บทที่ 27

บทที่ 27 - ผู้ที่โลกปฏิเสธ [5]

༺༻

สวบสาบ—

พุ่มไม้ไหวเอน และร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวออกมา

เป็นเด็กหญิงตัวน้อยผมดำและดวงตาลึกล้ำ ถือขนมอบไว้อย่างสบายอารมณ์ เธอโยนมันเข้าปากและเช็ดริมฝีปาก

ดวงตาของเธอหยีลงเล็กน้อยขณะลิ้มรสขนมหวาน

หงึบ...

รูปลักษณ์ของเธอเริ่มเปลี่ยนไป

ส่วนสูงเริ่มเพิ่มขึ้น และสีหน้าเริ่มดูเป็นผู้ใหญ่

ค่อยๆ... เค้าโครงร่างของหญิงสาวผู้มีเสน่ห์เหลือล้นก็เริ่มเผยออกมา ผมดำขลับเป็นเงางาม ดวงตาสีน้ำตาลเฮเซลลึกล้ำ...

"...."

เดไลลาห์จ้องมองภาพตรงหน้าอย่างเหม่อลอย

มันเป็นภาพที่สยดสยอง ภาพที่จะทำให้คนปกติที่สุดรู้สึกคลื่นไส้

นอนอยู่ข้างร่างที่เละเทะจนดูไม่ได้ ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากจูเลียน

ดาราทมิฬ

เธอนึกย้อนถึงฉากที่ได้เห็น และมีความคิดเดียวแล่นผ่านเข้ามาในหัว

".....เขาอ่อนแอ"

ว่าเขาอ่อนแอ

แต่...

"จิตใจของเขาไม่"

มันแข็งแกร่ง

แข็งแกร่งมาก

"ไม่เลว..."

ทั้งหมดนี้คือบททดสอบ

การโจมตีแบบนี้... ทำยังกับว่ามันจะเกิดขึ้นได้จริงๆ ตอนที่เธอคอยดูแลสถาบันอยู่

ประเมินศัตรู และตัดสินว่าพวกมันไม่แข็งแกร่ง เธอจึงปล่อยให้พวกมันทำตามใจชอบ และปล่อยให้เทเลพอร์ตจูเลียนและลีออนออกจากสถาบัน สิ่งที่เธอทำก็แค่ตามรอยมานาจากเวทมนตร์ไปยั่งที่ที่พวกเขาอยู่

มันไม่ได้ไกลเลย ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงและสังเกตการณ์สถานการณ์

ในกรณีที่พวกเขารับมือไม่ไหว เธอจะเข้าไปแทรกแซง

เธอเตรียมพร้อมที่จะแทรกแซงระหว่างที่จูเลียนกำลังดิ้นรน แต่...

อีกครั้ง...

เขาแสดงให้เธอเห็นว่าทำไมเธอถึงเลือกเขาเป็นดาราทมิฬ ความโกรธเกรี้ยวของเขา... ความสิ้นหวัง... เธอสัมผัสได้จากตรงนี้

ภาพสีหน้าของเขายังคงติดตาเธอจนถึงตอนนี้

ถึงขนาดที่เธอเผยอริมฝีปากพึมพำ

"ความโกรธ..."

มือของเธอสั่นระริก แต่ก็ไม่มาก

เทียบไม่ได้เลยกับที่เขาทำ

สีหน้าของเธอเริ่มปรากฏรอยร้าวขณะยิ้มจางๆ

"....สงสัยเขาจะเก่งกว่าฉันแฮะ"

ในด้าน [อารมณ์] น่ะนะ

เป็นความคิดที่น่าขำ

ไม่ใช่ว่าเธอมีพรสวรรค์ในด้านนั้น เธอใช้เวทมนตร์อารมณ์ได้ แต่ก็ไม่ได้ยอดเยี่ยม

ในแง่หนึ่ง... เธอรู้สึกพ่ายแพ้นิดๆ

"....."

สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่จูเลียน เจาะจงไปที่ท่อนแขนของเขา ซึ่งมีรอยสักที่คุ้นเคยปรากฏอยู่

เธออยากเห็นว่าเขาจะทำอย่างไรในสถานการณ์แบบนี้ จับผิดเขาตอนพลาด... แต่เขาไม่เคยพลาดเลย การแสดงของเขาสมบูรณ์แบบ

ถึงขนาดที่เดไลลาห์เริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง

'....ฉันคิดผิดหรือเปล่า?'

