บทที่ 10 - ธาตุไฟเข้าแทรก จัดการเธอซะเลย!

บทที่ 10 - ธาตุไฟเข้าแทรก จัดการเธอซะเลย!

"พะ... พี่ฮวาอี้??!!"

มู่หนูเจียวสมองขาวโพลน คว้าเสื้อผ้าที่จับได้มาปิดร่างกายโดยสัญชาตญาณ

หุ่นเจียวเจียวยังเพอร์เฟกต์เหมือนเดิม... ฮวาอี้อุทานในใจ ไม่มีความรู้สึกกระอักกระอ่วนแม้แต่น้อย:

"พี่ไม่รู้ว่าเธออาบน้ำอยู่"

พูดจบ เขาก็ค่อยๆ ปิดประตูลง

มู่หนูเจียวหน้าแดงแปร๊ด

โดนดูหมดแล้ว!

หัวใจเธอเต้นตึกตักเหมือนกวางน้อยวิ่งชนกัน ในหัวมีเสียงวิ้งๆ ดังลั่น

ทันใดนั้น ประตูห้องน้ำที่ปิดไปเกือบสนิทก็ถูกดันกลับมานิดหนึ่ง

ฮวาอี้โผล่หัวเข้ามา สแกนเธออย่างรวดเร็วรอบหนึ่ง แล้วยังไม่วายพูดเวอร์ๆ ว่า:

"เจียวเจียวสุดยอด!"

คราวนี้ความแดงบนใบหน้าลามไปถึงใบหู มู่หนูเจียวอายจนกระทืบเท้า:

"พี่ฮวาอี้!!!"

เธอทั้งอายทั้งโกรธทั้งดีใจ ยืนเปลือยเปล่าอยู่ที่เดิมไม่รู้จะทำยังไง ราวกับว่าแค่จะใส่เสื้อผ้ายังต้องใช้ความกล้าหาญมหาศาล...

"ทำไมพี่เจียวเจียวถึงได้ฉวยโอกาสจากพี่ฮวาอี้ได้ตลอดเลยอะ" อ้ายถูถูบ่นอุบ

ฮวาอี้มีเครื่องหมาย '?' ผุดขึ้นในหัว

"เธอพูดสลับกันหรือเปล่า?"

"ไม่นะ พี่เจียวเจียวคว้าโอกาสแบบนี้ได้ตลอด ทำไมฉันถึงทำไม่ได้บ้าง"

ฮวาอี้พูดไม่ออกกับแม่สาวสมองกลวงที่มีดีแต่นมคนนี้จริงๆ

ต้องยอมรับเลยว่า ความหน้าหนาของอ้ายถูถูไม่ใช่ระดับธรรมดา

ถ้าเปลี่ยนเป็นมู่หนูเจียว ชาตินี้คงไม่มีทางพูดประโยคย้อนแย้งแบบนี้ออกมาได้แน่

"ถูถูเอ๊ย บางทีที่เจียวเจียวด่าเธอมันก็มีเหตุผลนะ" ฮวาอี้กล่าว

ตอนนั้นเอง ประตูห้องน้ำก็เปิดออก

"ยัยถูถูบ้า พูดจาเพ้อเจ้ออะไร หัดมียางอายซะบ้างสิ!" มู่หนูเจียวโกรธจนหน้าแดง

"พี่ฮวาอี้ พี่เจียวเจียวไม่กล้าเหวี่ยงใส่พี่ ก็มาลงที่ฉันตลอด พี่ช่วยรับหน้าให้หน่อยสิ"

อ้ายถูถูทิ้งประโยคนี้ไว้ กอดตุ๊กตาตัวโปรดวิ่งดุ๊กดิ๊กขึ้นชั้นบนไป

มู่หนูเจียวไล่ตามขึ้นไปชั้นสองอย่างโมโห

ไปกันหมดแล้ว เหลือแค่ฉันกับพี่ฮวาอี้... ไป๋ถิงถิงฉวยโอกาสทอง ขยับเข้าไปใกล้ฮวาอี้:

"พี่ฮวาอี้!"

ถ้าจะบอกว่าอ้ายถูถูแค่ไม่มีสมอง อยากจะตัวติดกับเขาเฉยๆ

งั้นไป๋ถิงถิงก็คือนางจิ้งจอกน้อยเจ้าเล่ห์

ปกติอาจจะดูไม่ใส่ใจ แต่ในใจดีดลูกคิดรางแก้วไม่หยุด

ไม่สร้างโอกาส ก็รอคอยโอกาส

ยังไงก็ไม่ยอมพลาดโอกาสที่จะได้อยู่ตามลำพังกับฮวาอี้แม้แต่นิดเดียว...

