บทที่ 32 - ฆ่าหมู

บทที่ 32 - ฆ่าหมู

นี่เป็นครั้งแรกที่รานนี่ได้รับความสนใจล้นหลามขนาดนี้

ในโลกแห่งความจริงเขาเป็นแค่คนธรรมดา การสุ่มได้สิทธิ์ทดสอบเกม "บันทึกสิบทวีป" ถือเป็นช่วงเวลาที่พีคที่สุดในชีวิตแล้ว ถึงเขาจะไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วเป็นเพราะฟางเซี่ยนอวี๋แอบล็อกผล เลือกเขามาจากชั่วโมงการเล่นและสไตล์การเล่นเกมก็เถอะ

ในฐานะลูกหลานเกษตรกร รานนี่เคยช่วยคนในหมู่บ้านสร้างบ้านมาก่อน หมู่บ้านของเขาไม่ใช่หมู่บ้านเศรษฐีที่มีวิลล่าหรูผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด แต่เป็นหมู่บ้านชนบทที่ยากจนและล้าหลังของจริง ชาวบ้านส่วนใหญ่เป็นญาติพี่น้องกัน ใครจะสร้างบ้าน ถ้าช่วงนั้นว่างเว้นจากการทำนา คนที่มีแรงก็จะไปช่วยกันคนละไม้คนละมือ

รานนี่ก็เคยทำแบบนั้น ยิ่งพ่อของเขาเป็นผู้รับเหมาที่มีชื่อเสียงในตำบลด้วยแล้ว พอเขาจบ ม.ปลายแล้วไม่ได้เรียนต่อเพราะอุบัติเหตุ ก็เลยโดนพ่อบังคับให้ไปแบกอิฐในไซต์งานก่อสร้าง อ้างสวยหรูว่าให้ไปสัมผัสความลำบากของงานใช้แรงงาน... ตาแก่คงลืมไปว่าลูกชายตัวเองก็ทำนามาตั้งแต่เด็กแล้ว

สรุปว่า ด้วยปัจจัยหลายๆ อย่างประกอบกัน บ้านที่รานนี่สร้างใน "บันทึกสิบทวีป" จึงดูเป็นผู้เป็นคนมาก จนผู้เล่นพากันรุมล้อมชื่นชมก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

แต่สถานการณ์นี้อยู่ได้แค่วันสองวัน

เพราะเช้าวันต่อมา ผู้เล่นใหม่สองคนที่เพิ่งปั่นเลเวลถึงสิบได้ไม่ถึงวัน ก็พาขบวน NPC จากเมืองไท่ผิงมากลุ่มใหญ่ ขนของใส่เกวียนวัวมาหลายคันรถ เล่นเอาทุกคนมองด้วยความสงสัย

ไม่นาน หลังจากไปสืบข่าวมา ผู้เล่นก็ถึงบางอ้อ

ที่แท้กลุ่มคนพวกนี้คือช่างฝีมือจากเมืองไท่ผิง ที่โดน "ท่านเซียน" (ผู้เล่น) สองคนทุ่มเงินจ้างมาสร้างบ้านให้นั่นเอง

ส่วนของบนเกวียนวัว นอกจากวัสดุก่อสร้างพื้นฐานอย่างไม้แล้ว ยังมีสีทาบ้าน กระเบื้องเคลือบ หยกกวงเฉิง และวัสดุหรูหราอีกเพียบ!

หวังเอ้อร์โก่วอาศัยสกิลการเข้าสังคมขั้นเทพ ไปขอแบบแปลนที่ผู้เล่นสองคนนั้นเอาให้ NPC ดูมาได้!

ต้องยอมรับเลยว่า บ้านในแบบแปลนนั้นสวยงามวิจิตรตระการตามาก ได้อารมณ์สวนป่าสไตล์จีนประยุกต์ กินพื้นที่ไม่ใช่น้อยๆ ดูด้วยตาเปล่าอย่างต่ำต้องมีห้าไร่! นับคร่าวๆ สิ่งปลูกสร้างในแบบแปลนมีบ้านเรือนรวมกันหลายสิบหลัง!

ได้ข่าวว่าสองคนนั้นลงทุนจ้างสถาปนิกในโลกจริงออกแบบให้โดยเฉพาะ!

'เง็กเซียนฮ่องเต้' เห็นพลังเงินตราขนาดนี้ถึงกับเดาะลิ้น แอบกระซิบถามหวังเอ้อร์โก่ว "พี่หมา พวกเขาจ้าง NPC หมดไปเท่าไหร่เนี่ย?"

"ประมาณนี้!"

หวังเอ้อร์โก่วชูนิ้วขึ้นมาห้านิ้ว

เง็กเซียนฮ่องเต้ตาโต "ห้าสิบตำลึง!?"

หวังเอ้อร์โก่วมองบน "ฝันอยู่เหรอ! ห้าร้อยตำลึงต่างหาก!"

