บทที่ 28 พื้นที่ส่วนบุคคล

[ติ๊ง! ได้รับหีบสมบัติพิชิตใจ เฮเธอร์ ซอว์เยอร์! ต้องการเปิดหรือไม่?]

ทักษะการควบขี่ของเฮเธอร์ยังห่างไกลจากคำว่าเชี่ยวชาญ เรียกว่าเก้ๆ กังๆ เลยก็ว่าได้ แต่ทว่าถุงลมนิรภัยคู่โตที่กระเพื่อมไหวตลอดเวลานั้นช่วยชดเชยข้อด้อยนี้ได้เป็นอย่างดี

ดวงตาของรอยแทบจะลายพร้อยจนหมุนติ้ว เขาต้องเอามือยันถุงลมนิรภัยคู่นั้นไว้เพื่อกันไม่ให้การขับขี่ครั้งนี้จบลงด้วยอุบัติเหตุรถชน

เนื่องจากอาการบาดเจ็บที่เอว รอยจึงไม่ได้หักโหม เขาและเฮเธอร์จัดไปเพียงแค่สองยกเท่านั้น

หลักๆ เป็นเพราะเฮเธอร์ไม่มีความอึดเลย เทียบไม่ได้กับกัปตันเชียร์ลีดเดอร์อย่างเจนนิเฟอร์แม้แต่น้อย เธอควบทะยานได้ไม่กี่ครั้งก็ยอมแพ้ราบคาบ

เมื่อประกอบกับหลังของรอยที่ยังเจ็บแปลบ การสงบศึกจึงเป็นทางเลือกเดียว

รอยชำเลืองมองเฮเธอร์ที่หลับสนิท เขาบีบถุงลมนิรภัยเล่นเบาๆ ก่อนจะเตรียมเปิดหีบสมบัติ

ระบบ เปิดหีบโชคชะตาเลเธอร์เฟซ!

[กำลังเปิดหีบโชคชะตาเลเธอร์เฟซ...]

[ได้รับแต้มคุณสมบัติพละกำลัง 3 แต้ม!]

[ได้รับแต้มคุณสมบัติความทนทาน 3 แต้ม!]

[ได้รับดาบเลื่อยโซ่!]

ว้าว นี่ฉันได้อาวุธประจำกายมาเลยเหรอ?

รอยจำดาบเลื่อยโซ่เล่มนี้ได้ มันมาจากเกมที่ชื่อ วอร์แฮมเมอร์ 40K ใช่ไหมนะ?

[ดาบเลื่อยโซ่: ฉีกกระชากเนื้อหนังและเหล็กกล้าได้อย่างง่ายดาย แต่ระวังให้ดี มันก็เฉือนผู้ใช้ได้ดีไม่แพ้กัน

เพื่อความภักดี!]

อุปกรณ์ชั้นยอด แต่เสี่ยงอันตรายและพกพาลำบากชะมัด

ส่วนแต้มคุณสมบัตินั้นเข้าใจง่าย หลังจากจัดสรรแต้มแล้ว ค่าพละกำลังของรอยก็พุ่งไปที่ 18 และความทนทานอยู่ที่ 24

ใช่แล้ว เขาเริ่มห่างไกลจากความเป็นมนุษย์ปกติออกไปทุกที

รอยบีบถุงลมนิรภัยอีกข้างของเฮเธอร์

คราวที่แล้วเขาเล่นกับลูกแมวน้อยไปแค่ครั้งเดียว การลืมสัมผัสรอบที่สองทำให้เขาพลาดของรางวัลที่ดีที่สุดจากเจนนิเฟอร์ไป

คราวนี้เขาต้องรักษาความสมดุลให้เท่าเทียมกัน

แต่ดูเหมือนเฮเธอร์จะตื่นเพราะสัมผัสนั้น

'รอย เช้าแล้วเหรอ?'

'ยังหรอก นอนต่อเถอะ'

ขณะที่รอยพยายามดึงมือออก เฮเธอร์กลับกอดมือของเขาแนบแน่นไว้กับหน้าอก

ช่วยไม่ได้ ในเมื่อเธอกอดไว้ เขาก็ต้องจับถุงลมนิรภัยนั่นต่อไป

ระบบ เปิดหีบสมบัติพิชิตใจ เฮเธอร์ ซอว์เยอร์!

