บทที่ 36 - แพไม้ไผ่เหินเวหา

บทที่ 36 - แพไม้ไผ่เหินเวหา

"ได้แพมาแล้ว! พี่น้องครับ เดี๋ยวผมขอไปลองของก่อน พวกนายรออยู่นี่นะ ถ้าเวิร์คเดี๋ยวผมกลับมารับ!"

หวังเอ้อร์โก่วที่ยืมแพไม้ไผ่มาได้ด้วยวาจาอันคมคายทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะหันหลังกระโดดลงจากหน้าผา

การใช้วิชาควบคุมลมกระโดดลงจากเขาเป็นการเดินทางลงเขาที่รวดเร็วที่สุดของผู้เล่น การเดินลงเขาเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ผู้บำเพ็ญเพียรที่ไหนเขาเดินเท้ากัน ต่อให้พลังปราณเกลี้ยงหลอด ก็ต้องเค้นพลังเฮือกสุดท้ายกระโดดพุ่งไปข้างหน้า อย่างน้อยก็เร็วกว่าเดินเท้าเยอะ

แม้พลังปราณจะหมด จะไปติดแหง็กนั่งสมาธิอยู่ตามซอกหิน บนกิ่งไม้ หรือแม้แต่บนหลังคา ก็ยังดีกว่าเดิน สรุปคือเดินไม่ได้เด็ดขาด ไม่บินก็กระโดด หรือไม่ก็นั่งสมาธิแล้วค่อยกระโดดต่อ

ช่วงแรกๆ ที่ทุกคนเพิ่งเรียนรู้วิชาควบคุมลม ริมหน้าผาของสำนักแทบจะไม่มีที่ว่าง เพราะผู้เล่นมาต่อคิวรอโดดหน้าผากันเพียบ ต่อให้มีคนกะจังหวะพลาดตกลงไปตายบ่อยๆ แต่ริมหน้าผาก็ยังคนแน่นเอี๊ยด ทุกคนล้วนอยากสัมผัสประสบการณ์ "เหินเวหา" กันทั้งนั้น

กระโดดลงจากหน้าผา แล้วใช้พลังปราณม้วนตัวสร้างลมพยุงร่าง ก่อนจะร่อนลงพื้นอย่างนิ่มนวล

ระดับความเท่ของการลงพื้นวัดจากฝุ่นที่ฟุ้งกระจายและเสียงที่เกิดขึ้น รวมถึงท่าทางตอนลงจอด ผู้เล่นว่างจัดถึงขนาดมีการจัดอันดับความเท่กันเงียบๆ

ระดับราชานั้นต้องลงพื้นโดยแทบไม่มีฝุ่นฟุ้ง ไม่มีเสียงดัง และท่าทางต้องสง่างามสุดๆ

อย่างตอนที่หวังเอ้อร์โก่วร่อนลงจอดข้างบ้านรานนี่อย่างแม่นยำ เขาลงในท่าคุกเข่าข้างหนึ่ง มือถือกระบี่ยาวที่ดูยังไงก็มีไว้แค่ประดับ พาดไว้ด้านหลังอย่างเท่

รานนี่ทำหน้านิ่ง ชี้มือไปข้างๆ "นั่นไง แพที่นายอยากได้"

หวังเอ้อร์โก่วที่เก๊กหล่อแต่ไม่มีคนเชียร์ รีบลุกขึ้นยืนแก้เก้อ กระแอมเบาๆ "อะแฮ่ม ขอบใจนะรานนี่ เดี๋ยวทำภารกิจเสร็จจะแบ่งของรางวัลมาให้!"

"ไม่เป็นไร จำไว้ว่าต้องเอามาคืนก็พอ"

...

เกม "บันทึกสิบทวีป" เป็นเกมที่อิสระมาก คุณแทบจะทำทุกอย่างที่ทำในโลกความจริงได้ในเกมนี้

เรื่องนี้ชาวเน็ตต่างรู้กันดี

แต่ทว่า กระทู้ที่ยอดวิวพุ่งกระฉูดในเว็บบอร์ดเกมแต่ละครั้ง มักจะทำลายกรอบความรู้เดิมๆ ของชาวเน็ตอยู่เสมอ

รอบนี้ ในกระทู้ที่คอมเมนต์ไหลเป็นน้ำจนต้องใช้ระบบปักหมุดอัตโนมัติ รูปที่เด่นหราอยู่บนสุดคือรูปแพไม้ไผ่หน้าตาขี้เหร่

แพไม้ไผ่ใครๆ ก็เคยเห็น ต่อให้ไม่เคยเห็นของจริง ในเน็ตก็มีรูปให้ดูเยอะแยะ

แต่แพไม้ไผ่ที่ลอยอยู่กลางอากาศ นี่ไม่เคยมีใครเห็นแน่!

