บทที่ 28 เทศกาลไหว้พระจันทร์

สามวันผ่านไปในพริบตา ทุกอย่างในสถานรับเลี้ยงดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ในช่วงเวลานี้ 'ชาสมุนไพรชูลิเนะ' ของสถานรับเลี้ยงขายดีเป็นเทน้ำเทท่าในหมู่คุณปู่คุณย่าทั้งหลาย และยังขายไข่โปเกมอนออกไปได้อีกสองฟอง

ในวันไหว้พระจันทร์ ฟางหยานตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมการสำหรับมื้อค่ำ

เขาเอื้อมมือไปอุ้มซานะลงจากบ่าของไคริกีอย่างทะนุถนอม—เขาเองก็จำไม่ได้ว่าตัวนี้คือเอ้อลี่หรือซานลี่—แล้วชงน้ำผึ้งอุ่นๆ ให้เธอหนึ่งแก้ว

นับตั้งแต่ซานะกลับบ้านไปวันนั้น ฟางหยานจะให้ต้าลี่และพรรคพวกสลับเวรกันไปรับเธอมาที่นี่ทุกวัน และพากลับไปส่งก่อนมื้อค่ำเพื่อความปลอดภัย

บางวันพ่อหรือแม่ของซานะจะมาเป็นเพื่อน บางวันก็มากันพร้อมหน้า ถ้าวันไหนไม่ว่างก็จะส่งข้อความบอกล่วงหน้า

วันนี้ซานะมาคนเดียว เธอจึงนั่งบนบ่าของไคริกี กอดไข่โปเกมอนไว้แนบอก แล้วเดินทางมายังสถานรับเลี้ยง

หลังจากได้รับการดูแลเอาใจใส่มาหลายวัน ซานะเริ่มพูดคุยมากขึ้นเมื่ออยู่ที่สถานรับเลี้ยง แม้จะยังคงขี้อายกับคนภายนอก แต่ฟางหยานและพ่อแม่ของเธอเชื่อมั่นว่าเธอจะดีขึ้นเรื่อยๆ ในอนาคต

วันนี้ฟางหยานไม่ได้แขวนป้าย 'เปิดทำการ' เขาลูบหัวซานะเบาๆ แล้วพาเธอไปเก็บผักที่สวนหลังบ้าน

พืชพรรณในโลกโปเกมอนเติบโตเร็วมาก อย่างพวกผลเบอร์รี่ ใช้เวลาไม่กี่วันก็ออกผลแล้ว ดังนั้นด้วยความช่วยเหลือจากพลังธาตุพืชของชูลิเนะ ผักสวนครัวจึงโตวันโตคืน

จากนั้นเขาให้เกงการ์พาซานะไปรดน้ำผักต่อ ส่วนตัวเองกลับเข้าครัว

เริ่มจากเตรียมอาหารเช้าให้ทุกคน หลังจากมื้อเช้า ฟางหยานก็เริ่มเตรียมวัตถุดิบสำหรับมื้อค่ำ

เขาทำเค้กรูปเกงการ์เก็บใส่ตู้เย็นไว้ก่อน แล้ววานให้เกงการ์ไป "ขอยืม" น้ำผึ้งจากบีควินอีกรอบ

จากนั้นเขาก็กลับไปที่สวนหลังบ้านเพื่อเตรียมแม่พิมพ์สำหรับทำขนมไหว้พระจันทร์

เกงการ์ไปถึงรังผึ้ง ยืนยิ้มแฉ่งให้บีควิน

อิอิ

"..."

บีควินสุดจะทนกับพฤติกรรมปล้นน้ำผึ้งรายวันของเกงการ์ แต่เห็นว่าชีวิตที่นี่สงบสุขดี เธอเลยตัดรำคาญ ยอมให้เกงการ์เอาภาชนะมาใส่น้ำผึ้งไปทีเดียวเยอะๆ เลย จะได้ไม่ต้องมาบ่อยๆ พอมันหมดค่อยกลับมาเติมใหม่

เกงการ์พยักหน้าหงึกหงัก วิ่งกลับเข้าครัว มองซ้ายมองขวา แล้วอุ้มโอ่งน้ำใบมหึมาออกมา

ฟางหยานที่กำลังก้มหน้าแกะสลักแม่พิมพ์ เงยหน้าขึ้นมาเห็นเกงการ์กำลังเดินโซซัดโซเซแบกโอ่งน้ำใบใหญ่กว่าตัวมันเองมุ่งหน้าไปทางป่า

"..."

จะทำอะไรของแกน่ะเจ้าทึ่มเอ๊ย?

...รังผึ้ง

บีควินและเหล่ามิตซูฮันนีจ้องมองโอ่งน้ำยักษ์ตรงหน้าตาค้าง

"..."

