บทที่ 8 การประเมินเพื่อเป็นนักเพาะพันธุ์

หลังจากส่งพวกเซียหลานกลับไปแล้ว ฟางหยานก็กลับเข้าไปอาบน้ำในห้องนอน เมื่อจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ เขาก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง รับโทรศัพท์มือถือมาจากเกงการ์ และเห็นว่าคุณจอยส่งแนวข้อสอบวัดระดับนักเพาะพันธุ์ครั้งก่อนมาให้แล้ว

พอฟางหยานกดเข้าไปดู เขาก็เห็นเกงการ์ขยับมานั่งข้างๆ ทำท่าทางชะเง้อเหมือนอยากจะดูด้วยคน

"อ่านรู้เรื่องกับเขาหรือไง เจ้าอ้วนเอ๊ย?"

เขาหัวเราะพลางเอ่ยแซว ก่อนจะขยับโทรศัพท์เข้าไปใกล้เกงการ์

"โคเจี๊ย~"

ข้อสอบแบ่งออกเป็นปรนัย เติมคำในช่องว่าง และอัตนัย

"ช่างเป็น... ความรู้สึกที่คุ้นเคยเสียจริง"

ฟางหยานมองดูรูปแบบข้อสอบแล้วอดบ่นพึมพำไม่ได้

"โคเจี๊ย?"

"ไม่มีอะไรหรอก มาดูโจทย์กันเถอะ"

"โคเจี๊ย"

ข้อที่หนึ่ง:

【ผลไม้ชนิดใดต่อไปนี้ไม่สามารถรักษาอาการผิดปกติได้?】

【A. ผลโอบอน (Sitrus Berry)】

【B. ผลซูริ (Razz Berry)】

【C. ผลคุราโบ (Cheri Berry)】

【D. ผลโมมอน (Pecha Berry)】

มองปราดเดียวก็เลือกข้อ A ไปข้อถัดไป

【ไคริกี (Machamp) ไม่สามารถผสมพันธุ์กับโปเกมอนชนิดใดต่อไปนี้?】

【A. เซอร์ไนท์ (Gardevoir)】

【B. เอลเรด (Gallade)】

【C. มาริลลี่ (Azumarill)】

【D. มิมิล็อป (Lopunny)】

"ซี้ด... ไม่มีตัวเลือกที่เป็นมนุษย์เหรอ?"

พอเห็นคำถามนี้ ฟางหยานก็นึกถึงไคริกีตัวเมียสีพิเศษ (Shiny) ขึ้นมา... เขาต้องฝืนดึงสติกลับมาแล้วอ่านข้อสอบข้อต่อไป

คำถามครอบคลุมตั้งแต่เรื่องกลุ่มไข่พื้นฐานของโปเกมอน วิธีการใช้ผลไม้และสมุนไพร ไปจนถึงคุณสมบัติและพฤติกรรมการใช้ชีวิตของโปเกมอนทั่วไป

พูดง่ายๆ ก็คือ ฟางหยานรู้คำตอบทั้งหมด ส่วนข้อสอบอัตนัยมักจะเป็นการตอบปากเปล่าโดยดูจากตัวโปเกมอน ซึ่งก็เหมือนกับการสัมภาษณ์นั่นเอง

ฟางหยานถอนหายใจแล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียง "นึกว่าจะยากกว่านี้เสียอีก..."

"เกงการ์ พรุ่งนี้รีบสอบให้เสร็จแล้วรีบกลับมาทำความสะอาดสถานรับเลี้ยงกันเถอะ เราต้องรีบเปิดกิจการแล้วเริ่มหาเงินกันได้แล้ว"

เขานอนเอามือประสานท้ายทอย สายตาจ้องมองเพดาน หลังจากยื่นโทรศัพท์ให้เกงการ์ไปแล้ว

"โคเจี๊ย~"

เขาตะแคงหน้ามองเกงการ์ เห็นเจ้าตัวกำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอโทรศัพท์ ฟางหยานได้แต่พูดอย่างจนใจ "ฉันล่ะไม่รู้จริงๆ ว่าแบบนี้มันดีหรือไม่ดีกับแกกันแน่ คืนนี้รีบนอนนะ พรุ่งนี้เราต้องตื่นแต่เช้าไปถางหญ้าที่สถานรับเลี้ยง"

เมื่อได้ยินดังนั้น เกงการ์ก็เงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะปิดหน้าจอ ลอยไปอีกฝั่งของเตียง แล้วเสียบสายชาร์จ

"ฝันดีนะ เกงการ์"

เขายิ้มแล้วดึงมุมปากเกงการ์เล่น

"โค... โคเจี๊ย~"

"อย่าลืมปิดไฟด้วยล่ะ"

"โคเจี๊ย!"

