บทที่ 20 แค่ช่วยวัวสองตัวก็ได้เป็นโฮสต์ผู้สมบูรณ์แบบ?

บทที่ 20 แค่ช่วยวัวสองตัวก็ได้เป็นโฮสต์ผู้สมบูรณ์แบบ?

ใครกันแน่ที่หลุดโลก!

【ตรวจพบว่าโฮสต์ใช้ยาระงับประสาทกับผู้ป่วย เอื้อมมือเข้าไปในลำคอเพื่อดึงลวดออกมา ใช้เข็มเจาะเลือดที่คั่งค้าง แล้วยังใช้เกลือทาที่ลิ้น ในประวัติศาสตร์การแพทย์ไม่เคยมีวิธีการรักษาอาการสำลักจากโรคแพ้ท้องเทียมเช่นนี้มาก่อน และถือเป็นการกระทำที่อันตรายถึงชีวิตอย่างยิ่ง โปรดหยุดทันทีและส่งผู้ป่วยไปยังแผนกหู คอ จมูก ของโรงพยาบาล มิฉะนั้น ภารกิจแพ็กเกจทักษะจะล้มเหลวทันทีที่สัญญาณชีพหายไป!】

ไม่ใช่แค่ชาวเน็ตเท่านั้น แม้แต่ระบบเองก็เด้งคำเตือนขึ้นมาเหมือนเมื่อวานเปี๊ยบ

อย่างไรก็ตาม จางหลิงชวนเพิ่งจะเสร็จสิ้นขั้นตอนการทาเกลือ และกำลังเตรียมจะทายาสมุนไพรสูตรพิเศษที่มีฤทธิ์กระตุ้นลงบนลิ้นของวัว เขาจึงไม่มีเวลามาใส่ใจมัน และคิดว่าคงเป็นแค่คำเตือนที่ผิดพลาดของระบบอีกตามเคย

"พวกที่เลี้ยงวัวฟังทางนี้! การเอาเกลือถูลิ้นวัวมีจุดประสงค์หลักสองอย่าง หนึ่งคือลิ้นวัวต้องสัมผัสกับแบคทีเรียมากมาย การถูเกลือจะช่วยลดการอักเสบ ทำให้ลิ้นสะอาดและถูกสุขอนามัย สองคือลิ้นวัวมีเส้นประสาทเยอะมาก เมื่อวัวรู้สึกไม่สบายหรือซึมเศร้า การถูเกลือจะทำให้มันรู้สึกตื่นตัว นอกจากวัวแล้ว สัตว์อย่างแกะก็ชอบเกลือเหมือนกัน ดังนั้นการถูลิ้นวัวด้วยเกลือจึงมีประโยชน์สารพัด!"

"ใช่ครับ แต่ในภาษาถิ่นบ้านผม ถ้าลิ้นวัวบาดเจ็บหรือโดนหนามตำจนกินหญ้าไม่ได้ พวกเราจะใช้กรรไกรขลิบออกแล้วถูด้วยเกลือ ไม่นานมันก็จะหายดีจนกลับมากินหญ้าได้เหมือนเดิม"

ชาวเน็ตที่มีความรู้ในไลฟ์สตรีมเริ่มออกมาแบ่งปันข้อมูล

ที่แท้มันก็เป็นแบบนี้นี่เอง

ซ่งหว่านชิงที่จ้องหน้าจออยู่พยักหน้าตาม เธอรู้สึกว่าการเป็นสัตวแพทย์นี่มีรายละเอียดเยอะจริงๆ และเธอก็ได้รับความรู้ใหม่เพิ่มขึ้นด้วย

"ปาฏิหาริย์แท้ๆ! ลิ้นวัวมันหดกลับเข้าไปแล้ว!!"

ไม่กี่นาทีต่อมา หลี่ไฉฮวา เจ้าของฟาร์มวัวก็อุทานออกมาด้วยความดีใจ

ภาพเหตุการณ์นี้ รวมถึงรอยยิ้มของเถ้าแก่จ้าวและอาอวี้ ตลอดจนภาพวัวแก่ที่เริ่มตวัดลิ้นไปมา ซ่งหว่านชิงย่อมไม่พลาดที่จะเก็บภาพส่งตรงเข้าไปในไลฟ์สตรีมทันที

"ขอบคุณที่ช่วยชีวิตแม่วัวนะ วัวเป็นสัตว์ที่มีจิตวิญญาณจริงๆ!"

"เห็นวัวขยับลิ้นแล้ว ในหัวฉันก็ดันมีภาพมีมสัตว์ตัวเล็กๆ แลบลิ้นขึ้นมาซะงั้น"

"วัวแก่: เฮ้! ลิ้นข้าหายดีแล้ว! ดูสิ ข้ากลายเป็นงูไปแล้วนะเนี่ย!"