ในภาพสกรีนช็อต กลุ่มผู้เล่นพากันแหงนหน้ามองด้วยความตกตะลึง ปากอ้าตาค้างกันเป็นแถว เหนือหัวของพวกเขาคือแพไม้ไผ่ที่สร้างแบบหยาบๆ ดูน่าเกลียดพิลึก

แพไม้ไผ่ลอยเท้งเต้งอยู่กลางอากาศ บนแพมีไม้ไผ่ลำหนึ่งตั้งโด่เด่ ผูกผ้าขาดๆ ไว้ผืนหนึ่ง ข้างเสาไม้ไผ่คือหวังเอ้อร์โก่ว ขาประจำในคลิปและรูปภาพบนบอร์ด

ช่องคอมเมนต์ระเบิดเถิดเทิง ยอดความเห็นทะลุ 999+ ไปไกลจนนับไม่ถ้วน

"เช้ดเข้ พี่หมาหาทำคอนเทนต์ใหม่อีกแล้ว!"

"ให้ตายสิ! ผมล่ะยอมใจจริงๆ! ถึงพวกนายจะอยากสร้างเรือเหาะในตำนาน แต่ช่วยทำให้มันดูดีมีสกุลกว่านี้หน่อยได้ไหม? เอาแพไม้ไผ่ผุๆ แบบนี้มาบิน มันดูอนาถาไปหน่อยไหม?"

"ใช่ๆ เห็นด้วย!"

แต่ก็มีผู้เล่นเข้ามาปกป้องแพน้อยในคอมเมนต์อย่างดุเดือด "พวกนายจะไปรู้อะไร! แพนี้คือสมบัติล้ำค่าของพวกเรานะเว้ย! เป็นลูกรักของทุกคน! ผู้เล่นส่วนใหญ่เคยใช้บริการมันมาแล้วทั้งนั้น! อีกอย่าง ต่อให้เป็นแค่แพไม้ไผ่ ถ้าให้พวกนายทำเองในชีวิตจริง จะทำเป็นรึเปล่าเหอะ?"

ชาวเน็ตขาจรที่ใช้รูปโปรไฟล์เป็นชายกล้ามโตคอมเมนต์ต่อ "ฉันทำไม่เป็น แต่พี่ชายของฉันต้องทำเป็นแน่! ถ้าทำไม่เป็นฉันจะเคี่ยวเข็ญให้ไปเรียน! ใช่ไหมจ๊ะพี่หมา?"

"ช่วยด้วย มีเกย์!"

"อะไรนะ? เกย์เหรอ? งั้นฉันยิ่งตื่นเต้นเลยดิ!"

...

ย้อนเวลากลับไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

หวังเอ้อร์โก่วใช้พลังปราณควบคุมแพไม้ไผ่ที่แปะยันต์ตัวเบาไว้หลายแผ่น ช่วงแรกแพยังโคลงเคลงน่าหวาดเสียว แต่พอปรับตัวได้สักพัก เขาก็ควบคุมมันได้อย่างคล่องแคล่ว

จากนั้น เง็กเซียนฮ่องเต้และพรรคพวกที่รออยู่หน้าตำหนักไท่อินได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงฮือฮาอื้ออึง ก่อนจะเห็นแพไม้ไผ่ลอยมาจากหน้าผา พร้อมกับหวังเอ้อร์โก่วที่ "ขับ" "แพไม้ไผ่เหินเวหา" มาอย่างสง่าผ่าเผย

เสียงอุทาน "เช้ดเข้" ดังระงมไปทั่ว หวังเอ้อร์โก่วพอเห็นมีคนแคปหน้าจอ ก็รีบโพสท่าหล่อๆ ที่ซ้อมมาอย่างดีทันที

หลังจากบินวนโชว์รอบตำหนักไท่อินอยู่หลายรอบ หวังเอ้อร์โก่วก็บังคับแพให้ร่อนลงจอดช้าๆ มุมปากยกยิ้มอย่างกลั้นไม่อยู่ ท่ามกลางเสียงชื่นชมของผู้เล่นรอบข้าง

"พี่หมา ผมขอขึ้นไปเล่นบ้างดิ!"

"พี่หมาๆ! ผมกดไลก์กดแชร์คลิปใหม่ให้แล้ว ขอขึ้นไปหน่อยนะ!"

หวังเอ้อร์โก่วแอบสะใจลึกๆ แต่ภายนอกยังคงวางมาดนิ่ง "ใจเย็นๆ เดี๋ยวรอฉันทำภารกิจกลับมา จะพาขึ้นไปลองนั่งทีละคนเลย! หรือพวกนายจะไปเรียนสกิล 【ขนย้าย】 ก็ได้นะ วิธีใช้มันง่ายนิดเดียว!"

