บทที่ 5 - ศิษย์อาและศิษย์หลาน เดินท่ากิเลนเท่านั้น!

บทที่ 5 - ศิษย์อาและศิษย์หลาน เดินท่ากิเลนเท่านั้น!

พลังต้นกำเนิดระดับราชันย์ ฮวาอี้ใช้เวลาทั้งคืนกว่าจะผสานมันได้สำเร็จ และสร้างทักษะเทพใหม่ขึ้นมา:

[หัตถ์สวรรค์]

"สมกับเป็นต้นกำเนิดระดับราชันย์"

ฮวาอี้สัมผัสถึงพลังของทักษะเทพใหม่

ขีดจำกัดของต้นกำเนิดระดับราชันย์สูงมาก ด้วยขอบเขตพลังจิตในตอนนี้ของฮวาอี้ ยังแสดงพลังของ [หัตถ์สวรรค์] ออกมาได้ไม่ถึงหนึ่งในสิบส่วนด้วยซ้ำ

แต่อยากจะตบอสูรระดับราชาสายเลือดแท้ให้ตายสักตัว ก็ยังเป็นเรื่องง่ายดาย...

.........

สามวันต่อมา วันรับน้อง

กิจกรรมรับน้องใหม่ ที่น่าตาดตารอคอยที่สุดก็คือการประลองสัตว์อสูร

การประลองสัตว์อสูรเรียกได้ว่าเป็นรายการที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขตชิง

นักศึกษาเก่าเขตชิงจำนวนไม่น้อย หรือแม้แต่นักศึกษาเก่าเขตหลักที่ว่างงานก็ยังมาชมด้วย...

"พี่ฮวาอี้!"

หน้าสนามประลอง ติงอวี่เหมียนเห็นฮวาอี้อยู่ไม่ไกล

พอตะโกนเรียกชื่อเขา ก็พบว่าข้างกายหมอนี่ยังมีมู่หนูเจียว อ้ายถูถูอยู่ด้วย ความดีใจก็ค่อยๆ หายไปทันที

"จิ๊... ไหงบ้านไหนทำถังน้ำส้มสายชูคว่ำล่ะเนี่ย?" (หมายถึงหึงหวง)

ฮวาอี้ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ติงอวี่เหมียน สูดจมูกฟุดฟิด

"พี่ฮวาอี้ พี่นิสัยเสียที่สุดเลย~~" ติงอวี่เหมียนพูดอย่างงอนๆ

"อย่าโกรธเลยน่า เธอก็รู้ว่าบ้านตระกูลมู่อยู่ไกลจากมหาวิทยาลัยแค่ไหน"

"หนูไม่ได้โกรธสักหน่อย"

"ปากไม่ตรงกับใจ... ไป พวกเราเข้าไปข้างในด้วยกัน"

ฮวาอี้จูงมือเรียวของเธอ พาอีกสามสาวเดินเข้าสนามประลองไปด้วยกัน...

ในสนามประลอง ผู้คนแน่นขนัด

ตอนที่ฮวาอี้และน้องสาวทั้งสามเข้ามา การประลองก็เริ่มไปแล้ว

ที่นั่งติดกันสี่ที่หายากมาก

ถ้าไม่ใช่เพราะฮวาอี้ใช้พลังจิตอันแข็งแกร่งค้นหา เกรงว่าคงต้องหาเป็นสิบนาที

พอนั่งลง สัตว์อสูรทั้งเจ็ดของการประลองสัตว์อสูรก็ออกไปแล้วหก

เหลือเพียงคนเดียว นั่นก็คือโม่ฟาน

เมื่อโม่ฟานประกาศว่าจะสู้กับทุกธาตุ ท้าดวลคนสองร้อยคน

ทั้งสนามก็เดือดพล่าน ถึงจุดพีคทันที...

"พี่ฮวาอี้ หมอนั่นพอฟัดพอเหวี่ยงกับพี่เลยนะ" อ้ายถูถูอดพูดขึ้นไม่ได้

เธอยังไม่ลืมภาพที่ฮวาอี้เคยประกาศกร้าวในงานแลกเปลี่ยนสี่โรงเรียนทหาร ว่าจะใช้กำลังคนเดียวเป็นตัวแทนโรงเรียนทหารภาคใต้ ไล่ตบอีกสามโรงเรียนทหารที่เหลือ

ผลสุดท้ายก็เป็นอย่างที่ฮวาอี้พูดจริงๆ เทพขวางฆ่าเทพ พระขวางฆ่าพระ

แม้แต่เอ้ายเจียงถูที่ถูกยอมรับว่าเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาอัจฉริยะจากสี่เขตทหาร ก็ยังถูกฮวาอี้ซ้อมจนน่วม...

