บทที่ 20 - ที่แท้ก็เป็นวาสนาพานพบ

บทที่ 20 - ที่แท้ก็เป็นวาสนาพานพบ

ถุงเฉียนคุนนั้นขึ้นอยู่กับขนาดพื้นที่ภายใน การเปิดก็ต้องใช้พลังปราณมากน้อยต่างกัน ถุงระดับสูงบางใบเจ้าของลงอักขระป้องกันไว้ ถ้าฝืนเปิดก็จะทำลายตัวเอง

แต่ถุงเฉียนคุนที่ฟางเซี่ยนอวี๋แอบทำขึ้นมาเองใบนี้เป็นแบบต่ำต้อยที่สุด ไม่มีลูกเล่นอะไรเยอะแยะ หวังเอ้อร์โก่วแค่ส่งพลังปราณเข้าไปนิดหน่อย ก็รู้สึกเหมือนเข้าสู่สภาวะมหัศจรรย์

เขาเหมือน "เห็น" มิติอีกแห่ง แต่การ "เห็น" นี้ไม่ใช่การมองด้วยตา แต่เป็นการสัมผัสที่บอกไม่ถูก ขนาดพื้นที่ข้างในและของที่เก็บอยู่ "รู้แจ้งเห็นจริง" ในใจ ขอแค่เขาต้องการ เขาก็หยิบชิ้นไหนออกมาก็ได้แม่นยำ

ความรู้สึกนี้วิเศษมาก เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน เหมือนกับระบบ "ญาณสัมผัส" และ "สัมผัสภายใน" ที่เกมออกแบบมา เป็นดีไซน์ใหม่ถอดด้ามที่หลุดพ้นจากกรอบประสาทสัมผัสทั้งห้าในโลกความเป็นจริง

"เชี่ย"

คำอุทานมาตรฐานชายจีนดึงดูดความสนใจของผู้เล่นรอบข้าง

จากนั้น เท้าของหวังเอ้อร์โก่วก็ปรากฏกอง "ขยะ" ที่ส่องแสงวิบวับสีทองสีม่วง

"ว้าว"

ทุกคนสูดหายใจเฮือกใหญ่ ดวงตานับไม่ถ้วนเป็นประกายวิ้งๆ

หวังเอ้อร์โก่วหน้าแดงด้วยความตื่นเต้น เขาเขี่ยกอง "ขยะ" พวกนี้ เริ่มกดตรวจสอบทีละชิ้นแล้วส่งลงช่องเรด จากนั้นกระแอมไอ เริ่มเปิดประมูลอย่างชำนาญ "เรามาเริ่มที่ชิ้นแรก ถุงเฉียนคุน ของสิ่งนี้ใช้งานได้จริง แต่ผมเดาว่าในอนาคตต้องมีช่องทางให้หาได้แน่ๆ แต่ซื้อก่อนใช้ก่อน มาๆๆ ผมตีราคาให้ เริ่มต้นที่ 10 หยวน มีใครค้านไหม"

บอสตายแล้ว ไม่ต้องกลัวดึงเฮต ทุกคนเริ่มซุบซิบกัน มีคนแย้งเบาๆ "ถูกไปเปล่า"

"ราคาเริ่มต้นไง ให้พวกเราคนจนมีส่วนร่วมหน่อย"

ผู้เล่นอีกคนพูดจบก็พิมพ์เลข "2" ลงในช่องเรด

"20 หยวน ใครเอาเพิ่มมา ประมูลถึงเพดานค่อยหยุด"

"3"

"4"

"5"

เห็นราคาขยับช้าๆ พวกสายกินแรงรอรับเงินค่าจ้างเริ่มยุ "เสี่ยๆ ใจป้ำหน่อยสิครับ อย่าเหนียว"

"นั่นสิ ไหวเปล่าครับเสี่ย"

"ไม่น่าไหว ผมลองแล้ว"

"เหลามาซิว่าลองยังไง"

...

ไม่นาน ถุงเฉียนคุนซึ่งเป็นของรางวัลชิ้นแรกก็ตกเป็นของหวังเอ้อร์โก่วด้วย "ราคาสูงลิ่ว" ที่ 200 หยวน หลักๆ คือคนน้อย แถมไม่ใช่สายเปย์หนักกันทุกคน อีกอย่างในคลาสเรียนของศิษย์พี่หญิงใหญ่ไป๋หลี่ซวงทุกคืนก็เคยเกริ่นว่าของพวกนี้ไม่ได้หายาก ทุกคนเลยเดาว่าเดี๋ยวก็คงเปิดขาย ไม่ได้มีความอยากได้ขนาดนั้น แต่หวังเอ้อร์โก่วเป็นคนมือเติบในเกมอยู่แล้ว ประมูลไปแบบตาไม่กะพริบ

