บทที่ 3 การโยนความผิดที่งดงาม

บทที่ 3 การโยนความผิดที่งดงาม

"เอาล่ะ! กลายเป็นว่าความผิดทุกอย่างถูกโยนมาที่หนูคนเดียวสินะ"

เซี่ยหลินกลอกตามองมารดา "แม่คะ ชาติที่แล้วแม่เคยเป็นเชฟมาก่อนหรือเปล่า? ทำไมถึงได้ 'โยน' เก่งขนาดนี้"

แม่ของเซี่ยหลินแทบจะหลุดมาดเคร่งขรึม นางสวนกลับทันควัน "แล้วแกมีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์ว่าหนิงหนิงเป็นคนขอให้แกมาที่นี่?"

คนทำผิดยอมรับสารภาพไปแล้วแท้ๆ แต่แม่ก็ยังทำเป็นหูหนวกตาบอด

ทว่า... ริมฝีปากของเซี่ยหลินกลับยกยิ้มขึ้น เซี่ยหนิงหนิงสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาทันที

ยัยเซี่ยหลินต้องกำลังคิดทำเรื่องไม่ดีอยู่แน่ๆ

เซี่ยหลินหันไปมองจางเหล่ย "ในเมื่อเราคบกัน เราก็ต้องใช้ 'เครือข่ายเทวะ' ติดต่อกันอยู่แล้วใช่ไหม จางเหล่ย เปิดเครือข่ายเทวะของนายขึ้นมาสิ"

เครือข่ายเทวะคืออุปกรณ์ที่มีฟังก์ชันสื่อสารผ่านวิดีโอและสามารถติดตามตำแหน่งด้วยตราประทับพลังศักดิ์สิทธิ์ ยิ่งตราประทับแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ ฟังก์ชันของเครือข่ายเทวะก็จะยิ่งถูกปลดล็อคมากขึ้นเท่านั้น

จางเหล่ยหันมามองเซี่ยหลินด้วยความกระอักกระอ่วน

"มองอะไร? เปิดสิ!" เซี่ยหลินชูกำปั้นเล็กๆ ขู่จางเหล่ย

จางเหล่ยไม่มีทางเลือก จำต้องเปิดหน้าต่างระบบเครือข่ายเทวะขึ้นมา แสดงบทสนทนาหวานหยาดเยิ้มก่อนหน้านี้ต่อหน้าพ่อและแม่ของเซี่ยหลิน

เซี่ยหลินที่ควรจะหน้าซีดเผือดกลับดูสงบนิ่ง

ในทางตรงกันข้าม ใบหน้าของเซี่ยหนิงหนิงกลับซีดลงถนัดตา

"ฉันอยากทำเรื่องลึกซึ้งกับเธอมากกว่านี้จัง"

"ต่อให้พ่อแม่ไม่ยอมรับ ฉันก็จะยังคบกับเธอ ขอแค่เราทำเรื่องที่ควรทำไปแล้ว พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้หรอก"

เซี่ยหลินอ่านบทสนทนาเหล่านั้นออกมาดังๆ สีหน้าของพ่อและแม่เริ่มดูไม่ได้ขึ้นเรื่อยๆ

เซี่ยหนิงหนิงชี้หน้าเซี่ยหลินด้วยมือที่สั่นเทา พยายามแก้ต่างให้ตัวเอง "ไม่นะ! ไม่จริง! มันอ้อนวอนให้ฉันช่วยส่งข้อความพวกนี้ให้จางเหล่ยต่างหาก!"

เซี่ยหลินส่ายหน้า เลียนแบบท่าทางของเซี่ยหนิงหนิงด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "ใช่ค่ะๆ ขยะไร้ค่าที่ไม่มีตราประทับอย่างหนูจะไปปลดล็อคเครือข่ายเทวะได้ยังไง หนูเป็นคนทำเองทั้งหมดแหละค่ะ"

เซี่ยหนิงหนิงรู้ดีว่าเซี่ยหลินกำลังพูดแดกดัน จึงหันไปร้องไห้อ้อนวอนผู้เป็นแม่ทันที "แม่คะ หนูเปล่านะคะ หนูไม่ได้ส่งข้อความพวกนี้เลย เซี่ยหลินบอกว่ามันปลดล็อคเครือข่ายเทวะไม่ได้เลยมาขอร้องหนู..."