แต่ชัดเจนว่ารอยสักที่เขามีเหมือนกันเปี๊ยบ...

"...."

คิ้วเรียวสวยของเธอขมวดเข้าหากันเบาๆ

"น่าปวดหัวชะมัด"

สะบัดมือ ร่างของจูเลียนก็ลอยขึ้น ใช้นิ้วกระดิก ร่างของเขาก็ลอยเข้ามาหาเธอ

หยุดห่างออกไปไม่กี่นิ้ว เธอเอานิ้วแตะที่คอของเขา

".....ไม่สาหัส"

ร่างกายของเขาไม่ได้อยู่ในสภาพที่ดีนัก แต่หัวใจเต้นสม่ำเสมอ ไม่มีอาการบาดเจ็บที่ถึงแก่ชีวิต

อย่างมากก็แค่เหนื่อย

ส่วนกระดูกที่หักและร่างกาย...

แค่นั้นห้องพยาบาลจัดการได้ ใช้เวลาอย่างมากก็สองสามวันกว่าจะหายสนิท

"หืม?"

สัมผัสได้ถึงบางอย่าง เดไลลาห์หันหน้าไปมองไกลๆ เธอสัมผัสได้ถึงร่องรอยมานาจางๆ มาจากทางนั้น

ตอนนั้นเองที่เธอนึกขึ้นได้

"อา จริงด้วย"

ยังมีอีกคนอยู่ที่นี่

ร่างของเธอค่อยๆ เริ่มกลมกลืนไปกับโลกพร้อมกับจูเลียน ไม่นาน ทั้งสองก็หายวับไป

"...."

วูบ—

ทันทีที่ทั้งสองจากไป ความเปลี่ยนแปลงก็เริ่มเกิดขึ้นรอบบริเวณ

ต้นไม้ที่หักโค่นในระยะไกลเริ่มซ่อมแซมตัวเอง ร่างบนพื้นที่แหลกละเอียดสลายเป็นชิ้นส่วน และทุกอย่างก็กลับคืนสู่สภาพเดิมเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

สวบสาบ—

ต้นไม้ไหวเอนตามแรงลม และร่องรอยทั้งหมดของสิ่งที่เคยเกิดขึ้นก็อันตรธานไป

ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น...

มืด

วิสัยทัศน์ของผมมืดมิด

และหนาว

แต่ความหนาวนั้นอยู่ได้ไม่นาน

บางสิ่งที่อบอุ่นโอบล้อมร่างกายผม รู้สึกดีจัง

ถึงขนาดที่ผมอยากจะซึมซับมันไว้นานกว่านี้อีกหน่อย แต่... ผมรู้ว่าทำไม่ได้ ความสบายนี้... ไม่ใช่สิ่งที่ผมสมควรได้รับ

ความจริงของผมไม่ได้สะดวกสบายแบบนี้

เรื่องนั้นผมรู้ดี

ราวกับสวิตช์ถูกสับ ดวงตาของผมเปิดขึ้น และแสงสว่างสาดเข้ามาในวิสัยทัศน์

"ท-ที่นี่ที่ไหน...?"

นั่นคือสิ่งแรกที่ผมคิดเมื่อมองขึ้นไป

เพดานสีขาว ที่ที่ผมไม่คุ้นเคย ขยับหัวได้ ผมจึงมองลงมา

ผมนอนอยู่บนเตียง

ห้องที่ผมอยู่ไม่ได้ใหญ่อะไร มีโต๊ะไม้อยู่ตรงข้ามเตียงและตู้เหล็ก ห้องดูขาดแคลนพิกล

ดูจืดชืด

"...."

กลิ่นฉุนของแอลกอฮอล์ลอยคลุ้งในอากาศ จมูกผมย่นยับ กลิ่นสะอาดสะอ้านบ่งบอกว่าผมอยู่ในสถานพยาบาลสักแห่ง

แต่ที่ไหนกันล่ะ?

"อึก..."

จังหวะที่คิดจะตรวจสอบ สีหน้าผมก็แข็งทื่อ

ทั้งตัวเจ็บปวดรวดร้าว แทบจะยกหัวไม่ขึ้น

แต่ผมก็เข้าใจบางอย่าง...