เธอหันหลังบินหนี เตรียมจะย้ายรังหนีไปพร้อมกับลูกสมุน

เห็นบีควินจะหนีไปดื้อๆ เกงการ์รีบส่งเสียงเรียกอย่างลนลาน แล้วรีบล้วงไหเซรามิกใบเล็กออกมาจากปาก

"..."

บีควินหันกลับมามองเกงการ์เงียบๆ

"เกงการ์!"

อิอิ

บีควินขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียง บินโฉบลงมาคว้าไหเซรามิกจากมือเกงการ์ แล้วบินจากไป

มองตามหลังบีควินไป เกงการ์ถอนหายใจ เฮ้อ... แล้วหันกลับมามองโอ่งยักษ์บนพื้น ส่ายหน้าด้วยความเสียดายสุดขีด

สุดท้าย ฟางหยานก็เห็นเกงการ์แบกโอ่งเปล่าเดินโซเซกลับมา โดยมีไหเซรามิกใบเล็กเดินตามหลังมาติดๆ

เขาไม่พลาดที่จะเยาะเย้ยเกงการ์ไปหนึ่งยก จนมันงอนตุ๊บป่องหันหลังให้ รีบขนของกลับเข้าครัวไป

หลังมื้อเที่ยง ฟางหยานให้ต้าลี่พาซานะไปนั่งดูทีวีที่หน้าร้านเพื่อหลบแดด

ส่วนเขาขลุกอยู่ในครัวเพื่อทำขนมไหว้พระจันทร์

ไส้ขนมที่เตรียมไว้มี ถั่วแดงกวน, ดอกหอมหมื่นลี้ (Osmanthus), และเม็ดบัว

ไส้ถั่วแดงเหลือแค่ครึ่งเดียวจากที่เตรียมไว้ เพราะอีกครึ่งหนึ่งโดนเจ้าอ้วนบางตัวแอบกินตอน "ช่วยทำ"

เขาตีมืออ้วนป้อมที่กำลังจะยื่นมาฉกไส้ขนมอีกรอบ แล้วยืนเท้าเอวมองหน้าเกงการ์

เห็นฟางหยานทำท่าจะบ่น เสียงมอเตอร์ไซค์ก็ดังแว่วมาจากข้างนอก เกงการ์แลบลิ้นใส่ แล้วรีบลอยทะลุกำแพงหนีไปทางประตูหน้า

ฟางหยานส่ายหน้าอย่างระอา แล้วก้มหน้าทำงานต่อ

เจนนี่เดินเข้ามาในครัว ดื่มน้ำโซดาสูตรทำมือไปหนึ่งแก้ว ตั้งใจจะมาช่วย แต่พอมองไปรอบๆ เห็นว่าไม่มีอะไรให้ช่วยมากนัก เลยหยิบน้ำโซดาออกไปนั่งดูทีวีเป็นเพื่อนซานะ

หลังจากเอาขนมไหว้พระจันทร์ชุดแรกเข้าเตาอบ เซียหลานก็มาถึงสถานรับเลี้ยง

เธอเข้ามาในครัว คุยสัพเพเหระกับฟางหยาน บ่นเรื่องลูกความในคดีล่าสุดให้ฟัง พลางหยิบไส้ดอกหอมหมื่นลี้กินไปด้วย

แรกๆ ฟางหยานก็ช่วยปลอบใจ แต่พอเห็นก้อนไส้ขนมเล็กลงเรื่อยๆ เขาก็ไล่เธอออกไปอีกคน

"เชอะ~ ขี้งกจริงจริ๊ง เกงการ์ หมอนี่มันขี้งกชะมัดเลยเนอะ"

"เกงการ์!"

ได้ยินเสียงนินทามาจากข้างนอก ฟางหยานกลอกตามองบนอย่างช่วยไม่ได้

เมื่อขนมไหว้พระจันทร์ชุดแรกอบเสร็จ ฟางหยานตะโกนเรียกเกงการ์

"เกงการ์—"

มีไร?

เกงการ์โผล่มาแค่ครึ่งตัว ทำหน้าบูดบึ้งใส่ฟางหยาน ยังงอนไม่หาย

เห็นเกงการ์ทำหน้างอ ฟางหยานถอนหายใจ

"ว้า... กะว่าจะให้โปเกมอนแถวนี้ชิมขนมที่เพิ่งอบเสร็จร้อนๆ ซะหน่อย แต่ดูท่าจะยังโกรธอยู่ คงไม่อยากกินหรอกมั้ง น่าเสียดายจัง เดี๋ยวเอาไปให้ตัวอื่นกินแทนดีกว่า ต้าลี่น่าจะชอบนะเนี่ย"

"เกงการ์!"

ม่ายยย!