ฮวาอี้ย่อมไม่ลืมเรื่องนั้น

เพียงแต่เขาจำได้แม่นว่า เพราะตัวเองซ่าเกินไป พอถูกอาจารย์เรียกตัวกลับไปก็โดนฝึกนรกแตก

อยากจะให้เขาจำใส่สมองว่าอะไรคือ 'ความอ่อนน้อมถ่อมตน'

จากนั้น ฮวาอี้ก็สำเร็จการฝึกนรกของอาจารย์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

แถมยังทำผลงานเกินคาด ด้วยระดับการบำเพ็ญเพียรแค่ระดับกลางขั้นต้น ไล่ตบอสูรระดับขุนพลขั้นเลื่อนระดับจนยับเยิน

นับแต่นั้นมา ฮวาจั้นหงก็เลิกล้มความคิดที่จะให้ฮวาอี้รู้ว่าอะไรคือ 'ความอ่อนน้อมถ่อมตน' ไปเลย

ฮวาอี้ยิ้ม

"ดูต่อไปเถอะ จะเป็นมังกรหรือเป็นหนอน เดี๋ยวก็รู้"

.........

เวลาผ่านไปสักพัก

โม่ฟานยังคงอยู่บนสนาม จำนวนผู้ที่ถูกจัดการพุ่งไปถึงร้อยเอ็ดคน ใช้ความแข็งแกร่งทำลายทุกข้อกังขา

"หมอนี่ แข็งแกร่งน่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!"

"จำนวนคนที่แพ้ทะลุร้อยแล้ว ดูจากแนวโน้มนี้ เขาอาจจะเอาชนะผู้ท้าชิงสองร้อยคนได้จริงๆ!"

"ชิบหายแล้ว! ทรัพยากรของทุกธาตุต้องยกให้เขา นั่นมันเงินมหาศาลขนาดไหนกันเชียว!"

"..."

บนอัฒจันทร์คนดู

"พี่ไปเล่นกับเขาหน่อยดีกว่า" จู่ๆ ฮวาอี้ก็เอ่ยปาก

"เอ๋?" อ้ายถูถูชะงัก:

"พี่ฮวาอี้ หนูนึกว่าพี่จะไม่ลงมือซะอีก!"

มู่หนูเจียวและติงอวี่เหมียนก็ทำหน้างง

ในความทรงจำของพวกเธอ ฮวาอี้ไม่มีทางแลตามองการต่อสู้ระดับต่ำแบบนี้หรอก

"ถ้าเป็นคนอื่นพี่คงไม่ลงมือ แต่กับเขาไม่ได้"

"ทำไมคะ?"

"พี่ต้องทำหน้าที่ของผู้อาวุโสหน่อย"

"..."

.........

ขณะที่ทุกคนกำลังโอดครวญอย่างหนัก

ร่างสีขาวร่างหนึ่งก็ไม่รู้โผล่มาจากไหน ก้าวขึ้นไปบนเวทีประลองสัตว์อสูร

แต่ทว่า ไม่มีใครสนใจ

แต่งตัวแบบนี้แถมขึ้นไปคนเดียว สงสัยคงเป็นพวกคุณชายรุ่นสองตระกูลไหนสักตระกูลอยากจะหาซีน...

แต่โม่ฟานที่อยู่บนสนามกลับไม่คิดแบบนั้น

พอเห็นคนคนนี้ เขาไม่มีสีหน้าหยิ่งยโสอีกต่อไป กลายเป็นเด็กดีในทันที

"สะ... ศิษย์อา?"

โม่ฟานเห็นเนตรวงแหวนคู่นั้น ก็ยืนยันตัวตนของผู้ท้าชิงคนนี้ได้ทันที

หนึ่งปีก่อน หมอนี่แหละที่มาเมืองป๋อ แล้วออกมายืนหยัดในยามภัยพิบัติมาเยือน

ร่วมมือกับลูกพี่จ่านคง สังหารหมาป่าปีกนิลกาฬ อสูรที่แข็งแกร่งที่สุดในภัยพิบัติครั้งนั้น!

หลังจบภัยพิบัติ ทั้งสองคนเคยเจอกันครั้งหนึ่ง คุยกันสั้นๆ ไม่กี่ประโยค

ที่ทำให้โม่ฟานงงมากก็คือ ความสัมพันธ์ของศิษย์อาคนนี้กับลูกพี่จ่านคงไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่ สาเหตุลูกพี่จ่านคงก็ไม่ได้บอกเขา

ศิษย์พี่ศิษย์น้องจะร่วมมือกันจัดการหมาป่าปีกนิลกาฬ ก็เพราะศัตรูตัวฉกาจอยู่ตรงหน้า จะใช้อารมณ์ไม่ได้

ดังนั้น แม้ฮวาอี้กับจ่านคงจะไม่ถูกกัน แต่โม่ฟานก็มีความรู้สึกดีๆ ให้ศิษย์อาคนนี้ไม่น้อย...

