บทที่ 35 - พี่หมา ผมมีไอเดียอีกแล้ว

บทที่ 35 - พี่หมา ผมมีไอเดียอีกแล้ว

หลังจากปรึกษากัน ทั้งกลุ่มก็ตัดสินใจใช้ "ยุทธวิธีพลีชีพสำรวจ" เพื่อกำหนดขอบเขตการโจมตีของบอส

ส่วนคนที่จะรับบทหนัก...

"เครื่องตรวจจับเนื้อสด 200 อีแปะต่อหนึ่งชีวิต มาเลยวัยรุ่นสร้างตัว!"

ประกาศโลกเด้งขึ้นสองรอบ หน้าต่างของหวังเอ้อร์โก่วก็มีคำขอเข้าร่วมเด้งรัวๆ

นี่เป็นเทคนิคพิสดารที่ผู้เล่นเรียนรู้กันเองโดยไม่มีใครสอน พูดง่ายๆ คือ จ้างผู้เล่นที่กำลังจะออฟไลน์มาเป็น "หน่วยกล้าตาย" โอกาสตายสูงลิบ แต่ตายแล้วก็ออฟไลน์ไปเลยไม่ต้องรอเกิดใหม่ ไว้ค่อยออนไลน์มาใหม่ตัวละครก็ฟื้นที่จุดเกิดพอดี ถือว่าใช้ช่องโหว่เรื่องเวลา

เพราะตายไปก็เสียแค่ของในมือกับอุปกรณ์สวมใส่ แค่แก้ผ้า—แน่นอนว่ากางเกงในถอดไม่ได้ ถอดปุ๊บโดนขังห้องมืด... แต่เสื้อผ้าชิ้นอื่นถอดได้หมด! แค่แก้ผ้าล่อนจ้อนเดินตัวเปล่าไปสำรวจทาง ผลเสียเดียวของการตายคือต้องรอคูลดาวน์เกิดใหม่ แต่— ฉันจะไปนอนแล้วฉันต้องแคร์เรื่องคูลดาวน์ด้วยเรอะ?

ดังนั้น "อาชีพรับจ้าง" สุดเกรียนนี้เลยถือกำเนิดขึ้น ราคาตลาดตอนนี้อยู่ที่ 100 อีแปะ ต่อไปถ้าคนเล่นเยอะราคาน่าจะตก ส่วนทำไมหวังเอ้อร์โก่วให้ราคาคูณสอง... ก็เพราะบอสมันอยู่ไกลปืนเที่ยงมาก เดินทางโคตรไกล

หวังเอ้อร์โก่วปรับปาร์ตี้เป็นโหมดเรด แล้วกดรับคนเข้ามาสี่คนรวด

"ลูกพี่หมา ขอพิกัด!"

เสียงแหบเหมือนเป็ดร้องดังขึ้นในไมค์ทีมทันที

หวังเอ้อร์โก่วรีบแปะพิกัดที่เขามาร์กไว้ก่อนตายลงในช่องแชท—ระยะทางไกลจากจุดเกิดเอาเรื่อง ต่อให้ใช้ยันต์ก้าวเทพ ยันต์ตัวเบา และวิชาย่างก้าวเทพผสมกัน ก็ยังต้องใช้เวลาเกือบชั่วโมง นี่คำนวณจากความเร็วบินลัดฟ้าที่เร็วที่สุดแล้วนะ!

เจ้าของเสียงเป็ดเห็นพิกัดแล้วถึงกับไปไม่เป็น พูดอย่างเกรงใจว่า "พี่หมาไม่ไหวว่ะ แม่เรียกกินข้าวแล้ว ไกลเกิน!"

หวังเอ้อร์โก่วเข้าใจดี "ไม่เป็นไร นายกดออกได้เลย ที่ฉันรับมาหลายคนก็เพราะกลัวเรื่องไกลนี่แหละ กลัวคนมาไม่ไหว"

"ผมก็ไม่ไหว ขอตัวครับ"

ผู้เล่นอีกคนก็ขอถอนตัว แป๊บเดียวเหลือผู้เล่นแค่สองคน

หนึ่งในนั้นพูดเสียงอ่อย "พี่หมา ผมไปได้นะ แต่ระยะทางมันโหดจริง แถมผมเขียนยันต์ไม่เป็น ไม่ได้ตุนพวกยันต์ก้าวเทพไว้ คงต้องเดินกันขาลาก..."

พี่หมาตอบอย่างป๋า "ไม่เป็นไร พวกนายมาที่หน้าตำหนักใหญ่เลย เดี๋ยวฉันเบิกค่ายันต์ก้าวเทพกับยันต์ตัวเบาให้!"