"ถิงถิง เธอห้ามทำตัวไร้ยางอายเหมือนถูถูนะ" ฮวาอี้เตือน

แถมเติมในใจอีกประโยค: รูปแบบต่างกันถึงจะน่าสนใจ

"ไม่หรอกค่ะ พี่ฮวาอี้พูดอะไรหนูก็ทำตามหมดแหละ" ไป๋ถิงถิงเงยหน้าขึ้น:

"พี่ฮวาอี้ หนูเชื่อฟังพี่ขนาดนี้แล้ว มีรางวัลให้หน่อยไหมคะ?"

"รางวัล?"

"..."

ฮวาอี้ประคองใบหน้าเธอ จุ๊บเบาๆ ทีหนึ่ง

"อื้อ... พี่ฮวาอี้จูบหนูเองเลย ดีใจจัง"

"ดึกแล้ว ไปนอนเถอะ พี่จะอาบน้ำ"

"ค่า~~~"

"..."

ฮวาอี้เข้ามาในห้องน้ำ ถอนหายใจอย่างจนปัญญา

แค่มองดูน้องสาวรอบกายพวกนี้ ธาตุไฟ (อารมณ์ทางเพศ) ก็พุ่งปรู๊ดปร๊าด

เขาไม่รู้จริงๆ ว่าวันไหนจะเกิดอาการสัตว์ป่าหลุดกรง ลงมือขย้ำน้องสาวคนใดคนหนึ่งเข้า

แน่นอน สิ่งที่เขากลัวจริงๆ ไม่ใช่เรื่องนั้น

แต่กลัวความสมดุลจะพังทลาย ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอเกิดรอยร้าว...

............

ดึกสงัด

ฮวาอี้กำลังนั่งสมาธิ ได้ยินเสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น

จบการฝึกฝน เขาเปิดใช้ทักษะเนตรสวรรค์มองทะลุภาพลวงตา มองผ่านกำแพงเห็นอ้ายถูถู

ยัยนี่ใส่แค่ชุดนอนตัวเดียว ข้างในไม่มีอะไรเลย...

ฮวาอี้เปิดประตู

"พี่ฮวาอี้" อ้ายถูถูเสียงเบามาก กลัวจะทำไป๋ถิงถิงกับมู่หนูเจียวตื่น

"มาทำอะไร?" ฮวาอี้ถามงงๆ

"เข้าไปข้างในค่อยคุย"

"..."

ปล่อยเธอเข้ามาในห้อง ฮวาอี้ปิดประตูแล้วล็อกกลอน

"มีธุระอะไร? ทำตัวลับๆ ล่อๆ" ฮวาอี้ถาม

"หนูแค่รู้สึกไม่ยุติธรรมอะ"

"ไม่ยุติธรรมตรงไหน?"

"ก็... เมื่อคืนพี่ฮวาอี้เห็นพี่เจียวเจียวหมดแล้ว มันไม่ยุติธรรม"

ฮวาอี้เลิกคิ้ว: "แล้วไง?"

เขามีลางสังหรณ์ไม่ดี

นั่นไง วินาทีถัดมาอ้ายถูถูปลดกระดุมออก

ปล่อยให้ชุดนอนไหลลงไปกองกับพื้น...

"แบบนี้ก็ยุติธรรมแล้ว!"

กระต่ายขาวตัวใหญ่โชว์ศักยภาพความอึ๋มของตัวเองออกมาอย่างเต็มที่ แถมยังแอ่นอกเชิดสูง เหมือนรอคำชมอยู่

"อ้ายถูถู..."

"พี่ฮวาอี้ เป็นไงบ้าง?"

ฮวาอี้พุ่งเข้าไปกดเธลงบนเตียง พูดเสียงดุ:

"เธอเชื่อไหมว่าพี่จะจัดการเธอซะเดี๋ยวนี้!"

เดิมทีธาตุไฟก็แรงอยู่แล้ว...

"จริงเหรอคะ?"

อ้ายถูถูไม่เพียงไม่กลัว กลับทำท่าตื่นเต้นดีใจ

"..."

ฮวาอี้มุมปากกระตุก ปล่อยมือจากเธอ

เก็บชุดนอนที่ตกอยู่บนพื้นมาใส่ให้อ้ายถูถูอย่างบรรจง

"กลับไปนอนซะ"

"พี่ฮวาอี้ ขนาดนี้แล้วพี่ยังไม่แตะต้องหนูอีกเหรอ?" อ้ายถูถูเสียใจ:

"หรือว่าหนูทำให้พี่รังเกียจจริงๆ?"

