ตอนที่ 89 เฉินหยูเพื่อนรัก

ตอนที่ 89 เฉินหยูเพื่อนรัก

ระดับ 7

นี้มันทหารระดับ 7 ถึง 4 ตัว !

เป็นไปได้ยังไงกัน

ราชันเผ่าธาตุหวาดกลัวจับใจ เขาไม่รู้ได้ยังไงกันว่าได้ตกอยู่ในกับดักซะแล้ว

ในตอนนี้ดวงตาของเขาเหมือนจะแยกออกจากตัวเขาต้องการที่จะหนีอกไป แต่เหมือนแรงกดดันที่มองไม่เห็นโอบล้อมเขาไว้อย่าเงียบงัน

ด้วยร่างกายที่สั่นเทา ดวงตาของเขาก็ค่อยๆ สูญเสียความมุ่งมั่นไปในที่สุด

"ฟลุ๊บบบ!"

ทันใดนั้น เสียงเนื้อที่ถูกเจาะทะลวงก็ดังขึ้นพร้อมกับความเจ็บปวดที่ไม่อาจบรรยายออกมาได้

ราชันเผ่าธาตุเบิกตากว้างมองลงไปยังเถาวัลย์ที่เจาะเข้ามาที่หน้าอกของเขา

เขาอ้าปากพยายามที่จะพูดบางอย่าง แต่ก็ทำให้ได้แค่ส่งเสียงที่แหบแห้งออกมา

ในที่สุดดวงตาของเขาก็มืดลงและล้มลงไปกับพื้นเสียงดังโครมมม!

กองกำลังธาตุ ทั้งหมดก็ได้ตายไปพร้อมกับราชันของพวกเขา

[ขอแสดงความยินดีด้วย ท่านได้สังหารราชันระดับ 6 สำเร็จ ได้รับพลังเวทย์ 5000 แต้ม แก่นแท้ดินแดนระดับ 6 1 อัน]

เสียงเตือนดังขึ้นในหัวของหลิน ยู

หลิน ยู ได้รับรางวัลเป็นพลังเวทยื ถึง 5000 แต้ม

ดูเหมือนว่าชายคนนี้จะสังหารราชันไปหลายคนและแย่งชิงพลังเวทย์ของพวกเขามาเยอะเลยทีเดียว

แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้มันเป็นของเขาแล้ว

หลิน ยู พลิกตัวและกระโดดลงมายังก้อนหินในหุบเขา ปล่อยเหล่าพืชทำความสะอาดซากศพและเศษซากต่่างๆบนพืช ทำให้หุบเขากลับสู้สภาพเดิม

จากนั้น เขาก็ใช้วิธีเดิม คือขี่มังกรสนมปิศาจออกไปจากหุบเขา ล่อราชันที่เหลือมายังบริเวณหุบเขาและปิดล้อมสังหารพวกเขา

ทุกอย่างผ่านไปได้อย่างราบรื่น

นอกเหนือจากราชันคนสุดท้ายที่ไม่ได้เข้าในหุบเขาเพราะความระมัดระวังของเขา หลิน ยู นั้นได้สูญเสียทหารระดับ 6 ไป เพียงแค่ 3 ตัว นอกนั้นก็ไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้น

พลังเวทย์ที่หลิน ยู ได้รับมานั้นมันเพิ่มขึ้นกว่า 20000 แต้ม

ในเวลาเพียงแค่ครึ่งวัน

เมื่อเห็นว่าท้องฟ้าเริ่มมืดลง แถมเหล่าราชันที่ไล่ล่าเขาก็ล้วนถูกเขาล่อมาสังหารเกือบหมดแล้ว หลิน ยู ก็ได้ตั้งค่ายอยู่ในหุบเขาปล่อยเหล่าพืชออกมาผลัดกันเฝ้าทางเข้าไว้

ด้วยวิธีนี้มันทำให้เขาพักผ่อนได้อย่างสบายใจ

.....

ในคืนนั้น

หลิน ยู นั่งอยู่ข้างๆกองไฟที่ปกคลุมด้วยสิ่งของต่างๆ เขากินบาบีคิวที่เตรียมใส่ไว้ในกระเป๋ามิติมา ตรวจสอบรายชื่อสังหารในสนามรบ

หลังจากผ่านมาครึ่งวัน รายชื่อทั้งหมดเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากตื่นที่เขาเพิ่งมาถึงในครั้งแรก ชื่อใหม่ๆได้ปรากฏตัวขึ้นเรื่อยๆ

อันดับ : 1 โม่ หยิน [แดนปิศาจโลหิต] สังหารศัตรู 51 คน

อันดับ : 2 ซวยหยวน ไป่ ลี่ [จินซู่เจย่] สังหารศัตรู 49 คน

อันดับ : 3 เป่ย เทียนลี่ [โลกโบราณกาล] สังหารศัตรู 49 คน

อันดับ : 4 เซียง เสียนเยว่ [แดนวายุเหมันต์] สังหารศัตรู 48 คน

.....