เซี่ยหลินพยักหน้ารับทันที "โอเค! เป็นฝีมือหนูเอง พอใจหรือยังคะ!"

เรื่องดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว หากผู้เป็นแม่ยังดึงดันจะโยนความผิดให้เซี่ยหลินอีก ก็คงเป็นการลำเอียงที่น่าเกลียดเกินไปหน่อย

ไม่มีทางเลือกอื่น

พ่อของเซี่ยหลินตบหน้าเซี่ยหนิงหนิงฉาดใหญ่ "แกรู้ไหมว่าแกกำลังจะได้หมั้นหมายกับทายาทตระกูลหลัวที่มีตราประทับสีม่วง เพื่อที่ตระกูลของเราจะได้ให้กำเนิดทายาทที่มีตราประทับสีม่วงบ้าง"

"เลิกกับไอ้จางเหล่ยนี่ซะ แล้วอย่าได้ติดต่อกับมันอีก!"

แม่ของเซี่ยหลินเองก็รู้สึกอับอายขายขี้หน้า นางกระชากแขนเซี่ยหนิงหนิงให้เดินตามไป ก่อนจะหันมามองเซี่ยหลินที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง

"ยืนบื้ออะไรอยู่? กลับบ้านได้แล้ว!"

ทันทีที่ขึ้นรถ ผู้เป็นแม่ก็เริ่มบ่นกระปอดกระแปด "พรุ่งนี้โรงเรียนก็จะเปิดเทอมแล้ว เราอุตส่าห์ใช้เส้นสายตั้งมากมายกว่าจะยัดแกเข้า 'สถาบันแดนเทพ' ได้ แกมันไม่มีตราประทับ เข้าไปแล้วก็หัดทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัวซะบ้าง"

เซี่ยหลินส่งเสียงรับคำในลำคอเบาๆ แล้วหลับตาลง

เขาเปลี่ยนเนื้อเรื่องในเกมไปแล้ว ไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเจ้าหนุ่มผมบลอนด์นั่น แล้วจุดจบที่ต้องถูกทรมานจนตายจะเปลี่ยนไปไหมนะ?

ทันทีที่คิดเช่นนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว

[ติ๊ง!]

ชัดเจนว่าเป็นเสียงระบบเริ่มทำงาน

[กำลังโหลดเนื้อเรื่อง... กรุณารอสักครู่...]

หลังจากรอไปห้านาที จู่ๆ สมองของเขาก็แทบระเบิด!

เซี่ยหลินตกใจจนสะดุ้งโหยง กระโดดขึ้นไปนั่งทับบนตักของเซี่ยหนิงหนิง ด้วยความตื่นตระหนกจากเสียงแจ้งเตือนของระบบ สองมือจึงเผลอคว้าหมับเข้าที่ก้อนเนื้อนุ่มนิ่มสองก้อนเต็มแรงแล้วขย้ำลงไป

หน้าอกหน้าใจของเซี่ยหนิงหนิงถูกบีบจนผิดรูป

"กรี๊ด!!! เซี่ยหลิน แกเป็นบ้าอะไรของแกเนี่ย!"