"ฉันก็เป็นน้องใหม่เขตชิง ทำไมจะมาไม่ได้?" ฮวาอี้ยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม

โม่ฟานได้ยินดังนั้น แทบจะสบถด่าออกมาแล้ว

แม่ม ถ้าตูรู้ว่าพี่ก็เป็นเด็กใหม่ ตูจะกล้าโชว์พาวท้าชนทั้งมหาลัยได้ไงวะ

พี่เล่นจัดการระดับจอมพลได้เลยนะเว้ย!!!

"ศิษย์อา เล่นใหญ่ไปมั้งครับ?" โม่ฟานยิ้มแห้งๆ

ฮวาอี้ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้:

"ช่วยไม่ได้ อาจารย์ก็สอนฉันบ่อยๆ ว่าอะไรคือความอ่อนน้อมถ่อมตน ฉันไม่ฟัง แกก็จับฉันไปฝึกพิเศษ

"จะให้ฟัง ฉันก็ฟังไม่เข้าหู ก็โดนลากไปฝึกพิเศษอยู่ดี

"แต่จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่เข้าใจว่าอะไรคือ 'ความอ่อนน้อมถ่อมตน' รู้ไหมว่าทำไม?"

"ทำไมครับ?" โม่ฟานถามรับมุกเป็นอย่างดี

"เพราะฉันแข็งแกร่งพอไง!" ฮวาอี้หัวเราะร่า:

"ธรรมเนียมอันดีงามของสายเราจะให้ขาดตอนไม่ได้ อาจารย์ปู่แกเทศนาฉันเพราะฉันซ่าเกินไป งั้นฉันในฐานะศิษย์อา แน่นอนว่าปล่อยให้แกซ่าขนาดนี้ต่อไปไม่ได้"

โม่ฟานสิ้นหวังแล้ว ในใจแทบจะสรรเสริญบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของ 'อาจารย์ปู่' คนนั้น

"ฉันถึงจะไม่ถูกกับจ่านคง แต่ศิษย์หลานอย่างแกถูกชะตาฉันมาก" ฮวาอี้ชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว:

"ฉันก็จะไม่รังแกแก... ฉันจะเดินแค่สามก้าว ถ้าแกทนฉันเดินสามก้าวนี้ได้ถือว่าฉันแพ้ เป็นไง?"

แววตาที่สิ้นหวังของโม่ฟานจุดประกายความหวังขึ้นมาใหม่ ยิ้มว่า:

"ศิษย์อาอุตส่าห์เลือกขึ้นมาตอนผมจัดการครบหนึ่งร้อยคน ถือว่าให้เกียรติผมมากแล้ว ว่ายังไงก็ว่าตามนั้นครับ"

"งั้นแกเตรียมตัวให้ดีนะ ศิษย์หลานรักของฉัน"

พอนึกถึงสิ่งที่จะทำต่อไป มุมปากฮวาอี้ก็อดไม่ได้ที่จะยกขึ้น กดให้ลงยากยิ่งกว่าปืน AK

เขาขยับตัว ยกเท้าขึ้น

มิติเหนือศีรษะบิดเบี้ยวอย่างประหลาด พื้นที่ในสนามประลองเริ่มสั่นสะเทือน สั่นระริกให้กับมัน!

ก้าวแรกประทับลง

ราวกับกลองเทพถูกตีลั่น ความว่างเปล่าสั่นสะเทือนหึ่งๆ จวนเจียนจะแตกสลาย!

โม่ฟานรู้สึกเหมือนหัวตัวเองจะระเบิด วิญญาณแทบแตกซ่าน

ยังไม่ทันตั้งตัว คลื่นพลังความคิดอันทรงพลังสายหนึ่งก็กระแทกใส่เขาและหมาป่าวิญญาณคลั่งที่อยู่ข้างๆ

คลื่นพลังความคิดนี้ผลักเขาและหมาป่าวิญญาณคลั่งถอยหลังไปสิบกว่าเมตร ถึงจะหยุดลง...

.........

ที่นั่งประธาน

"ไอ้เด็กนี่..."

ผู้อำนวยการเสี่ยวดันแว่นตาหนาเตอะ เก็บภาพทุกอย่างในสนามประลองไว้ในสายตา

เขาเห็นชัดเจนว่า วินาทีที่ฮวาอี้ยกเท้าขึ้น เหนือน่านฟ้าสนามประลองได้ก่อตัวเป็นเท้าพญายักษ์แห่งมิติรูปร่างคล้ายเท้าหมาป่า!

เท้าพญายักษ์แห่งมิตินั้นไม่ได้เหยียบลงที่ตัวโม่ฟาน แต่เหยียบลงที่ตรงหน้าฮวาอี้

ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ป่านนี้โม่ฟานคงกระดูกป่นไปพร้อมกับหมาป่าวิญญาณคลั่งแล้ว

เพียงแต่ แค่แรงสะเทือนจากเท้าพญายักษ์แห่งมิตินั้น สำหรับโม่ฟานก็หนักหนาสาหัสเอาการแล้ว...

(จบแล้ว)