ภายในเวลาครึ่งวันที่ผ่านมา คนเหล่านี้สังหารราชันระดับ 6 ไปคนละเกือบ 50 คน

เพียงแค่ 10 อันดับแรกอย่างเดียวพวกรวมกันเกือบ 500

เพียงคนที่ถูกสังหารในวันนี้เกือบ 10000 คน

นี้เพียงแค่วันแรก

หลิน ยู มองดูการสังหารของเขา เขานั้นสังหารไปเพียงแค่ 10 คน เขาได้พลังเวทย์ต่อคนเพียง 1000 หรือมากกว่านั้นนิดหน่อย แค่นี้มันก็เพียงพอแล้วเห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้บ้าคลั่งเพียงใดในการแข่งขันที่ดุเดือดนี้

หลิน ยู แน่ใจว่าคนเหล่านี้ส่วนใหญ่ไปดักสังหารตรงจุดที่สมบัติสนามรบเกิด ไม่อย่างนั้นมันคงเป็นไม่ได้ที่จะเปิดเร็วขนาดนี้

นี้มันทำให้เขาสงสัย

เหมือนมีคนจงใจจัดการทั้งหมดโดยการใช้สมบัติมาล่อให้เกิดการต่อสู้ระหว่างราชัน?

แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นจริง ก็คงเป็นไปไม่ได้ที่จะมีราชันคนไหนหยุดได้

สุดท้ายแล้ว ทั้งสมบัติและพลังเวทย์ล้วนแต่น่าดึงดูดมากเกินไป

หลิน ยู ดุรายชื่อสังหารอยู่พันหนึ่ง จดจำรายชื่อที่ติดอันดับเอาไว้

เพราะคนที่สามารถสังหารราชันระดับ 6 จำนวนมากได้ในช่วงเวลาสั้นๆนี้ต้องทรงพลังมากอย่างแน่นอน หากเขาได้เจอ มันต้องเป็นศึกหนักอย่างแน่นอน

แต่ขณะเดียวกันก็หมายความว่าราชันเหล่านั้นมีพลังเวทย์เป็นจำนวนมาก ตราบใดที่เขาสามารถสังหารพวกมันได้เขาก็ร่ำรวยในทันที!

หลิน ยู เกรงว่าคนมีเพียงไม่กี่คนที่กล้าไปหาเรื่องอันดับ 1

"ช่างมันก่อนละกัน!"

หลิน ยู ได้ล้มเลิกแผนที่จะตามหาคนในรายชื่อสังหารไป

แม้ว่าสมบัติสนามรบจะดี แต่มันก็ไม่ได้สำคัญไปกว่าชีวิตเขา

เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้เป็นผู้เชี่ยวชาญในสนามรบ พวกเขาจะต้องมีกองกำลังระดับ 7 เป็นจำนวนมากอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม หากสามารถสังหารเขาได้ในวันสุดท้าย หลิน ยู ก็จะได้รับพลังเวทย์ที่สะสมอยู่ในตัวพวกเขาทั้งหมด แล้วทำไมต้องเร็วตามหาพวกเขาด้วยหล่ะ?

ในครั้งนี้ หลิน ยู ติดสินใจได้อย่างมีเหตุผลทีเดียว

หลังจากปิดรายชื่อสังหารและจัดของในกระเป๋ามิติเสร็จแล้ว เขาก็หลับไปตรงก่อหญ้าข้างกองไฟ

ค้ำคืนที่เงียบสงบ

เมือ หลิน ยู ตื่นขึ้นในเช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าด้านนอกก็ค่อยๆสว่างขึ้น

หลังจากลุกขึ้นแล้ว เขาก็หยิบเนื้อหมักซอสมาที่ทำอาหารกิน จากนั้นก็ส่งมังกรสนมปิศาจออกไปสำรวจบริเวณโดยรอบทันที

แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น หลังจากที่มังกรสนมปิศาจบินออกไปได้เพียงไม่นาน มันก็ส่งข่าวกลับมาว่ามีคนกำลังเข้ามาใกล้

"มีราชันอีกคนที่อยู่แถวนี้งั้นเหรอ"

หลิน ยู วางเนื้อหมักซอสลง ลุกขึ้นด้วยความประหลาดใจ เขาสั่งให้เหล่าพืชกระจายตัวไปรอบหุบเขาทันที

ตัวเขานำกองทัพพืชที่เหลือมายังทางเข้าหุบเขา เขาบังเอิญเห็นร่างๆหนึ่งพร้อมกับกองกำลังพืชปรากฏขึ้นไม่ไกลนัก

"ราชันเผ่าพฤกษา?"