"วัวแก่: แบลร่~"

เหล่าผู้ชมต่างพากันส่งของขวัญให้ไม่ขาดสายเพื่อร่วมยินดีกับฉากช่วยชีวิตนี้ ทว่า... ระบบกลับแจ้งเตือนข้อผิดพลาดออกมาอีกครั้ง

【เริ่มการสแกนระบบใหม่อีกครั้ง】

【ชื่อผู้ป่วย: ไม่ระบุ】

【เพศผู้ป่วย: เมีย】

【ผลการวินิจฉัย: เดิมทีเป็นโรคแพ้ท้องเทียม ซึ่งเป็นอาการทางจิต มีลวดเหล็กติดอยู่ในลำคอ】

【สถานะผู้ป่วย: ได้รับการแก้ไขแล้ว กำลังอยู่ในช่วงฟื้นตัว จากการประเมินโดยรวมคาดว่าจะมีอายุขัยเหลืออีกมากกว่าสามปี】

【คำแนะนำจากระบบ: กู้คืนสัญญาณชีพของผู้ป่วยได้อย่างปาฏิหาริย์ผ่านวิธีการที่แปลกประหลาดและไม่ทราบที่มา ภารกิจทักษะแรกสำเร็จ ตรวจพบว่าทั้งภารกิจเริ่มต้นและภารกิจทักษะแรกเสร็จสิ้นโดยปราศจากความช่วยเหลือจากระบบในการรักษาและกู้คืนสัญญาณชีพ ผลการประเมิน: โฮสต์ผู้สมบูรณ์แบบ】

【ติ๊ง! ระบบเปิดใช้งานแผงควบคุมโฮสต์ผู้สมบูรณ์แบบอย่างเป็นทางการ รางวัลจะถูกส่งมอบโดยอัตโนมัติหลังจากโหลดข้อมูลเสร็จสิ้น (ระบบกำลังโหลด... 1%)】

จางหลิงชวนจ้องมองแถบการแจ้งเตือนเหล่านั้นด้วยความมึนตึ้บ

"???"

เครื่องหมายคำถามหลายอันผุดขึ้นในหัวของเขา

อะไรกันเนี่ย?

เขาแค่ช่วยวัวสองตัว แล้วระบบก็ตัดสินว่าเขาเป็นโฮสต์ที่สมบูรณ์แบบที่สุดเลยงั้นเหรอ?

อย่างที่คิดไว้เลย ระบบนี้มันเต็มไปด้วยบั๊กชัดๆ!

แต่ช่างเถอะ ในเมื่อมันกำลังโหลดอยู่ก็ปล่อยมันไป

เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าไอ้แผงควบคุมโฮสต์ผู้สมบูรณ์แบบเนี่ยมันจะหน้าตาเป็นยังไง

เขาปิดหน้าต่างระบบแล้วหันไปพูดกับจ้าวตากังและหลี่ไฉฮวา "เถ้าแก่จ้าว เจ๊ไฉฮวา วัวตัวนี้ดูเหมือนจะหายดีแล้วล่ะครับ ผมจัดการธุระเสร็จแล้ว เดี๋ยวขอเคลียร์ค่าใช้จ่ายแล้วจะขอตัวกลับก่อน" ก็นะ ตอนนี้มันเกือบจะเที่ยงครึ่งแล้ว

"หมอจาง ไม่ต้องรีบหรอก ไม่ต้องรีบ!" สองสามีภรรยายิ้มกว้างพลางโบกมือห้าม

"มีอะไรหรือเปล่าครับเถ้าแก่?" จางหลิงชวนถามอย่างสงสัย

ในความทรงจำของเขา เถ้าแก่จ้าวและภรรยาไม่เคยเบี้ยวเงินค่ารักษาเลย หรือว่าวันนี้พวกเขาจะขอติดไว้ก่อน?

"หมอจางจ๊ะ พวกเรามีลูกวัวตัวใหญ่อยู่ตัวหนึ่ง ช่วงนี้มันกินเก่งนะแต่ไม่ถ่ายเลย หมอช่วยไปดูให้หน่อยได้ไหม?" หลี่ไฉฮวาพาจางหลิงชวนไปที่มุมหนึ่งซึ่งมีลูกวัวตัวใหญ่ยืนอยู่

"ได้ครับ เดี๋ยวผมขอดูก่อน" จางหลิงชวนพยักหน้า

เขาเริ่มคลำที่ท้องของวัว ก่อนจะหยิบหูฟังแพทย์เฉพาะทางออกมา

【ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังทำการตรวจโรค ระบบสนับสนุนการสแกนเปิดใช้งาน】

【การตรวจสอบที่แม่นยำ... เหลือ 0 ครั้ง】

【การตรวจสอบปกติ... เหลือ 1 ครั้งสำหรับวันนี้】

【เปิดใช้งานระบบช่วยสแกนจากการตรวจสอบปกติ โปรดรอสักครู่...】

จางหลิงชวนไม่คิดเลยว่าจะได้ยินเสียงระบบดังขึ้นในท้องวัวอีกรอบ

มันช่างน่าขันที่ระบบยังสแกนได้ทั้งที่กำลังโหลดข้อมูลอยู่แท้ๆ

"ฮี่ๆๆ! ขอบคุณเถ้าแก่จ้าวกับเจ๊ไฉฮวามากที่ช่วย 'ต่อเวลา' ไลฟ์สตรีมให้พวกเรา!"