เซี่ยหนิงหนิงผลักเซี่ยหลินลงจากตัว พลางลูบหน้าอกตัวเองปอยๆ ด้วยความเจ็บ

เซี่ยหลินไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจเซี่ยหนิงหนิงในตอนนี้ จิตสมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่กับความหมายของเสียงเตือนจากระบบ

[ในโลกเดิม คุณเสียชีวิตกะทันหันขณะเล่นเกมเนื่องจาก 'ใช้งานมือ' หนักเกินไป ตอนนี้จิตวิญญาณของคุณได้เข้ามาอยู่ในโลกของเกมแล้ว จงร่วมมือกับตัวละครเพื่อเคลียร์ด่านสุดท้ายให้สำเร็จ แต่ตอนนี้คุณกำลังทำนอกเหนือบทบาท...]

เซี่ยหลินกุมขมับ

[พอลืมตาขึ้นมา ก็เห็นไอ้หัวทองกำลังจะเอาดาบมาดวลกับฉัน ฉันก็ต้องขัดขืนสิวะ!]

ระบบเงียบกริบ ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศในบัดดล

ผ่านไปเนิ่นนาน ระบบถึงหาข้อแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ขึ้นมาได้

[ไม่เป็นไร ใครที่เคยเรียนคณิตศาสตร์ย่อมรู้ดีว่าวิธีการไม่สำคัญ ขอแค่คำตอบถูกก็ได้คะแนนเหมือนกัน!]

งั้นก็แปลว่า... [ฉันต้องไปอ่อยคู่หมั้นของเสี่ยวลี่ยา แล้วยอมให้เสี่ยวลี่ยาฆ่าตายงั้นเหรอ?]

[ถูกต้อง!]

ถูกต้องกับผีสิ!

[ฉันเป็นผู้ชายนะ จะให้ไปอ่อยผู้ชายเนี่ยนะ?]

ระบบรีบปลอบโยนทันที

[มีแต่ผู้ชายเท่านั้นแหละที่เข้าใจผู้ชายได้ดีที่สุด!]

เซี่ยหลินแค่นหัวเราะ

[แล้วทำไมฉันต้องมาอยู่ในร่างสาวน้อยน่ารักอกตูมแบบนี้ด้วย? ทำไมดาบของฉันต้องถูกยึดไป?]

ระบบกระซิบเสียงแผ่ว

[ไม่ใช่ว่าคุณเลือกเองหรอกเหรอ?]

เซี่ยหลินอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา สิ่งที่เขาเลือกมันไม่ใช่ความหมายแบบนี้สักหน่อย... ระบบยังคงพยายามปลอบใจต่อ

[โฮสต์ อย่างน้อยระหว่างทางคุณก็ไม่ต้องโดนผู้ชายรุมทึ้งไง มีแค่เสี่ยวลี่ยาที่จะใช้ของเล่นชิ้นเล็กชิ้นน้อยมาเล่นงานคุณจนตายในตอนจบ แค่นี้รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?]

เซี่ยหลิน: ...พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

[ไม่มีทาง! ฉันไม่ทำ!]

ระบบไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย [ถ้าคุณไม่ทำ ก็มีคนอื่นรอเสียบแทนอยู่ดี! อีกอย่างคุณตายไปแล้วนะ ใครใช้ให้คุณไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจล่ะ ไม่รู้เหรอว่าช่วยตัวเองนิดหน่อยเบิกบานใจ ช่วยตัวเองมากไปทำลายสุขภาพ แต่ถ้าช่วยตัวเองแบบฮาร์ดคอร์ร่างจะแหลกเป็นผุยผง...]

เซี่ยหลินจำยอมต้องจำนนและเริ่มต่อรอง [ถ้าฉันทำสำเร็จ มันต้องมีรางวัลตอบแทนสิ ใช่ไหม!]

[ถ้าคุณทำภารกิจสำเร็จตามเนื้อเรื่องปกติ ฉันจะยอมหาเกมใหม่ให้คุณ แล้วจะเลือกตัวละครเทพๆ ให้เป็นกรณีพิเศษเลย]

เซี่ยหลินไม่ลืมที่จะเสริม [ฉันขอเมียสิบคนสิบสไตล์ด้วยนะ]

[คุณ... ลืมไปแล้วเหรอว่าตัวเองตายยังไง?]