"มาๆๆ ชิ้นที่สองแล้วนะ อุปกรณ์ระดับทองเลเวล 10 สี่ออปชั่น [รองเท้าวิญญาณเหินเวหา] ทุกคนดูนะ แม้หน้าตาจะบ้านๆ แต่นี่คือสีทอง สี่ออปชั่นเชียวนะ"

[รองเท้าวิญญาณเหินเวหา]: [เพิ่มความเร็วเคลื่อนที่ 3% เพิ่มความเร็วฟื้นฟูสถานะ 3% เพิ่มความเร็วดูดซับพลังปราณ 3% เพิ่มการได้รับค่าประสบการณ์ 3%]

ยังไม่ทันที่หวังเอ้อร์โก่วจะบอกราคาเริ่มต้น ก็มีผู้เล่นตะโกนราคามาแล้ว "100 หยวน"

ออปชั่นของอุปกรณ์ชิ้นนี้ดูเวอร์มาก ลองจินตนาการดูสิว่าถ้ามันเติบโตตามผู้ใช้ พอถึงขั้นสร้างรากฐาน หรือขั้นแก่นทองคำ โบนัส 3% นี่จะเป็นตัวเลขที่น่ากลัวขนาดไหน

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงออปชั่นเพิ่มค่าประสบการณ์ 3% ที่เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก ใส่ไอ้นี่วิ่งเควสต์ จะลดเวลาการฟาร์มไปได้ขนาดไหน

ต้องรู้ก่อนว่า หลายวันมานี้ นอกจากภารกิจประจำวัน ผู้เล่นก็ได้ทำภารกิจลับง่ายๆ ประปราย เช่นช่วยศิษย์พี่หญิงใหญ่เก็บแร่หรือสมุนไพร พอจะได้สัมผัสอุปกรณ์ที่มีออปชั่นบ้าง แต่ส่วนใหญ่เป็นสีเขียวระดับพิเศษ หรือสีฟ้าระดับหายาก สีม่วงระดับมหากาพย์เคยเห็นแค่ครั้งสองครั้ง แต่นี่คือสีทองระดับตำนาน ครั้งแรกที่เจอเลยนะ

ไม่กี่นาที อุปกรณ์ที่ดูแล้วรู้เลยว่าของคนรวยชิ้นนี้ก็ราคาพุ่งไปถึงสองพันกว่าหยวน แถมยังพุ่งไม่หยุด

ไม่แปลกหรอก เพราะอุปกรณ์เกมนี้ไม่ผูกมัดตัวละคร หมายความว่าเปลี่ยนมือได้ตลอดเวลา แม้ตอนนี้ทั้งเกมจะมีแค่ 50 คน แต่เกมเทพขนาดนี้อนาคตต้องเปิดรับคนเพิ่มแน่ พอช่วงโอเพ่นเบต้าคนเยอะๆ ก็ยังขายต่อถอนทุนคืนได้ ไม่ว่าจะเกมไหน อุปกรณ์ระดับทองแบบนี้ราคาไม่มีทางตก ถึงขายไม่ได้ราคา อย่างน้อยก็ได้ใส่โชว์พาวก่อนก็ไม่ขาดทุน

ด้วยความคิดแบบนี้ หวังเอ้อร์โก่วกับเจี๋ยหรานที่ไม่ค่อยพูดค่อยจา แข่งกันดันราคาไปจนถึง 3500 พอจะบวกเพิ่ม เจี๋ยหรานเริ่มลังเลอย่างเห็นได้ชัด ทำเอาหวังเอ้อร์โก่วรู้สึกผิดนิดหน่อย

ทางทฤษฎีแล้ว เจี๋ยหรานที่สุ่มได้สกิล [ย่างก้าวเทพ] ย่อมต้องการและเหมาะกับอุปกรณ์ชิ้นนี้มากกว่า แต่ในฐานะสตรีมเมอร์เกมที่มีชื่อเสียงและพอมีเงิน การซื้ออุปกรณ์ดีๆ สักสามพันกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ จะให้เขาถอยก็คงไม่ได้

พอราคาแตะ 3800 หวังเอ้อร์โก่วก็อดไม่ได้ที่จะเกลี้ยกล่อมเจี๋ยหราน "จือ... เอ่อ เจี๋ยหราน เอางี้ นายอยากได้อันนี้เพราะออปชั่นความเร็วใช่ไหม ส่วนฉันอยากได้ออปชั่นค่าประสบการณ์ งั้นเอาแบบนี้ ไว้ลงดันตีบอสฉันให้ยืมใส่ ปกติฉันใส่ฟาร์มเควสต์ ไว้เจออุปกรณ์ความเร็วชิ้นหน้าฉันประมูลมาชดเชยให้นาย โอเคไหม แข่งกันเพื่อออปชั่นความเร็วแค่นี้มันไม่คุ้ม"

ได้ยินแบบนั้น ผู้เล่นคนหนึ่งก็แซวขำๆ "พอเถอะหัวหน้า ไม่กลัวติดฮ่องกงฟุตจากลูกพี่จือหรานหรือไง"

