่อไหร่ก็กลายเป็นบ้าทันที

เซี่ยหลินถอนหายใจ "สมกับที่เป็นบอสตัวสุดท้าย"

"บอสอะไรนะ?" เสี่ยวลี่ยาไม่เข้าใจความหมาย

ทันใดนั้น คนที่อยู่ด้านล่างเหมือนจะสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมา จึงเงยหน้าขึ้นมองทางดาดฟ้า

ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งคู่นั้นสบเข้ากับเสี่ยวลี่ยาที่ยืนอยู่ข้างเซี่ยหลิน คิ้วของคนด้านล่างขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

เซี่ยหลินตกใจจนรีบนั่งยองๆ เอามือกุมหัวทันที

"ใจปลาซิวแค่นี้เอง?" เสี่ยวลี่ยาเยาะเย้ยที่เธอขวัญอ่อน แต่ยังริอ่านจะมีชู้

เซี่ยหลินเบะปากอย่างขัดใจ เถียงข้างๆ คูๆ "ชะ... ฉันแค่ไม่อยากให้ยัยนั่นรู้ความสัมพันธ์ของเราต่างหาก ก็บอกแล้วไงว่าแอบแซ่บ"

พอคิดว่าคนคนนั้นฆ่าคนตาไม่กะพริบ แววตาที่มองมาเมื่อกี้ก็ยิ่งดูน่ากลัวขึ้นไปอีก ราวกับจะพุ่งขึ้นมาฆ่าเธอในวินาทีถัดไป

เสี่ยวลี่ยานึกขำท่าทีของเซี่ยหลิน "เตือนไว้ก่อนนะ ถ้าวันหน้าเจอหล่อนให้เดินอ้อมไปไกลๆ ไม่อย่างนั้นเธออาจจะโดนฆ่าตายเพียงเพราะท่าเดินขัดหูขัดตาหล่อนก็ได้"

เซี่ยหลินพยักหน้ารับ แต่ในใจกลับคิดว่า ยิ่งต้องไปแหย่หนวดเสือสิ ไม่ไปแตะต้องข้อห้ามของหล่อน แล้วภารกิจจะสำเร็จได้ยังไง?

พอเซี่ยหลินลุกขึ้นยืนแล้วมองลงไปข้างล่าง เสี่ยวลี่ยาคนนั้นก็หายไปแล้ว

พอหันกลับมา 'หลัวหยวน' ชู้รักของเธอก็หายตัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

สมแล้วที่เป็นคู่หมั้นของบอสใหญ่ ไอ้หมอนี่ต้องนิสัยแปลกประหลาดพอๆ กันแน่!

เซี่ยหลินคิดว่าได้เวลาไปรายงานตัวที่ห้องฝ่ายปกครองแล้ว

ขณะเดินลงบันไดมา เธอได้ยินเสียงฝีเท้าสวนขึ้นมา คิดว่าเป็น 'หลัวหยวน' ที่อยู่ด้วยกันเมื่อครู่ เลยกะว่าจะถามทางไปห้องพักครูสักหน่อย

แต่พอเดินเข้าไปใกล้ เธอก็พบว่าเป็น 'เสี่ยวลี่ยา' คนที่เงยหน้ามองมาจากข้างล่างเมื่อกี้นั่นเอง

ซวยแล้ว! หรือว่าเมื่อกี้หล่อนจะเห็นเธออยู่กับคู่หมั้นบนดาดฟ้า?

แค่คิด ขาของเซี่ยหลินก็สั่นพั่บๆ

เขาต้องการยั่วโมโหเสี่ยวลี่ยาก็จริง แต่ระดับนี้มันยังเร็วเกินไป อย่างน้อยก็ต้องอีกสักสองสามเดือน!

ขืนตายตอนนี้ ภารกิจไม่มีทางสำเร็จแน่

'เสี่ยวลี่ยา' เดินขึ้นบันไดมา ส่วนเซี่ยหลินกำลังเดินลง

เธอคิดในใจว่า จะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นหล่อน บางทีหล่อนอาจจะแค่ขึ้นมาตามหา 'หลัวหยวน' ก็ได้

ถ้าหล่อนลงมือจริงๆ เธอจะรีบคุกเข่าขอชีวิตทันที

แต่คำอธิบายเกมเหมือนจะบอกไว้ว่า ยิ่งขอร้องอ้อนวอน ก็ยิ่งตายเร็วขึ้น

จังหวะที่ทั้งสองเดินสวนกัน อีกฝ่ายก็หยุดเดินแล้วคว้าแขนเซี่ยหลินไว้ "ไปทำอะไรบนดาดฟ้า?"

เซี่ยหลินตกใจจนแทบจะทรุดลงไปกราบ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าคุกเข่าแล้วตายเร็ว เธอจึงฝืนยืนหยัดไว้

หลัวหยวนมองเห็นว่าเซี่ยหลินเป็นแค่คนธรรมดาที่ไร้ตราประทับ จึงไม่จำเป็นต้องกลัวเขาขนาดนั้น

เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ "กลัวอะไร?"

ก็กลัวแกนั่นแหละ!