เง็กเซียนฮ่องเต้ช็อกตาตั้ง "พวกเขาเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ!?"

หวังเอ้อร์โก่วเกาหัว ทำหน้าลังเลเหมือนไม่ค่อยเข้าใจความคิดคนรวย "เห็นว่าขายอุปกรณ์ทั้งหมดที่มีถึงรวบรวมเงินได้ครบ..."

"นี่มันบ้าไปแล้วเหรอ!?" เง็กเซียนฮ่องเต้ยิ่งช็อกหนัก "ไม่มีของสวมใส่ ก็ตีมอนป่าไม่ได้สิ!"

เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง ป่าแถบนี้อุดมสมบูรณ์มาก สัตว์ป่าดุร้ายเพียบ อย่างไอ้หมูป่าเวอร์ชันอัปเกรดที่หลงเข้ามาในเขตที่พักผู้เล่นนั่นก็มีให้เห็นทั่วไป แถมโผล่มาทีก็มาเป็นฝูง ชื่อทางการของมันคือ "หมูยักษ์จงโจว" แปลเป็นภาษาคนก็คือ "หมูยักษ์" หรือ "ของขึ้นชื่อทวีปกลาง"

หมูพวกนี้หนังหนาอย่างกับเหล็ก เขี้ยวโง้งยาว ความเร็วสูงลิ่ว พละกำลังมหาศาล น้ำหนักตัวปาเข้าไปเกือบตัน ต่อให้เป็นผู้ฝึกตนขั้นรวบรวมลมปราณ โดนมันเหยียบทีก็กระอักเลือด!

ถ้าไม่ใส่เกราะป้องกันไปเจอพวกมัน ก็มีแต่รอความตายสถานเดียว!

"ใครจะไปรู้ว่าเขาคิดอะไรกันอยู่!"

หวังเอ้อร์โก่วแบมือยักไหล่ แล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นตื่นเต้น "แต่ฉันไปสืบมาแล้ว ถึงบ้านหรูแบบนั้นราคาจะหลุดโลก แต่ถ้าสร้างแค่บ้านหลังเดียว จ้างเหมาทั้งของทั้งแรง คิดแค่ห้าตำลึงเงินเอง! หรือต่อให้สร้างบ้านแบบเรือนสี่ประสาน ก็แค่สิบกว่าตำลึง!"

"ทะ... เท่าไหร่นะ!?"

"ห้าตำลึง! ราคาเท่าหมูตัวเดียว! นึกไม่ถึงล่ะสิ!"

หวังเอ้อร์โก่วถูมือไปมา สีหน้าตื่นเต้นจนดูเจ้าเล่ห์ชอบกล

หมูป่าแถวภูเขาไท่อิน ถ้าชำแหละแยกส่วนขาย รวมๆ แล้วขายได้ถึงสิบตำลึงเงิน ตัวก่อนหน้านี้จ้าวชิงแบกไปขายที่เมืองไท่ผิง เพราะขี้เกียจยุ่งยากเลยขายเหมาให้คนขายเนื้อในราคาถูก ก็ยังได้มาชั่งละเกือบสิบห้าตำลึง! ขนาดค่าวิ่งเต้น รานนี่ยังแบ่งให้จ้าวชิงตั้งหนึ่งตำลึงแน่ะ!

เง็กเซียนฮ่องเต้เด้งตัวขึ้นมาทันที ดวงตาเปล่งประกายด้วยความโลภ "งั้นจะรออะไรล่ะ! ไปสิพี่หมา! ไปฆ่าหมูกัน!"

หวังเอ้อร์โก่วยังพอมีสติ ไม่โดนหมูครอบงำจนหน้ามืด เขาจับคางครุ่นคิด "เดี๋ยวก่อน ต้องตั้งตี้ก่อน ไอ้หมูนั่นมันโหด ไปกันแค่สองคนมีหวังขิตยกตี้"

"งั้นผมตั้งรับคน!"

เง็กเซียนฮ่องเต้กระตือรือร้นสุดขีด เปิดหน้าต่างรับสมัครปาร์ตี้ทันที พิมพ์ข้อความว่า: 【ตั้งตี้ฆ่าหมูหาเงินสร้างบ้าน ด่วน 2 รับ 3 ตัวหารเท่า!】

"จะรีบไปไหน ลองถามตาแก่หานกับศิษย์พี่รองดูก่อนสิ!"

"ไม่เป็นไร ผมตั้งห้องไว้ก่อนแต่ยังไม่รับใคร ถามตาแก่หานก่อนค่อยรับคนอื่น!"

...