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิด มองเห็นเพียงดวงตาสีแดงฉานและแสงไฟสีขาวจางๆ จากโต๊ะหัวเตียง

ฟางหยานถอนหายใจเงียบๆ ในใจ ก่อนจะหลับตาลงและเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างรวดเร็ว...

เช้าวันรุ่งขึ้น ฟางหยานเปิดประตูระเบียงออกไป พื้นที่ด้านหลังสถานรับเลี้ยงปกคลุมไปด้วยหมอกจางๆ

"อรุณสวัสดิ์ เกงการ์"

เขาเอ่ยทักทายเมื่อเห็นเกงการ์ลอยขึ้นมาจากพื้น แล้วลากเจ้าตัวดีเข้าไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ

หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ ฟางหยานก็รีบทำมื้อเช้าง่ายๆ สำหรับตัวเองและเกงการ์ ก่อนจะเดินไปที่โกดังเพื่อนำเครื่องตัดหญ้าที่เพิ่งถอยมาใหม่ออกมา

"จะใช้ดีไหมนะเครื่องนี้"

เมื่อมาถึงสนามด้านหลัง หยาดน้ำค้างยังคงเกาะพราวอยู่บนยอดหญ้า อากาศค่อนข้างเย็นจนฟางหยานเผลอตัวสั่น โดยเฉพาะเมื่อมีเกงการ์ลอยอยู่ข้างหลัง

อุณหภูมิระหว่างวันในภูมิภาคชินโอช่างแตกต่างกันเหลือเกิน

เขาจัดการประกอบเครื่องตัดหญ้าตามคู่มือ ปรับตั้งค่า แล้วกดปุ่ม เครื่องตัดหญ้าก็คำรามเสียงดังกระหึ่ม

ทุกที่ที่เครื่องตัดหญ้าเคลื่อนผ่าน จะทิ้งร่องรอยของวัชพืชที่ถูกตัดขาดและกลิ่นหอมของหญ้าสดใหม่เอาไว้

"เกงการ์ มาช่วยฉันหน่อยสิ ช่วยย้ายหินก้อนใหญ่พวกนั้นที"

เนื่องจากมีก้อนหินกระจัดกระจายอยู่มากเกินไปทำให้เครื่องตัดหญ้าสั่นไม่หยุด ฟางหยานจึงต้องขอแรงเกงการ์ให้ใช้ท่า 'ช่วยงาน (Helping Hand)'

"โคเจี๊ย—"

เกงการ์ได้ยินเสียงเรียกก็วางไม้กวาดที่ใช้กวาดหญ้าลง ลอยเข้ามาหาฟางหยาน แล้วใช้พลังจิตกวาดเอาก้อนหินทั้งหมดไปกองรวมกันไว้ด้านหนึ่ง

ด้วยความช่วยเหลือของเกงการ์ พื้นที่ทุ่งหญ้าก็ถูกจัดการจนโล่งเตียนอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นพวกเขาก็ย้ายไปที่โซนทะเลสาบ เกงการ์รวบรวมใบไม้แห้งทั้งหมดส่งไปที่โซนเพาะปลูกเพื่อทำเป็นปุ๋ย เนื่องจากน้ำในทะเลสาบเป็นระบบน้ำไหลเวียน จึงไม่จำเป็นต้องถ่ายเทน้ำใหม่

กระทั่งถึงช่วงเที่ยง ฟางหยานมองดูพื้นที่ที่ดูดีขึ้นผิดหูผิดตา พลางรู้สึกเหมือนลืมอะไรบางอย่างไป

หลังจากกวาดสายตามองรอบหนึ่ง เขาก็รีบพาเกงการ์วิ่งกลับเข้าไปในบ้าน แล้วออกมาพร้อมกับร่มกันแดดคันใหญ่ เก้าอี้ผ้าใบ และโต๊ะเล็กๆ

มุมจิบน้ำชายามบ่ายขนาดกะทัดรัดถูกเนรมิตขึ้นเรียบร้อย

"จริงด้วย พิธีกรรมแบบนี้จะขาดไปไม่ได้เลย"

เขามองดูพื้นที่ที่เสร็จสมบูรณ์ในที่สุด แม้จะยังมีรายละเอียดยิบย่อยที่ต้องค่อยๆ เก็บงานทีหลังก็ตาม

หลังจากกลับจากสอบวัดระดับนักเพาะพันธุ์ช่วงบ่ายนี้ เขาก็คงพิจารณาเรื่องเปิดร้านได้แล้ว อย่างน้อยตอนนี้ก็มีพื้นที่ให้เทรนเนอร์นำโปเกมอนมาฝากเลี้ยงได้แล้ว

"ไปกันเถอะเกงการ์ ไปกินข้าวกัน อยากกินอะไรล่ะ?"