'ฉันปลอดภัยแล้ว'

ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้ สถานที่ไม่คุ้นเคยแท้ๆ แต่ทว่า... ผมไม่รู้สึกว่าตัวเองตกอยู่ในอันตรายใดๆ

แน่นอน ถึงจะตกอยู่ในอันตราย... ผมก็ไม่มีเวลามาคิดเรื่องนั้น

"อุก..!"

ความทรงจำก่อนหน้านี้เริ่มไหลบ่าเข้ามา และท้องไส้ปั่นป่วน

ผมรีบมองไปรอบๆ ก่อนจะชะโงกหน้าออกนอกเตียง

และ...

"อ้วกกก...!"

ผมอ้วกอีกแล้ว

"อ้วกกก...!"

มันออกมาทีเดียวหมด ผมกลั้นไว้ไม่อยู่ มันแค่ไหลออกมาจากกระเพาะ

"อ้วกกก...!"

คอแสบไปหมดและตาก็เริ่มระคายเคือง

ผมหายใจลำบาก แทบไม่มีจังหวะให้หายใจทัน มันไม่จบไม่สิ้น

ความจริงของสถานการณ์เริ่มกระแทกใจผมในที่สุด...

ผมฆ่าคนไปแล้ว

"...เฮ้อ..."

ไม่ใช่ว่าผมเสียใจกับความคิดนั้น เขาพยายามจะฆ่าผม... ผมแค่ป้องกันตัว

แต่...

พอนึกถึงวิธีที่ผมฆ่าเขา

เลือดที่สาดกระเซ็นในแต่ละครั้งที่ทุบ

กลิ่นของมันที่รุกรานจมูก

เศษสมองที่กระจาย...

"อ้วกกก...!"

ท้องไส้พลิกคว่ำอีกครั้ง และผมอ้วกต่อไป

แต่คราวนี้...

ไม่มีอะไรออกมา มีแต่เสียง แต่ไม่มีอะไรออกมา ผมอ้วกจนหมดไส้หมดพุงแล้ว ไม่มีอะไรเหลือให้อ้วกแล้ว

"..."

ผมเช็ดปากและสูดหายใจลึกเป็นจังหวะ

รู้สึกเหมือนขยะเปียก

ทุกครั้งที่นึกย้อนถึงความทรงจำ ปากผมจะพะอืดพะอม อยากจะลืมความทรงจำนั้นไปให้หมดแล้วมูฟออน แต่...

'ฉันจะลืมไม่ได้'

ผมต้องไม่ลืม

อย่างที่บอก ถึงเวลาที่ผมต้องยอมรับโลกใบนี้

ตัวตนของผมตอนนี้... และศีลธรรมของโลกใบนี้ ผมต้องยอมรับมัน ผมจะเป็น เอมเม็ต โรว์ ตลอดไปไม่ได้ ผมต้อง... กลายเป็น จูเลียน เดเคร เอวนัส

โลกไม่ได้ปฏิเสธผม

ผมต่างหากที่ปฏิเสธมัน

และถึงเวลาที่ผมต้องยอมรับมัน

ตั้งแต่กฎเกณฑ์ไปจนถึงศีลธรรม... ผมต้องปรับวิธีคิดให้เข้ากับมัน

วิธีนี้เท่านั้นที่ผมจะพบสิ่งที่ต้องการ

ดังนั้น ผมจึงหลับตาและฉายภาพเหตุการณ์ซ้ำในหัว ซ้ำแล้วซ้ำเล่า พยายามนึกรายละเอียดทั้งหมด ตั้งแต่เสียงไปจนถึงกลิ่น... ทุกอย่างที่นึกออก

ผมพยายามรำลึก

"...อึก"

คอผมพะอืดพะอมทุกครั้ง แต่ผมปล่อยให้จิตใจดำดิ่งลงไปในความทรงจำ

ผมรู้ว่าแค่นี้ยังไม่พอ

มันต้องใช้เวลากว่าผมจะปรับตัวเข้ากับความคิดแบบนี้ได้ แต่... คนเราต้องเริ่มจากที่ไหนสักแห่ง

และนี่คือจุดเริ่มต้นของผม

แอ๊ดดด...