เซี่ยหลินชำเลืองมองหลัวหยวน เห็นดวงตาของเขาเจือรอยยิ้ม

ถ้าเป็นคนปกติ คงคิดว่าคนคนนี้อัธยาศัยดีแน่ๆ แต่พอเธอนึกว่านี่คือ 'เสี่ยวลี่ยา' ที่ฆ่าคนเป็นผักปลา รอยยิ้มนั้นก็ดูสยองพองขนขึ้นมาทันที

เซี่ยหลินจำได้ว่าเมื่อกี้เพิ่งโดนเตือนมาว่าเสี่ยวลี่ยาอาจฆ่าคนได้ถ้าท่าเดินขัดตา

หรือเป็นเพราะตอนเดินลงบันได ก้นเธอส่ายมากไปจนเสี่ยวลี่ยาไม่สบอารมณ์?

เซี่ยหลินน้ำตาคลอเบ้า แต่ยังตอบเสียงสั่น "มะ... ไม่ได้กลัวอะไรสักหน่อย"

หลัวหยวนกับเซี่ยหนิงหนิงเรียนอยู่ห้องเดียวกัน เขาเคยได้ยินเธอเล่าว่าพี่สาวที่เรียนซ้ำชั้นกำลังจะย้ายมาเข้าที่สถาบันแดนเทพ

เซี่ยหลินในคำบอกเล่าของน้องสาว คือผู้หญิงเหลวแหลก ไม่รักนวลสงวนตัว มั่วผู้ชายไม่เลือกหน้า

หรือว่าเมื่อกี้เธอกำลังทำเรื่องบัดสีกับผู้ชายบนดาดฟ้า?

ในฐานะประธานสภานักเรียน หลัวหยวนย่อมยอมให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นไม่ได้เด็ดขาด

สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที น้ำเสียงเข้มงวดขึ้น "เธอขึ้นไปทำอะไรบนดาดฟ้า!"

เซี่ยหลินรู้สึกเหมือนถูกจับได้คาหนังคาเขาว่าแอบไปกุ๊กกิ๊กกับคู่หมั้นชาวบ้าน

แล้วทำไมเสียงของ 'เสี่ยวลี่ยา' ตรงหน้าถึงไม่เหมือนที่จินตนาการไว้เลยล่ะ? ต่อให้ไม่ใช่เสียงสาวน้อย อย่างน้อยก็น่าจะเป็นเสียงสาวห้าวสิ แต่นี่ดูแมนกว่า 'หลัวหยวน' ที่เธอเพิ่งเจอมาเสียอีก

คนตรงหน้าเสียงเหมือนผู้ชายชะมัด แปลกจริงๆ

เซี่ยหลินไม่รู้เลยว่า ตอนที่ 'เสี่ยวลี่ยา' (ตัวจริงบนดาดฟ้า) คุยกับเธอก่อนหน้านี้ หล่อนจงใจดัดเสียงให้ต่ำลงเหมือนผู้ชาย

พอหลัวหยวนเห็นท่าทางอึกอักเหมือนคนมีความผิดของเซี่ยหลิน สีหน้าของเขาก็ยิ่งดูแย่ลงกว่าเดิม "อย่าเอานิสัยเสียๆ จากโรงเรียนเก่ามาใช้ที่นี่ ถ้าฉันจับได้ เธอโดนไล่ออกทันทีแน่"

กฎของสถาบันแดนเทพคือ อาจารย์จะอยู่ภายใต้การดูแลของผู้อำนวยการ ส่วนนักเรียนจะอยู่ภายใต้การดูแลของประธานสภานักเรียน

ดังนั้นหลัวหยวนจึงมีอำนาจมาก

"ฉัน..." เซี่ยหลินอ้ำอึ้งอยู่นาน "ฉันมีนิสัยเสียอะไรที่โรงเรียนเก่าเหรอ?"

ใบหน้าของหลัวหยวนพลันแดงระเรื่อ คนอย่างเขาที่ได้รับการอบรมมาอย่างเคร่งครัดจากตระกูลใหญ่ จะให้มาพูดเรื่องคาวโลกีย์ระหว่างชายหญิงแบบนี้ได้ยังไง?

เซี่ยหนิงหนิงเคยบอกเขาว่า ที่โรงเรียนเก่า เซี่ยหลินยอมนอนกับผู้ชายทุกคนที่มีตราประทับ บางทีก็หลายคนพร้อมกัน... เดิมทีเห็นแก่หน้าตระกูลเซี่ยถึงยอมรับเข้าเรียน แต่ไม่นึกเลยว่าเปิดเทอมวันแรกก็จะพาผู้ชายขึ้นไปทำเรื่องอย่างว่าบนดาดฟ้าซะแล้ว

เขาจะยอมให้มีเรื่องฉาวโฉ่เกิดขึ้นในสถาบันระหว่างที่เขาดำรงตำแหน่งประธานไม่ได้เด็ดขาด

นั่นคือเหตุผลที่เขามาเตือนเซี่ยหลิน

"ทางที่ดีเธอควรทำตัวให้มันดีๆ หน่อย"