เซี่ยหลินทำสีหน้าขรึม ราวกับกำลังสูบบุหรี่เข้าปอดเฮือกใหญ่แล้วค่อยๆ พ่นควันออกมา กล่าวด้วยน้ำเสียงของผู้ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน [พูดอะไรแบบนั้น ฉันก็แค่ต้องการกลายเป็นของเล่นของผู้หญิงเท่านั้นเอง]

วันรุ่งขึ้น

คนขับรถของตระกูลเซี่ยมาส่งเซี่ยหลินที่หน้าประตูสถาบัน

เมื่อลงจากรถและได้เห็นประตูทางเข้าอันโอ่อ่าอลังการ เซี่ยหลินถึงกับตะลึง

ของจริงมันดูเจ๋งกว่าที่เห็นในจอเกมเมื่อชาติที่แล้วตั้งเยอะ!

เขาเหมือนคนบ้านนอกเข้ากรุง ตื่นตาตื่นใจกับทุกสิ่งที่พบเห็น

วันนี้เป็นวันลงทะเบียนนักเรียนใหม่ เขาต้องนำเอกสารไปยื่นกับผู้อำนวยการฝ่ายทะเบียน ขยะที่ไร้ตราประทับแต่พอจะมีเส้นสายอย่างเขา คงหนีไม่พ้นถูกจับไปอยู่ห้องบ๊วยสุด

เซี่ยหลินคนเดิมก็โดนแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก

เซี่ยหลินไม่ได้มุ่งหน้าไปหาผู้อำนวยการทันที เขาคิดว่าจะลองไปส่องดูหน้าค่าตาของผู้ชายที่เขาต้องไปยั่วยวนเสียก่อน แล้วค่อยทดสอบดูว่าอีกฝ่ายชอบสไตล์ไหน

ถ้ามีเวลาเหลือ เขาอาจจะแอบไปดู 'เสี่ยวลี่ยา' นางมารร้ายในตำนานคนนั้นด้วย

เซี่ยหลินตัดสินใจแล้วว่า เพื่อให้มั่นใจว่าจะถูกเสี่ยวลี่ยาฆ่าตาย เขาต้องไปกระโดดโลดเต้นยั่วโมโหบนกับดักระเบิดของเธอ

เรื่องหาที่ตายน่ะ ง่ายจะตายไป~

ต่อให้ไม่ไปอ่อยคู่หมั้น แค่เดินเข้าไปตบหน้าเธอสักฉาด อีกฝ่ายคงโกรธจนใช้พลังเทพขยี้เขาจนตายคาที่แน่ๆ

แต่ดูเหมือนระบบจะบอกว่าฉากจบต้องเป็นการที่เสี่ยวลี่ยาจับตัวเขาไปทรมานจนตาย

การจะยั่วโมโหให้ถึงขั้นนั้น ดูเหมือนจะมีแค่การนอนกับคู่หมั้นของเธอเท่านั้นที่จะทำให้เสี่ยวลี่ยา 'เข้าสู่ด้านมืด' และใช้ทุกวิถีทางจัดการกับเขา

[ระบบ อธิบายลักษณะรูปร่างหน้าตาของเสี่ยวลี่ยากับคู่หมั้นของเธอมาหน่อย]

[หลัวหยวน คู่หมั้นของเสี่ยวลี่ยา มีผมสีเงิน ตราประทับสีดำที่หลังคอ หน้าตาหล่อเหลา สูง 180 ซม. นัยน์ตาสีฟ้าน้ำแข็ง ผิวขาวอมชมพู ริมฝีปากสีระเรื่อ]

[เสี่ยวลี่ยา สูง 178 ซม. รูปร่างเพรียวบาง...]

แล้วไงต่อ?

เซี่ยหลินรออยู่นานสองนาน แต่ระบบกลับขึ้นหน้าจอว่าขัดข้อง!

ไอ้ระบบเวรตะไล...