ประตูห้องเปิดออกพร้อมเสียงดังเอี๊ยด ร่างในชุดคลุมสีขาวเดินเข้ามา ผมสีบลอนด์ยาวและดวงตาสีเขียว เขากวาดสายตามองไปรอบห้องแล้วถอนหายใจ

"...สงสัยอยู่ว่าทำไมเสียงดังจัง"

เขาสะบัดมือครั้งเดียว อ้วกบนพื้นก็หายวับไป กลิ่นก็ด้วย ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น

"เริ่มจากการแนะนำตัวก่อน ผม ดร. เกเบล ไรท์ ผมมีหน้าที่รักษาคุณ"

"...อ้อ"

ผมลดสายตาลงและเอนตัวกลับ

"ผมอยู่ที่สถาบันเหรอครับ?"

"หือ? รู้ตัวด้วย?"

"อื้ม"

เดาได้ไม่ยาก ผมคิดเรื่องนี้มาสักพักแล้ว แต่มันเป็นไปได้จริงๆ เหรอที่เรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นภายใต้การดูแลของสถาบันที่คุยโวว่าเป็นอันดับหนึ่งในจักรวรรดิ?

ไม่...

น่าจะไม่ใช่แบบนั้น

แต่... ถ้าเป็นแบบนั้น ทำไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดขึ้น? พวกเขาไร้น้ำยา.. หรือมีอะไรมากกว่านั้น?

'เกมเวร'

"ท่านอธิการบดีพาคุณกลับมาที่นี่ด้วยตัวเองกลางดึก ยังไม่มีใครรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่"

หยิบแผ่นไม้ขึ้นมา หมอชำเลืองมองมันก่อนพูดต่อ

"...ไหปลาร้าหัก ซี่โครงร้าวสามซี่ ปอดรั่ว กระดูกสันหลังร้าว... ไปเจอเรื่องบ้าอะไรมาเนี่ย?"

"เฮ้อ.."

ผมหัวเราะในใจ ผมก็อยากรู้เหมือนกัน

สรุปคือ ผมคงต้องติดแหง็กอยู่ที่นี่สักพัก...

เยี่ยม

"ก็นะ..."

วางคลิปบอร์ดลง เขาขยี้หัวตัวเอง

"อาการบาดเจ็บไม่ได้สาหัสอะไรขนาดนั้น"

"...?"

"เพราะงั้นพรุ่งนี้ก็น่าจะออกไปได้แล้ว"

"...??"

"ผมจะไปดูคนไข้คนอื่นก่อน พักผ่อนซะ เดี๋ยวผมจะมาตรวจอาการทีหลัง"

เขาเดินออกไปดื้อๆ แบบนั้นแหละ

"อ่า..."

ปัง—

ประตูปิดลงและความเงียบเข้าปกคลุมห้อง ผมนึกย้อนถึงคำพูดของเขาและพบว่าตัวเองกะพริบตาสองปริบ...

"อาการบาดเจ็บไม่ได้สาหัส...?"

ไหปลาร้าหัก ซี่โครงร้าวสามซี่ ปอดรั่ว กระดูกสันหลังร้าว...

"พรุ่งนี้น่าจะออกได้?"

นี่มัน...

"ฮะฮะ"

ผมอดหัวเราะไม่ได้

ถึงนี่จะเป็นต่างโลก... แต่มันก็ยังทำให้ผมอึ้งอยู่ดี

"...โคตรไร้สาระ"

"อะไรไร้สาระ?"

"เปล่า มัน...!"

ผมหันขวับไปทางซ้าย และตาเบิกกว้าง

เธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่...

พิงโต๊ะตัวที่ใกล้ที่สุด ผมยาวสลวยสีดำพาดลงมาที่ไหล่ขณะที่เธอเอียงคอ

รูปลักษณ์ของเธอเจิดจรัสจนผมลำบากที่จะทำความเข้าใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

"ว่าไง...? อะไรที่ไร้สาระ?"

"...."

ความทรงจำเริ่มไหลบ่าเข้ามา และผมรู้สึกหน้าตึง ผมใช้เวลาไม่นานก็รู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าคือใคร

หนึ่งในเจ็ดราชันย์

ผู้ที่เข้าใกล้จุดสูงสุดมากที่สุด

เดไลลาห์ วี. โรเซมเบิร์ก

༺༻