ผู้เล่นหลายคนถึงบางอ้อ "อ๋อ! ที่แท้ก็สกิล 【ขนย้าย】! ขอบใจมากพี่หมา! เดี๋ยวฉันจะไปลองหาดูในหอคัมภีร์!"

หอคัมภีร์ของสำนักต้องใช้ป้ายศิษย์ถึงจะเข้าได้ คัมภีร์และตำราวิชาส่วนใหญ่ในนั้นเปิดให้อ่านฟรี ไม่ต้องใช้แต้มอุทิศ สามารถเรียนรู้ด้วยตัวเองได้เลย

แต่ปัญหาคือคำว่า "เรียนรู้ด้วยตัวเอง" มันหมายถึง "เรียนรู้ด้วยตัวเอง" จริงๆ!

ไม่ใช่เหมือนเกมอื่นที่แค่กดอ่าน รอหลอดโหลดเต็ม หรือเปิดหนังสือผ่านๆ แล้วค่าประสบการณ์การอ่านเพิ่มจนสกิลเด้งขึ้นมาเอง แต่ต้องอ่านตัวหนังสือในนั้นให้รู้เรื่อง ต้องทำความเข้าใจ ต้องตีความให้แตกฉาน ถึงจะเรียนรู้ได้สำเร็จ

ต่อให้เข้าใจทฤษฎีแล้ว ก็ต้องไปฝึกปฏิบัติจริง ฝึกจนชำนาญ ถึงจะนับว่าใช้เป็น

รูปแบบการเล่นสุดฮาร์ดคอร์นี้ทำให้ผู้เล่นจำนวนมากด่าทีมงานในบอร์ดว่าทีมงานเฮงซวย แต่ทางผู้พัฒนายังคงนิ่งเฉยตามสไตล์ ไม่สนใจเสียงด่าทอ ทำให้ผู้เล่นได้แต่ทำใจ

แต่ก็ไม่ใช่ว่าทุกวิชาต้องเรียนเองหมด

นอกจากสกิลที่ได้จากภารกิจเริ่มต้นแล้ว พอเลเวล 10 ชักนำปราณและวัดรากฐานเสร็จ ของรางวัลภารกิจจะแจกคัมภีร์สองเล่ม เล่มหนึ่งเป็นวิชาห้าธาตุ อีกเล่มเป็นเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียร สองเล่มนี้เป็นแบบดั้งเดิมคือกดอ่านแล้วเรียนได้เลย นั่งสมาธิหรือใช้บ่อยๆ ก็เพิ่มความชำนาญ ถือเป็นสวัสดิการขั้นต่ำให้ผู้เล่น

นอกจากนี้ ในภารกิจประจำวันและภารกิจฉุกเฉินบางอย่าง เช่น ช่วยศิษย์พี่หญิงใหญ่หาของ ช่วยศิษย์พี่ใหญ่ล้างผัก ก็อาจจะมีโอกาสได้คัมภีร์วิชาระดับต่ำมาบ้าง ในจำนวนนั้นที่ดรอปบ่อยที่สุดคือวิชาควบคุมลม ช่วงแรกๆ มีคนเอามาปั่นราคาขายเป็นเงินจริงตั้งร้อยหยวน แต่พอผู้เล่นส่วนใหญ่ได้กันหมด ราคาก็ดิ่งลงเหวเหลือห้าหยวนยังไม่มีคนซื้อ เพราะใครๆ ก็มีกันหมดแล้ว

ถึงแม้จะมีสวัสดิการแจกสกิล แต่ระบบสุ่มก็ทำให้ผู้เล่นปวดหัวอยู่ดี มักจะสุ่มได้สกิลที่ไม่ชอบ แต่คัมภีร์ดันผูกมัดกับตัวละคร แลกเปลี่ยนไม่ได้ นี่มันน่าหงุดหงิดชะมัด

ส่วนสกิล 【ขนย้าย】 นี้ ดูเหมือนจะมีแค่หวังเอ้อร์โก่วคนเดียวที่สุ่มได้ในตอนนี้ อย่างน้อยก็ยังไม่เคยได้ยินว่ามีใครสุ่มได้อีก ไม่งั้นหวังเอ้อร์โก่วคงไม่ได้โชว์หล่อฉายเดี่ยวอยู่คนเดียวแบบนี้หรอก

แน่นอนว่าที่บอกว่าไปเรียนที่หอคัมภีร์ได้ แต่...

"นายเรียนรู้เรื่องเหรอ! ทีมงานเฮงซวยออกแบบมาได้ไง! หนังสือพวกนั้นอ่านแล้วเหมือนภาษาต่างดาว ใครมันจะไปเรียนเองได้ฟะ!"

"ศิษย์พี่รองทำได้!"

"นั่นมันคนละเรื่อง! ยัยนั่นเป็นเด็กเส้น!"

"กากก็ไปฝึกมาใหม่!"

...

[จบแล้ว]