เกงการ์พุ่งพรวดมายืนขวางหน้าฟางหยาน เอามือป้อมๆ ไขว้กันเป็นรูปกากบาท ทำหน้าจริงจังสุดขีด แปลว่า 'ห้ามเด็ดขาด'

เห็นท่าทางจริงจังของเกงการ์ ฟางหยานหลุดขำออกมา เขายิ้มแล้วยื่นขนมไหว้พระจันทร์ร้อนๆ ให้ "เอ้า กินสิ"

"เกงการ์?"

เกงการ์มองขนมรูปหน้าเกงการ์ในมือ แล้วเงยหน้ามองฟางหยานเพื่อความแน่ใจ

"กินเถอะ บ้านเกิดฉันน่ะ เขาให้เด็กๆ ได้ชิมของที่ทำเสร็จใหม่ๆ ก่อนเสมอแหละ"

ฟางหยานเอื้อมมือไปดึงแก้มยุ้ยๆ ของมันเบาๆ

ได้ยินดังนั้น เกงการ์อ้าปากกว้าง แล้วโยนขนมเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ

เคี้ยวๆๆ~

"เกงการ์! ⁂((✪⥎✪))⁂”

อาหย่อยยยย~

เขาดีดหน้าผากเกงการ์เบาๆ แล้วไล่ให้ไปรอข้างนอก

เกงการ์อาศัยจังหวะฟางหยานเผลอ คว้าขนมไปอีกหลายชิ้นแล้ววิ่งแน่บ

"ร้อนขนาดนั้นยังไม่กลัวลวกปากอีกนะ"

ฟางหยานบ่นอุบพร้อมรอยยิ้ม

เมื่อทำขนมไหว้พระจันทร์เสร็จทั้งหมด เขาก็เริ่มลงมือทำมื้อค่ำ

หมูสามชั้นตุ๋นตงโพ, ขาหมูน้ำแดง, กุ้งคั่วพริกเกลือ, ซุปไก่ตุ๋นเห็ดหอม, ผัดผักรวมมิตร, ผลไม้รวม, ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน, และปีกไก่ต้มโค้ก

ส่วนของโปเกมอนก็มีโปเกบล็อกหลากหลายรสชาติ

เครื่องดื่มมีน้ำโซดาสูตรทำมือ (ใส่น้ำผึ้ง) และน้ำผลไม้เบอร์รี่

มื้อค่ำวันนี้จัดหนักจัดเต็มจนฟางหยานทำแทบไม่ทัน โชคดีที่คุณจอยพาแฮปปีนาสมาช่วย อาหารทุกอย่างจึงเสร็จทันเวลา

ฟางหยานเดินออกมาจากครัว โซนพักผ่อนหน้าเคาน์เตอร์เนืองแน่นไปด้วยผู้คนและโปเกมอน

ในจำนวนนั้นมีโปเกมอนนกเพนกวินที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ดูปราดเดียวก็รู้ว่าค่าสถานะไม่ธรรมดา

"เอ็มเพลท์ (Empoleon) ตัวนี้คงเป็นโปเกมอนของพี่เซียหลานสินะ" ฟางหยานคิดในใจ

เขาหันไปบอกซานะ "ซานะจ๊ะ เดี๋ยวพี่โทรบอกคุณพ่อคุณแม่ให้นะว่าหนูจะทานข้าวเย็นที่นี่ ดีไหม?"

"ค่ะ"

เสียงใสตอบรับ ฟางหยานพยักหน้า แล้วหันไปดุเกงการ์กับเซียหลาน

"ได้เวลากินข้าวแล้ว เลิกดูทีวีได้แล้ว"

เขาแกล้งทำเสียงดุ เกงการ์พุ่งตัวลอยละลิ่วเข้าครัวทันที

"เกงการ์—"

ของอร่อยจ๋า พี่มาแล้ววว~

โปเกมอนตัวอื่นๆ ก็ทยอยเดินไปที่สวนหลังบ้าน บางตัวช่วยยกเก้าอี้ บางตัวช่วยยกโต๊ะ บางตัวช่วยยกอาหาร

ทุกคนรู้หน้าที่และเป็นระเบียบเรียบร้อย

เห็นภาพนี้ ฟางหยานพยักหน้าด้วยความอิ่มเอมใจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแจ้งข่าวกับพ่อแม่ของซานะ

จากนั้น เซียหลานและเพื่อนๆ ก็มอบของขวัญที่เตรียมมาให้ฟางหยาน

"คราวหน้าถ้าจะมาทานข้าวแล้วเอาของขวัญมาด้วย ไม่ต้องเข้าบ้านเลยนะ"

"ฮ่าๆๆ ครั้งหน้าไม่เอามาแล้วน่า"

"กินเถอะๆ"

"น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ น่ะ"

ฟางหยานเก็บของขวัญ ส่ายหน้ายิ้มๆ แล้วเดินตามทุกคนไปที่สวนหลังบ้าน