[กำลังเปิดหีบสมบัติพิชิตใจ เฮเธอร์ ซอว์เยอร์...]

[ได้รับแต้มคุณสมบัติพลังใจ 2 แต้ม!]

[ได้รับทักษะการใช้เลื่อยไฟฟ้าตระกูลซอว์เยอร์!]

แจ็กพอตแตกอีกแล้วเหรอ?

วินาทีที่เขาได้รับความรู้เรื่องเลื่อยไฟฟ้าของตระกูลซอว์เยอร์ ในหัวของรอยก็เต็มไปด้วยแบบแปลนต่างๆ ทั้งวิธีสร้าง การบำรุงรักษา การดัดแปลง และวิธีต่อสู้ด้วยเลื่อยไฟฟ้าทุกรูปแบบ

ปัญหาได้รับการแก้ไขแล้ว ด้วยความเชี่ยวชาญระดับตระกูลซอว์เยอร์ แม้เขาอาจจะเทียบชั้นไม่ได้กับพวกอิมพีเรียลการ์ด แต่อย่างน้อยเขาก็คงไม่เผลอเลื่อยผ่าครึ่งตัวเองแน่ๆ

แม้จะได้แต้มพลังใจมาแค่ 2 แต้ม แต่รอยก็ตื่นเต้นมาก

เขาคันไม้คันมืออยากจะดึงดาบเลื่อยโซ่ออกมาจากช่องเก็บของ แล้วลองเหวี่ยงดูสักสองสามทีเดี๋ยวนี้เลย

แต่ดีกว่าอย่าทำเลย ให้เฮเธอร์ได้นอนพักเถอะ

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่คฤหาสน์ซอว์เยอร์ยังคงเป็นความลับสำหรับชาวเมืองวอเตอร์ฟอลส่วนใหญ่

ทางเมืองสั่งให้ตำรวจปิดข่าวเงียบ และผู้เสียชีวิตก็เป็นคนนอกพื้นที่ เรื่องราวทั้งหมดจึงค่อยๆ เลือนหายไป

รอยยังคงได้รับค่าปิดปาก แต่คราวนี้ได้มาแค่หมื่นดอลลาร์ ซึ่งถือเป็นเศษเงินสำหรับเขาในตอนนี้

เขาไม่สนหรอก เพราะตอนนี้เขาได้เกาะติด 'แม่บุญทุ่ม' อย่างเฮเธอร์แล้ว

เธอได้รับมรดกเป็นเงินสดหลายล้านดอลลาร์ รวมถึงที่ดินผืนใหญ่ มหาศาลพอที่จะกินอยู่ได้ตลอดชีวิตถ้าไม่ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย

เช้าวันรุ่งขึ้น เฮเธอร์ขอรอยแต่งงาน

ไม่มีทางที่เขาจะยอมทิ้งป่าทั้งผืนเพื่อต้นไม้เพียงต้นเดียว เขาจึงปฏิเสธโดยอ้างว่ายังเด็กเกินไป

แต่อายุสิบแปดปีถือเป็นวัยที่เหมาะสมสำหรับการแต่งงานในเมืองเล็กๆ อย่างวอเตอร์ฟอล

ชาวบ้านส่วนใหญ่แต่งงานกันตอนอายุสิบแปดหรือสิบเก้า และเป็นพ่อคนแม่คนตอนอายุยี่สิบ แต่เฮเธอร์ที่โตในลอสแอนเจลิสไม่รู้เรื่องนี้

'รอย ฉันเกลียดการต้องอยู่คนเดียว ทำไมนายไม่ย้ายเข้ามาอยู่ที่คฤหาสน์ซอว์เยอร์ล่ะ?'