หวังเอ้อร์โก่วตาถลน "เชี่ย ตูไม่มีฮ่องกงฟุตเว้ย"

"มีนายก็ไม่บอกหรอก ในเกมมันดูไม่ออกนี่นา"

หวังเอ้อร์โก่วยื่นเท้าไปทางคนพูดทันที "มาๆๆ นายมาดมดู"

"อ้วก หัวหน้าโคตรโรคจิต"

"ส่งต่อ หัวหน้าเป็นโรคจิต"

"ส่งต่อ หัวหน้าชอบโรคจิต"

"ส่งต่อ หัวหน้าเป็นเกย์ แถมยังชอบเล่นอะไรโรคจิต"

...

"พวกนายพอได้แล้ว"

หวังเอ้อร์โก่วปรามพวกปากดีอย่างเอือมระอา หันไปมองเจี๋ยหรานอย่างคาดหวัง

เจี๋ยหรานลังเลนิดหน่อย สงสัยกระเป๋าตังค์คงไม่หนาจริง เลยพยักหน้าตกลง

นอกจากอุปกรณ์ทองชิ้นนี้ ที่เหลือก็เป็นอุปกรณ์ม่วงสามออปชั่นสามชิ้น กับอุปกรณ์ฟ้าเขียวอีกสิบกว่าชิ้น ออปชั่นธรรมดามาก เสื้อคลุมป้องกันสามออปชั่นที่แพงสุดขายได้แค่สองร้อยกว่าหยวน เข็มขัดเพิ่มพลังปราณ 100 หน่วยที่ถูกสุดขายได้แค่ 1 หยวน...

นอกจากนี้ ยังมีสมุนไพรหายากอีกเพียบที่คุณภาพดีกว่าที่ขุดได้รอบเขาลู่สือ แต่ของพวกนี้ดึงดูดใจสู้พวกอุปกรณ์ไม่ได้ ทุกคนคิดว่าหาในเขาดีๆ ก็น่าจะเจอ ของไม่ได้แรร์ขนาดนั้น เลยประมูลได้ราคาไม่กี่หยวน

ถึงอย่างนั้น "ค่าจ้าง" จากบอสตัวนี้ก็น่าประทับใจมาก หารออกมาแล้วตกคนละเกือบห้าร้อยหยวน ทำเอาผู้เล่นที่พลาดกิจกรรมรวมพลครั้งนี้อิจฉาตาร้อนผ่าว

แต่ว่า พอหวังเอ้อร์โก่วไปส่งภารกิจกับไป๋หลี่ซวง ประกาศสีทองสองบรรทัดก็เด้งขึ้นในช่องโลก ทำให้ผู้เล่นทุกคนตื่นเต้น

[ยินดีด้วย ผู้เล่น [หวังเอ้อร์โก่ว] ทำภารกิจวาสนาพานพบ [ชั่วชีวิตที่เหลืออยู่] สำเร็จ! ร้อยปีในโลกมนุษย์ ผ่านพ้นในศาลเจ้า ขอเพียงคนรักอายุยืนนาน ไยต้องจุดธูปกราบไหว้ (ประเมินผลรวม: S)]

[ยินดีด้วย ผู้เล่นทั้งเซิร์ฟเวอร์ปลดล็อกระบบ [วาสนาพานพบ] วาสนาพานพบมีเงื่อนไขการเกิดแตกต่างกันไปตามแต่ละเหตุการณ์ ผู้เล่นแต่ละคนมีโอกาสทริกเกอร์วาสนาพานพบได้เพียงวันละหนึ่งครั้ง อัตราการเกิดได้รับผลกระทบเล็กน้อยจากความแอคทีฟของผู้เล่น]

แต่ในขณะเดียวกัน ข้อความแจ้งเตือนส่วนตัวข้อความหนึ่งก็ทำเอาหวังเอ้อร์โก่วหน้าซีด

[แจ้งเตือนค่าความชอบ]: [ท่านปู่หวงมีความรู้สึกดีต่อคุณ -100]

[คำเตือน]: [ระบบความรู้สึกเปิดใช้งานแล้ว โปรดระมัดระวังคำพูดและการกระทำระหว่างเล่นเกม หากค่าความรู้สึกของ NPC ลดลง จะส่งผลให้เกิดสถานะผิดปกติในระดับต่างๆ ปัจจุบันคุณได้รับสถานะ [ความเกลียดชังของท่านปู่หวง]]

[ความเกลียดชังของท่านปู่หวง]: [ไม่สามารถรับภารกิจใดๆ จากท่านปู่หวงได้]

"ทำไมวะเนี่ย ฉันไม่ได้เป็นคนระเบิดศาลเจ้าสักหน่อย"

หวังเอ้อร์โก่วโหยหวนด้วยความคับแค้นใจ

[จบแล้ว]