ยันต์ก้าวเทพกับยันต์ตัวเบาเป็นยันต์พื้นฐานที่ใช้ง่ายที่สุด ต่อให้เป็นคนธรรมดาที่ยังไม่ชักนำปราณก็วาดได้ เพราะผลลัพธ์ของมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับคนวาด แต่ขึ้นอยู่กับตบะของคนใช้ ยิ่งตบะสูงยิ่งแสดงผลดี ถ้าคนธรรมดาใช้ก็คงแค่ช่วยให้วิ่งเร็วขึ้นนิดหน่อย กระโดดสูงขึ้นอีกนิด

ต้นทุนการผลิตที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินทำให้ราคาขายกันเองในกลุ่มผู้เล่นตกอยู่ที่ใบละ 3 อีแปะ—ราคานี้คือค่ากระดาษกับหมึกล้วนๆ เพราะยันต์สองชนิดนี้ไม่ต้องใช้ชาด ใช้หมึกธรรมดาวาดก็ได้ กระดาษเหลืองกับหมึกเกรดต่ำสุด เงิน 20 อีแปะวาดได้ตั้งสามสิบกว่าใบ!

เง็กเซียนฮ่องเต้รีบคว้ามือหวังเอ้อร์โก่วที่กำลังล้วงถุงสมบัติไว้ ตาเป็นประกายวิบวับ "เดี๋ยวก่อนพี่หมา ผมมีไอเดียอีกแล้ว!"

หวังเอ้อร์โก่ว "?"

เง็กเซียนฮ่องเต้ไม่สนใจสายตาไม่ไว้วางใจของหวังเอ้อร์โก่ว ถามอย่างตื่นเต้นว่า "พี่หมา สกิลพี่คือ 【ขนย้าย】 ใช่ไหม?"

หวังเอ้อร์โก่วรู้สึกเสียวสันหลังวาบ แต่ก็ตอบไป "ใช่..."

ปากเง็กเซียนฮ่องเต้ฉีกยิ้มกว้างทันที "ผมจำได้ว่าคราวก่อนพี่บอกว่า แปะยันต์ตัวเบาที่ต้นไม้ แล้วพี่แบกต้นไม้ได้สบายเลยใช่ไหม?"

หวังเอ้อร์โก่วถามอย่างระแวง "นายจะทำอะไร?"

"อืม... คือแบบว่า พี่ดูนะ เราหาอะไรสักอย่างมา แล้วแปะยันต์ตัวเบาใส่ แล้วพวกเราก็ขึ้นไปยืนบนนั้น ให้พี่แบกพวกเราไป?"

"?"

เครื่องหมายคำถามอันเบ้อเริ่มแปะหราอยู่บนหน้าผากหวังเอ้อร์โก่ว เขาถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ "นี่นายเห็นฉันเป็นยอดมนุษย์เหรอ? สรุปคือพวกนายนั่งสบายอยู่ข้างบน ส่วนฉันวิ่งแบกพวกนายอยู่ข้างล่างงี้?"

เง็กเซียนฮ่องเต้รีบกล่อม "ไม่ใช่ พี่ก็ขึ้นมาด้วยก็ได้ไง สกิล 【ขนย้าย】 ของพี่มันยกของระยะไกลไม่ใช่เหรอ สมมตินะ พี่ธยืนบนต้นไม้ พี่จะยกต้นไม้แบบเว้นระยะไม่ได้เหรอ?"

ผู้เล่นในทีมคนหนึ่งทนฟังไม่ไหว อดแทรกขึ้นมาไม่ได้ "เดี๋ยวนะ นี่นายกะจะเล่นบั๊กเหรอ? เท้าซ้ายเหยียบเท้าขวาลอยขึ้นฟ้า? ฝาโลงนิวตันสั่นพั่บๆ แล้วมั้ง!"

เง็กเซียนฮ่องเต้ยังไม่ยอมแพ้ "ลองดูหน่อยน่า? ลองดูไม่เสียตังค์สักหน่อย แถมถ้าทำได้จริง พวกเราก็จะได้เซฟแรงไว้ได้เยอะเลยนะ! นั่งสมาธิฟื้นมานาก็ต้องใช้เวลา! อีกอย่าง คราวก่อนพี่หมายังเล่น 'ขี่กระบี่บิน' ได้เลย! ผมว่าอันนี้ก็น่าจะทำได้!"

ผู้เล่นอีกคนแย้ง "สกิล 【ขนย้าย】 มันเป็นสกิลระยะไกลเหรอ?"