เฮเธอร์ยังคงหวาดผวา ผู้หญิงตัวคนเดียวในคฤหาสน์ใหญ่โตขนาดนั้นย่อมต้องรู้สึกระแวงเป็นธรรมดา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีคนตายในบ้านตั้งหลายศพเมื่อไม่นานมานี้

รอยย้ายเข้าไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นปลาในบ่ออื่นๆ ของเขาคงแตกตื่นหนีหายกันหมด

'พ่อแม่ฉันไม่มีทางยอมแน่ จ้างคนท้องถิ่นมาดูแลบ้านสิ จะได้มีชีวิตชีวาขึ้นหน่อย'

เฮเธอร์เห็นด้วยกับความคิดนั้น

'แต่ฉันไม่ใช่คนเมืองวอเตอร์ฟอลนะ'

'ไม่ต้องห่วง ฉันรับรองให้เอง วันนี้ฉันจะลางานช่วยจัดการเรื่องเอกสารกับเรื่องไร่ให้เธอ'

เมื่อตื่นขึ้น รอยรู้สึกว่าอาการเจ็บหลังดีขึ้นมากแล้ว อาจเป็นเพราะค่าความทนทานระดับ 24 ของเขา

ค่าความทนทานไม่ได้ควบคุมแค่ความอึดและพละกำลังของร่างกายเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความเร็วในการฟื้นฟูสภาพร่างกายด้วย

เฮเธอร์กอดเขาโดยไม่รู้ว่าอาการบาดเจ็บของเขาดีขึ้นแล้ว เธอรู้สึกซาบซึ้งใจที่เขาช่วยเหลือเธอทั้งๆ ที่ยังเจ็บอยู่

'รอย นายนี่วิเศษจริงๆ!'

กลับมาที่คฤหาสน์ ตำรวจได้ขนย้ายศพออกไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่คราบเลือดและร่องรอยการต่อสู้ยังรอให้เฮเธอร์ทำความสะอาด

เธอปฏิเสธความช่วยเหลือจากรอยเพราะเป็นห่วงเอวของเขา

หลังจากทำความสะอาดนานหลายชั่วโมง เธอก็จัดการจนเสร็จ และด้วยความช่วยเหลือจากรอย เธอก็ได้ฝังศพคุณย่าของเธอ

ช่วงใกล้เที่ยง แขกที่ไม่ได้รับเชิญก็มาถึง เป็นคู่สามีภรรยาวัยกลางคน

เฮเธอร์กำลังทำอาหารอยู่ รอยจึงเป็นคนออกไปเปิดประตู

'พวกคุณเป็นใคร?'

'พวกเราเป็นพ่อแม่ของเฮเธอร์ ให้เราเข้าไป!'

พ่อแม่ที่แท้จริงของเฮเธอร์เสียชีวิตไปตั้งแต่ยี่สิบปีก่อน คนพวกนี้คงเป็นพ่อแม่บุญธรรมของเธอ

พวกเขามีส่วนร่วมในการไต่สวนคดีตระกูลซอว์เยอร์ในอดีต พบทารกน้อยเฮเธอร์ จึงไว้ชีวิตเธอและนำไปเลี้ยงดูที่แอลเอ

เฮเธอร์เคยเล่าให้รอยฟังว่าวัยเด็กของเธอเลวร้ายมาก พ่อแม่บุญธรรมขี้เมาและชอบทุบตีเธอ

ดังนั้นเมื่อจดหมายจากทนายความส่งไปถึง เธอจึงหนีมาที่เท็กซัสเพื่อหลบหนีจากพวกเขา

รอยเห็นว่าคู่สามีภรรยาคู่นี้ไร้มารยาทสิ้นดี ทำตัวราวกับคฤหาสน์หลังนี้เป็นของตัวเอง

'เฮเธอร์ พ่อแม่บุญธรรมของคุณมาหา!'

รอยยืนขวางประตูไว้และตะโกนเรียกเธอ

เสียงจานแตกดังมาจากในครัว เฮเธอร์เดินออกมาพร้อมกับคิ้วที่ขมวดมุ่น

'พวกแกมาทำอะไรที่นี่?'

พ่อบุญธรรมมองไปรอบๆ การตกแต่งที่หรูหราด้วยความตะลึง

'เฮเธอร์ แกได้รับมรดกตระกูลซอว์เยอร์จริงๆ งั้นเหรอ ทำไมไม่บอกพวกเราบ้าง?'

'เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกแก'

'จะไม่เกี่ยวได้ยังไง! เราเลี้ยงแกมาจนโต แกต้องตอบแทนบุญคุณเราสิ!'

แม่บุญธรรมพยายามจะแทรกตัวเข้ามาข้างใน

รอยชักปืนลูกโม่ของเขาออกมา

'ที่นี่เป็นพื้นที่ส่วนบุคคลครับ'