ฟางหยานดึงวัชพืชที่ติดอยู่ตรงขากางเกงออกพลางเอ่ยถาม

"โคเจี๊ย~ ٩(º﹃º٩)"

อะไรก็ได้~

หลังมื้อเที่ยง ฟางหยานและเกงการ์มานั่งรอเจนนี่ที่เก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์ ในมือถือป้ายไม้ขนาดใหญ่ที่เขียนรายการบริการของสถานรับเลี้ยงเอาไว้

เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มมาจากด้านนอก เจนนี่จอดมอเตอร์ไซค์ตำรวจของเธอที่หน้าประตู

"พี่เจนนี่"

ฟางหยานยื่นป้ายไม้ให้เกงการ์แล้วเดินออกไป

"ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่งที่สนามสอบ เตรียมตัวมาพร้อมแค่ไหนแล้ว?"

เจนนี่กลับรถพลางเอ่ยถาม

"ก็พอไหวครับ"

"ดูท่าทางมั่นใจดีนี่ ขึ้นมาเลย"

ฟางหยานขึ้นซ้อนท้าย จากนั้นก็กำชับให้เกงการ์เฝ้าบ้านดีๆ แล้วตามเจนนี่มุ่งหน้าสู่เมืองทวินลีฟเพื่อเข้ารับการทดสอบ

เมื่อมาถึงโปเกมอนเซ็นเตอร์ เขาทักทายคุณจอย แล้วเดินตามเจนนี่ไปยังสมาคมนักเพาะพันธุ์ที่อยู่ติดกัน

เมื่อผลักประตูเข้าไป ภายในห้องเต็มไปด้วยผู้คน ทั้งรุ่นราวคราวเดียวกับฟางหยาน รุ่นใหญ่กว่า และแม้แต่เด็กตัวเล็กๆ

พอมองดูเด็กๆ ที่น่าจะอายุราวสิบขวบ ฟางหยานก็นึกขึ้นได้ว่าคนที่นี่เริ่มออกเดินทางพร้อมโปเกมอนเริ่มต้นกันตั้งแต่อายุสิบขวบ บางคนก็ได้เป็นแชมป์ลีกตั้งแต่ยังเป็นวัยรุ่นด้วยซ้ำ

ฟางหยานเดินไปที่นั่งของตัวเอง นั่งลงเงียบๆ รอเวลาสอบ

เมื่อกระดาษคำตอบถูกแจกจ่าย ฟางหยานกวาดสายตามองอย่างรวดเร็ว... ง่ายมาก

นั่นสินะ ข้อสอบระดับนักเพาะพันธุ์ฝึกหัดคงไม่ยากเท่าไหร่หรอก

เขาจรดปากกาเขียนคำตอบอย่างรวดเร็วและส่งกระดาษคำตอบก่อนเวลา จากนั้นจึงเดินออกจากห้องสอบ

เนื่องจากยังมีการสอบรอบที่สองต่อ ฟางหยานจึงไปไหนไม่ได้ ได้แต่เดินเตร็ดเตร่แก้เบื่อ

จู่ๆ ก็มีคนมาสะกิดไหล่ เขาหันกลับไปก็พบว่าเป็นเจนนี่

"พี่เจนนี่ เข้ามาข้างในได้ด้วยเหรอครับ?"

ฟางหยานแปลกใจว่าทำไมเจนนี่ถึงเข้ามาในนี้ได้

"ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจนะ มีปัญหาอะไรที่ฉันจะเข้ามางั้นเหรอ?"

เจนนี่โชว์บัตรประจำตัวตำรวจแล้วยิ้ม

"..."

ฟังดูมีเหตุผลสุดๆ

ขนาดสิทธิ์การสอบของเขายังได้มาด้วยความช่วยเหลือของเจนนี่เลย เพราะงั้นเรื่องแค่นี้ก็สมเหตุสมผลอยู่แล้ว

เขานี่มันคนใช้เส้นสายชัดๆ

"ดูจากสีหน้าแล้ว การสอบรอบแรกผ่านฉลุยสินะ?"

เจนนี่ถาม

"ไม่มีปัญหาครับ"

"งั้นก็ดีแล้ว"