ต้องอธิบายก่อนว่า ชื่อสกิล 【ขนย้าย】 กับผลลัพธ์จริงๆ ของมันค่อนข้างจะสวนทางกัน สกิลนี้จริงๆ แล้วคือการใช้พลังปราณควบคุมวัตถุให้เคลื่อนที่ อารมณ์คล้ายๆ แมกนีโต้ แต่แน่นอนว่า 【ขนย้าย】 ไม่ได้จำกัดแค่โลหะ อะไรก็ควบคุมได้หมดตราบใดที่มีพลังปราณ ยกเว้นวัตถุต่อต้านเวท—ซึ่งตอนนี้ยังไม่เจอของแบบนั้น

แต่ก็นั่นแหละ ใครจะไปรู้ว่าทำไมสกิล "ควบคุมวัตถุระยะไกล" ถึงได้ชื่อบ้านๆ ว่า 【ขนย้าย】

อีกอย่าง สกิลนี้แม้จะไม่มีดาเมจ และควบคุมสิ่งมีชีวิตหรือของที่มีจิตวิญญาณได้ยากมาก ขนาดกระต่ายตัวเดียวหวังเอ้อร์โก่วยังยกไม่ขึ้น แต่ถ้าเป็นสิ่งไม่มีชีวิต มันใช้ง่ายดั่งแขนขาเลยทีเดียว แถมยัง "ขี้แอ็ค" ได้โล่

ตัวอย่างเช่น หวังเอ้อร์โก่วเคยบังคับดาบเหล็กหลายเล่มให้ลอยตามหลัง หลอกชาวบ้านว่าเป็น "วิชาดาบบิน" จนผู้เล่นหลายคนหลงเชื่อ—จริงๆ แล้วพี่แกแค่ใช้สกิล 【ขนย้าย】 มาคอสเพลย์เท่ๆ ไม่ได้มีดาเมจอะไรเลย รวมถึงท่า "ขี่กระบี่บิน" ที่ทำเอาผู้เล่นทั้งเซิร์ฟอิจฉาตาร้อน—ตอนนั้นกระทู้ในเว็บบอร์ดแทบแตก ยอดแชร์ถล่มทลาย ความจริงก็แค่หวังเอ้อร์โก่วหาดาบเล่มใหญ่ๆ มาเล่มหนึ่ง เหยียบขึ้นไปแล้วใช้สกิลบังคับดาบให้ลอยขึ้น ก็ถือเป็นการ "ขี่กระบี่" ในทางทฤษฎีแหละนะ

ดังนั้น แม้ไอเดียของเง็กเซียนฮ่องเต้จะฟังดูไม่น่าเชื่อถือ แต่...

เจี๋ยหรานที่เงียบมาตลอดจู่ๆ ก็พูดขึ้น "ดูเหมือนจะมีความเป็นไปได้นะ"

พอนานทีปีหนเจี๋ยหรานจะเห็นด้วย เง็กเซียนฮ่องเต้ก็รีบยุ "ใช่ไหมล่ะ! พี่จือหรานยังบอกว่าได้เลย พี่หมาลองดูเหอะ!"

หวังเอ้อร์โก่วรู้ดีว่า ในทางทฤษฎี ไอเดียของเง็กเซียนฮ่องเต้มันก็น่าสนใจ น่าจะทำได้จริง แค่มันเปลืองแรงคน คนที่ว่าก็คือตัวเขาเองนี่แหละ!

แต่เขาไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อย เล่นเกมเป็นทีมมันก็ต้องมีคนเสียสละบ้าง

หวังเอ้อร์โก่วเลยทักแชทส่วนตัวไปขอยืมไอเทมจากผู้เล่นคนหนึ่ง พร้อมกับยืดแขนไปกอดคอเง็กเซียนฮ่องเต้เป็นการล็อกคอทางกายภาพ พลางพูดว่า "ชู่ว อย่าเสียงดัง ฉันกำลังขอยืมแพไม้ไผ่จากรานนี่!"

"เอ้อใช่! รานนี่มีแพไม้ไผ่นี่นา!"

ในฐานะผู้เล่นที่สร้างบ้านได้สวยที่สุดในเซิร์ฟ รานนี่ได้มัดแพไม้ไผ่แบบง่ายๆ ขึ้นมาอันหนึ่ง เอาไว้ขนโคลนแม่น้ำกับหินจากต้นน้ำลำธาร—เพราะหินใกล้ๆ โดนผู้เล่นทำภารกิจขนไปเกลี้ยงแล้ว

ตอนรานนี่ไม่ได้ใช้ แพหน้าตาขี้เหร่อันนั้นมักจะโดนผู้เล่นคนอื่นยืมไปใช้บ่อยๆ ตัวรานนี่เองก็ใจดี ไม่เคยหวงของ ขอแค่ตอนเอามาคืนติดไม้ติดมือเอาวัสดุอะไรก็ได้มาให้หน่อย เขาถือว่าเป็น "ค่าเช่า" แล้ว

ดังนั้นตอนหวังเอ้อร์โก่วทักไปยืมแพไม้ไผ่ รานนี่ก็ไม่ถามสักคำว่าเอาไปทำอะไร กดตกลงให้ยืมทันที

รานนี่ในตอนนั้นคิดไม่ถึงเลยว่า หวังเอ้อร์โก่วผู้มีเครดิตดีเยี่ยมมาตลอด จะพาเรือล่มปากอ่าว เอาแพไม้ไผ่ "ล้ำค่า" ที่ผ่านมือผู้เล่นมาเกือบทั้งเซิร์ฟ ไปป่นปี้จนไม่เหลือซาก

...

[จบแล้ว]