สุดท้าย หวังเอ้อร์โก่วกับเง็กเซียนฮ่องเต้ก็ไม่ได้ชวนหานอี้กับจ้าวชิง คนแรกโดนความจริงบีบคั้น กำลังก้มหน้าก้มตาฝึกเพลงทวนพื้นฐานในวิชาร้อยศาสตรา ส่วนคนหลังเพิ่งโดน NPC ไป่หลี่ซวงลากไปติวเข้มวิชาเซียนแบบไพรเวทคอร์ส

โชคดีที่สามคนที่รับเข้ามามีคนคุ้นเคยอยู่คนหนึ่ง นั่นคือ 'เจี๋ยหราน' ผู้ชายที่ได้ฉายาว่าไวที่สุดในเซิร์ฟ

เห็นแก่ที่พ่อหนุ่มพูดน้อยคนนี้ดูพึ่งพาได้ หวังเอ้อร์โก่วเลยถอดรองเท้าให้ยืมใส่อย่างไม่ลังเล

อืม... ถือว่าทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้เมื่อชาติปางก่อนก็แล้วกัน

ไม่นาน พวกเขาก็เจอฝูงหมูป่าอยู่ไม่ไกลจากจุดเกิด

หมูยักษ์จงโจวพวกนี้เป็นสัตว์สังคม มักอยู่รวมกันเป็นฝูง ปกติจะประกอบด้วยตัวผู้หนึ่งตัว ตัวเมียสองถึงสามตัว และลูกๆ อีกโขยง

กลุ่มที่ปาร์ตี้หวังเอ้อร์โก่วไปเจอ เป็นฝูงมาตรฐานที่มีหมูตัวเต็มวัยสามตัวกับลูกหมูอีกสิบกว่าตัว

ในช่องแชทปาร์ตี้ หวังเอ้อร์โก่วเริ่มบ่นพึมพำ "โลกนี้มันไม่ยุติธรรมเลย ขนาดหมูยังมีเมียตั้งสองคน แต่ฉันกลับหาแฟนไม่ได้สักคน..."

ผู้เล่นคนหนึ่งแซวขำๆ ว่า "หมายความว่านายสู้หมูไม่ได้งั้นสิ?"

หวังเอ้อร์โก่วเลือกตอบโต้แบบยอมเจ็บตัว "ทำไม นายเก่งกว่าหมูเหรอ? นายมีแฟนรึไง?"

"เจ็บจี๊ด..."

คุยเล่นกันไป แต่ทุกคนก็เตรียมตัวตามแผนที่วางไว้

ผู้เล่นสายคาถาธาตุดินรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย สร้างกำแพงดินล้อมรอบฝูงหมูไว้ หวังเอ้อร์โก่วที่ของดีสุดยืนล่อเป้าตรงทางออกเดียวที่เว้นไว้ ผู้เล่นคนอื่นเตรียมสาดสกิล ยันต์ และคาถาใส่ฝูงหมู ส่วนเจี๋ยหรานที่วิ่งเร็วสุดรับหน้าที่ต้อนลูกหมู อย่าคิดว่าจะปล่อยลูกหมูไปนะ นั่นมันเงินตำลึงขาวๆ ทั้งนั้น!

นี่คือแผน A ซึ่งล่มปากอ่าวภายในเวลาไม่ถึงครึ่งนาที

สาเหตุหลักคือหมูป่าพวกนั้นมองกำแพงดินที่ผู้เล่นอุตส่าห์สร้างขึ้นด้วยสายตาเหยียดหยาม แล้วตัวผู้จ่าฝูงก็นำทีมพุ่งชนกำแพงดินตูมเดียว กำแพงที่ดูแข็งแรงก็พังครืนเป็นผุยผง

สิ่งที่แตกสลายไปพร้อมกำแพง คือหัวใจของหวังเอ้อร์โก่ว

"เมื่อพละกำลังแข็งแกร่งเพียงพอ ลูกเล่นแพรวพราวทั้งหลายก็เป็นแค่เสือกระดาษ"

ในช่องแชทปาร์ตี้ หวังเอ้อร์โก่วสรุปบทเรียนด้วยความเจ็บปวด "ขีดความสามารถของมนุษย์นั้นมีจำกัด จากชีวิตอันแสนสั้นนี้ฉันได้เรียนรู้อย่างหนึ่งว่า ยิ่งมนุษย์วางแผนซับซ้อนเท่าไหร่ ก็ยิ่งพ่ายแพ้ให้กับสถานการณ์ที่คาดไม่ถึง เว้นเสียแต่ว่าจะก้าวข้ามความเป็นมนุษย์..."

"นายตัดสินใจเลิกเป็นคนแล้วเหรอ?"

"แค่ก... ฉันตัดสินใจจะใช้มาตรการถล่มด้วยอำนาจการยิง!"

"?"

"บรรพบุรุษสอนสัจธรรมไว้ข้อหนึ่ง"

"?"

"ถ้าจนให้แทรกซึมด้วยแทคติก ถ้ารวยให้ถล่มด้วยอำนาจการยิง! 'วัตต์' ที่ใช้คราวที่แล้วเหลือเท่าไหร่?"

[จบแล้ว]