นี้มันเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นราชันเผ่าพฤกษาในสนามรบที่ไม่ใช่ตัวเขาเอง

เมื่อมองดูอยากใกล้ชิด  ชายคนนี้มีนายพลนางไม้อยู่หลายสิบตัวรวมถึงจอมเขมือบอีก 7 ถึง 8 ตัว

สำหรับราชันเผ่าพฤกษา นี้เป็นทหารเริ่มต้นที่ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว มีเพียงแค่ไม่กี่คนที่สู่มได้กองกำลัง 2 ประเภทนี้

และเมื่อหลินยู มองไปคนนั้น เขาก็พบหลิน ยู ที่อยู่ในหุบเขาด้วย

"อย่าเข้าใจฉันผิดไปนะ พี่ชาย ฉันแค่บังเอิญผ่านมาทางนี้เฉยๆ"

ราชันเผ่าพฤกษาโผล่ตัวออกมาครึ่งหนึ่งตรงกลางระหว่างนายพลพรายไม้ทั้ง 2 เขายิ้มออกมาให้กับหลิน ยู ด้วยสายตาของเขาเต็มไปด้วยความระแวง

หลิน ยู ก็ทำเช่นเดียวกัน

เพราะความรู้สึกที่เขาได้รับจากฝ่ายตรงข้ามนั้น เขาไม่รู้สึกถึงการปฏิเสธแม้แต่น้อย ซึ่งแตกต่างอย่างชัดเจนกับตอนที่ได้พบคนจากโลกอื่นๆ

เขาถามด้วยความประหลาดใจ "คุณมาจากทวีปดึกดำบรรพ์งั้นเหรอ?"

ใครจะรู้ว่าหลังจากที่เขาถามไป อีกฝ่ายก็ประหลาดใจเหมือนกัน "คุณก็มาจากทวีปดึกดำบรรพ์ด้วยงั้นเหรอ!!"

ในขณะที่พูด เขาก้าวออกมาจากการคุ้มครองของนายพลพรายไม้ เดินมาที่ทางเข้าของหุบเขา ใบหน้าของยิ้มออกมาด้วยความสุข ราวกับเขานั้นตื่นเต้นที่จะได้พบกับสหายของเขา

หลิน ยู ไม่คาดคิดว่าเขาจะได้พบกับราชันจากโลกเดียวกันที่นี้ เขาก็เดินออกมาจากหุบเขาพร้อมกับกองกำลังพืชของเขา

เมื่อชายคนนั้นเห็นเขา ออกมาก็ชำเลืองไปยังกองกำลังที่อยู่ข้างๆเขา รอยยิ้มของเข้าก็กลายเป็นดีใจทันที : "ฉันไม่คิดว่าจะได้พบเข้ากับราชันจากโลกเดียวกันที่นี้ ฉันชื่อ เฉิน หยู คุณละชื่ออะไรสหาย"

"หลิน ยู " หลิน ยู ตอบกลับเบาๆ

"ยินดีที่ได้รู้จัก สหาย หลิน เนื่องจากเราทุกคนมาจากทวีปดึกดำบรรพ์ด้วยกัน สหายสนใจร่วมมือกันหรือไม่? พวกเราต่างดูแลกันและกันนี้เป็นวิธีที่ดีนะ"

"โอวว แล้วมีกฏอะไรบ้างไหม" หลิน ยู ถามด้วยความอย่างรู้อยากเห็น

เฉิน หยู มองไปยังรอบๆ และเดินเข้าไปใกล้หุบเขา เขาพูดอย่างจริงใจว่า "เนื่องจากนี้คือการร่วมมือกันครั้งแรกของเราจะแบ่งของรางวัลกันตามผลงานการสังหารศัตรู สุดท้าย ผมก็เอาเปรียบพี่หลินไม่ได้หรอก แต่ผมไม่รู้ว่าคุณต้องการอะไร แบบนี้เป็นไง"

ขณะที่เขาพูดนั้น รอยยิ้มของเขาก็ยิ่งสดใสยิ่งขึ้นไปอีก ภายใต้แสงแดดในยามเช้า เขาดูราวกับญาติสนิทของหลิน ยู ที่ไม่ได้เจอกันนานหลายปี

แต่ในวินาที ถัดมาสีหน้าของเขาก็กลายเป็นเย็นชาา!!!!

เหมือนมีหิมะตกลงมาจากท้องฟ้าอย่างฉับพลัน!!

ตามมาด้วย เสียงทิ่งแทงหลายครั้ง มีหนามขนาดใหญ่ยื่นออกมาด้านล่างเท้าของหลินยู พุ่งตรงไปยังจุดสำคัญของหลิน ยู

การแสดงออกของเฉิน หยู กลายเป็นดุร้ายไร้ความปราณีทันที รอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรในตอนแรกหายไปทันทีทั้งหมดนี้คือการเสแสร้งของเขา

ปรากฏว่าทั้งหมดนี้เป็นแผนของเขาทั้งหมด

"โอวว ในที่สุดก็ทนไม่ไหวแล้วงั้นเหรอ?"

อย่างไรก็ตาม เสียงเย้ยหยันก็ดังขึ้นในขณะนั้น!!!