"พี่ไม่เคยรังเกียจเธอเลย" ฮวาอี้บีบแก้มเธอ ฝืนยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก:

"ความสัมพันธ์ของพวกเรามาถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าพี่เอาเธอ เจียวเจียว ชินชิน ถิงถิงพวกนั้นจะคิดยังไง?"

"ก็เรียกพวกเธอมาด้วยกั..."

เธอยังพูดไม่ทันจบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ทั้งสองมองหน้ากัน

"หนูหลบในผ้าห่ม"

อ้ายถูถูฉลาดขึ้นมาทันควัน มุดเข้าไปในผ้าห่มทันที

แม้ว่าหุ่นของเธอจะทำให้เห็นพิรุธได้ง่ายมากก็ตาม...

"ไป๋ถิงถิง?" ฮวาอี้มุมปากกระตุกยิกๆ

ไป๋ถิงถิงมาก็ช่างเถอะ ทำไมแต่งตัวเหมือนอ้ายถูถูเปี๊ยบ ใส่แค่ชุดนอนตัวเดียว?

ค่อยๆ เปิดประตู...

"พี่ฮวาอี้"

ไป๋ถิงถิงเห็นประตูเปิด ก็มุดเข้ามาข้างในทันที ไม่เล่นตามบทเลยสักนิด ทำเอาฮวาอี้งงไปหมด

แม่สาวคนนี้ปกติกดูกุลสตรี แต่บทจะทำเรื่องลักกินขโมยกินกลับทำได้เนียนกริบ

ถ้าไม่รู้นึกว่าอาชีพเสริมเป็นโจรสาว...

"มีธุระอะไรเหรอ? ถิงถิง" ฮวาอี้เหลือบมองผ้าห่ม

"ถิงถิง? ทำไมยัยนั่นก็มา?" กระต่ายยักษ์ในผ้าห่มส่งเสียงสงสัยในใจ

"พี่ฮวาอี้ คือหนู..."

ตอนไป๋ถิงถิงพูด มือเรียวก็เริ่มปลดเสื้อผ้าแล้ว

คราวนี้ฮวาอี้ไหวตัวทัน ดึงชุดนอนที่กำลังจะหลุดร่วงของเธอขึ้นมา

"ถิงถิง ทำอะไรเนี่ย?" ฮวาอี้ถามเสียงเข้ม

"หนูแค่อยากให้พี่ฮวาอี้ดูบ้างนี่นา ก็ตอนค่ำพี่ฮวาอี้ดูของพี่เจียวเจียวไปแล้วอะ" ไป๋ถิงถิงทำหน้าน้อยใจ

"เธอเตี๊ยมกับยัยนั่นมาเหรอ?"

ฮวาอี้ชี้ไปที่ก้อนกระต่ายยักษ์บนเตียง

"ใครคะ?" ไป๋ถิงถิงมองตามมือเขาไป

อ้ายถูถูไม่ซ่อนแล้ว เลิกผ้าห่มลุกขึ้นนั่ง

สองสาวต่างก็มีขนาดมหึมา แม้ชุดนอนจะหลวมโคร่งก็ปิดบังไม่อยู่...

"ถูถู เธอมาทำอะไรที่นี่?" ไป๋ถิงถิงเอ่ยถาม

"คำถามนี้ฉันควรเป็นคนถามมากกว่า" อ้ายถูถูย้อน

ก๊อกๆ!!

"พี่ฮวาอี้"

เสียงมู่หนูเจียวดังมาจากหน้าประตู ทำเอาสองสาวที่กำลังจ้องตากันตกใจสะดุ้ง

มากันครบเลย... ฮวาอี้ปวดหัว เตือนด้วยความหงุดหงิด:

"ยืนบื้อทำไม ยังไม่รีบหาที่ซ่อนอีก"

ไป๋ถิงถิงก้มหน้าก้มตา ซอยเท้าถี่ๆ มุดเข้าไปในผ้าห่มบนเตียง

"ทำไมต้องมาหลบที่เดียวกับฉันด้วยเนี่ย"

"ในห้องไม่มีที่อื่นให้ซ่อนแล้วนี่นา"

"ถิงถิง นมเธอใหญ่เกินไป เบียดฉันแล้วเนี่ย"

"พูดอย่างกับของเธอไม่ใหญ่งั้นแหละ"

"ร้อนจัง"

"..."

(จบแล้ว)