"ทำเอาตกใจหมด นึกว่าหมอจางจะปิดไลฟ์ไปซะแล้ว 'อาจารย์เน่ยกุย' รีบมาเร็วเข้า!!"

"นั่นสิ! เขาใช้วิธีไหนวินิจฉัยว่าเป็นซิฟิลิสได้ในแวบเดียวเนี่ย ฉันอยากรู้ใจจะขาด! เสียดายที่อยู่ไกลไปหน่อย ถ้าอยู่ใกล้นะฉันจะไปดักรอหมอจางจริงๆ ด้วย"

เหล่านักศึกษาแพทย์ในไลฟ์สตรีมที่ตอนแรกหมดหวังไปแล้ว ต่างพากันดีใจจนเนื้อเต้น

พวกเขานึกว่าวันนี้หมอจางจะไม่ยอมพูดอะไรและปิดไลฟ์ไปดื้อๆ แต่ใครจะไปนึกว่าสองสามีภรรยาตระกูลจ้าวจะส่งวัวมาให้ตรวจเพิ่มอีกตัว

"อาจารย์เน่ยกุย: สหายทั้งหลาย รอประเดี๋ยว ฉันถึงหน้าหมู่บ้านแล้ว! กำลังจะจอดรถที่สถานีอนามัยนี่แหละ!!"

ในวินาทีนั้น สิ่งที่ทำให้พวกเขาดีใจยิ่งกว่าเดิมก็เกิดขึ้น

"มหาวิทยาลัยครูหลิงหนาน ร่วมแสดงความยินดี"

"มหาวิทยาลัยการแพทย์ตะวันตกเฉียงใต้ ร่วมแสดงความยินดี"

"โรงพยาบาลประชาชนภาคเหนือ แผนกศัลยกรรมทวารหนัก ร่วมแสดงความยินดี"

หลังจากเฉินเชี่ยนประกาศตัว หน่วยงานต่างๆ ก็เริ่มขานรับกันเป็นทอดๆ

"ทุกคนนี่น่ารักจริงๆ"

และเฉินเชี่ยนก็ไม่ได้โกหก พวกเขามาถึงหมู่บ้านเซี่ยโพในตำบลตงโพแล้วจริงๆ

"เสี่ยวหวัง นายบอกว่าช่วงนี้รู้สึกอ่อนเพลีย ภูมิคุ้มกันลดลง แถมยังมีเหงื่อออกตอนกลางคืนด้วยไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่ลองให้เขาดูหน่อยล่ะ หมอจางคนนี้ฝีมือไม่ธรรมดาเลยนะ"

รถจอดนิ่งสนิท เฉินเชี่ยนหันไปพูดกับ 'เสี่ยวหวัง' พนักงานขับรถ

"อ้าว? ผมด้วยเหรอครับ? ก็ได้ครับ..."

เสี่ยวหวังชะงักไปครู่หนึ่ง ตามแผนเดิมเขาต้องรออยู่ที่หน้าหมู่บ้าน แต่ไม่นึกเลยว่าจะต้องเข้าไปด้วย!

จะว่าไป หมอจางคนนี้เป็นใครกันแน่ เห็นพูดถึงกันมาตลอดทาง เป็นหมอแผนโบราณชื่อดังงั้นเหรอ?

อย่างที่เขาว่ากันว่า 'คนละสายงานเหมือนคนละโลก' หวังลี่เวยไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ เขาเลยไม่รู้ว่าหมอจางคือใคร

"ไปเถอะพี่หวัง หมอจางคนนี้เก่งมากนะ เมื่อวานเขามองปราดเดียวก็รู้เลยว่าใครเป็นซิฟิลิส!" เด็กสาวร่างท้วมหน้ากลมตะโกนบอกหวังลี่เวย

"หา?! มองแวบเดียวรู้ว่าเป็นซิฟิลิสเลยเหรอ!!"

พนักงานขับรถเสี่ยวหวัง หรือชื่อจริงคือหวังลี่เวย ถึงกับตัวสั่นเทิ้มพลางปาดเหงื่อที่หน้าผากโดยไม่รู้ตัว ความจริงแล้วเขามีความลับบางอย่างที่ซ่อนไว้...