ตอนที่ 74 การแลกเปลี่ยนและผลึกเวทย์

ตอนที่ 74 การแลกเปลี่ยนและผลึกเวทย์

ด้วยเสียงที่เบา ความดูถูกที่เคยปรากฏบนหน้าของชายหนุ่มในตอนแรกหายไปทันที ถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัว

ไม่คิดว่าราชันเผ่าพฤกษานี้จะมีมังกรบินด้วย

ดูจากจำนวนแล้วพวกมันมีมากถึง 10 กว่าตัว

หากเกิดการต่อสู้ขึ้น แม้ว่าเขาจะชนะ แต่เขาต้องสูญเสียทหารไปเป็นจำนวนมากอย่างแน่นอน มันจะกลายเป็นการสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ซึ่งเขาไม่อยากให้มันเกิดขึ้น

พวกเขามาที่นี้เพื่อทำธุรกิจเป็นหลัก

"นายท่าน ดูนั่น มีคนกำลังมาทางนี้!"

ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงอุทานดังขึ้นด้านข้างเขา

ชายหนุ่มที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้นขมวดคิ้วขึ้น หันสายตามองไปยังสุดถนน

เขาเห็นภายใต้เสียงการเคลื่อนที่ดังสนั่นนั้น มีกองกำลังขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นอีกอีกด้านของปลายสุดของถนน เข้ามาหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว

"นี้มัน..."

ดวงตาของชายหนุ่มเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจ้องมองเข้าไปยังกองกำลังที่พึ่งปรากฏขึ้นนั้น

กองกำลังเหล่านั้นมันเป็นพืชประเภทที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

ราชันคนนั้นมีกองกำลังที่น่ากลัวมากอยู่รอบตัวเขา

ด้วยความแข็งแกร่งขนาดนี้ หรือว่าเขาจะเป็นเจ้าของพื้นที่รกร้างแห่งนี้จริงๆ

ชายหนุ่มสะดุ้งทันที

และกลายมาเป็นตะลึงเมื่อเห็น หลิน ยู นำกองกำลังพืชของเขาเข้ามาหาและหยุดลงอย่างช้าๆ

"พวกนายคงจะเป็นกองคาราวานที่มาจากอาณาจักเหย่ฮวา ใช่ไหม?"

หลิน ยู มองพวกเขาด้วยความประหลาดใจ

ดูเหมือนว่าเขาจะรู้อยู่แล้วว่ามีราชันอยู่ภายในกองคาราวาน

แต่เมื่อ หลิน ยู เห็นราชันด้วยตาของเขาเอง เขารู้สึกตื่นเต้น และเพิ่มความระมัดระวังมากขึ้น

เขาขี่อยู่บนหลังของมูรันชิอยู่อย่างนั้นและจ้องไปที่ชายหนุ่ม

เช่นเดียวกันกับชายหนุ่ม

ในขณะที่มองไปยังกองกำลังที่อยู่ด้านหลังของ หลิน ยู เขาก็ต้องตกตะลึง

สำหรับราชัน พวกเขาไม่มีวิธีดูข้อมูลอย่างละเอียดทหารของอีกฝ่ายได้ จะเห็นเพียงแค่ข้อมูลพื้นฐาน เช่น ชื่อและระดับ

เมื่อของเห็นกองกำลังรอบๆ หลิน ยู มันดูคล้ายกับของเขา พวกมันทั้งหมดเป็นกองกำลังระดับ 6 มันเกินกว่าที่เขาจินตนาการไว้

สิ่งที่น่าเหลือเชื่อมากที่สุดคือ

มีกองกำลังหลายประเภทอยู่รอบตัว หลิน ยู พวกมันมีไม่ต่ำกว่า 5 ประเภท

ราชันที่เพิ่งมาถึงมีกองกำลังหลายประเภทขนาดนี้ได้ยังไงกัน

เขาไม่กล้าที่จะดูถูกหลิน ยู อีกต่อไป "ผมเป็นนักเดินทางที่ผ่านมายังดินแดนของคุณ งั้นผมจะแนะนำตัวก่อน ผมชื่อ โจว มู่หยวน มาจากอาณาจักรเหย่ฮวา กำลังจะเดินทางไปอาณาจักรหวงหวู๋เพื่อทำธุรกิจ ผมต้องเรียกคุณว่าอย่างไรดี?"

"เรียกฉันว่า หลิน ยู ก็ได้" หลิน ยู ตอบ "งั้นคุณก็คงมาจากอีกด้านของทะเลทรายโกบี"

"ใช่แล้ว" โจว มู่หยวน พยักหน้า "ทรัพยากรภายในดินแดนกำลังขาดแคลน ดังนั้นผมจึงออกเดินทางกับกองคาราวาน หาวิธีที่จะได้รับพลังเวทย์จากการขายของบางอย่างระหว่างทาง"

"พี่หลิน ถ้าหากมีอะไรที่คุณต้องการ ผมสามารถขายบางอย่างจากอาณาจักรเหย่ฮวาให้คุณได้ในราคาพิเศษ แน่นอนราคาจะถูกลงถ้าเป็นคุณ"

ดวงตาของ หลิน ยู ครุ่นคิดเล็กน้อย "งั้นนายมีผงเวทย์บ้างไหม"

โจว มู่หยวน ดวงตาเปล่งประกายทันทีที่เข้าได้ยินคำพูดนั้น "มีแน่นอน พี่หลิน คุณคงกำลังต้องการสร้างเกาะป้องกันดินแดนใช่ไหม"

"คุณรู้ได้ยังไงกัน?"

หลิน ยู ประหลาดใจเล็กน้อย

โจว มู่หยวน "เพราะฉันก็สร้างเกาะป้องกันของตัวเองแล้วหน่ะซิ ไม่อย่างนั้นทำไมพี่ถึงคิดว่าฉันจะกล้าที่จะมาทำธุรกิจไกลถึงขนาดนี้"

คนๆนี้เตรียมตัวมาดีจริงๆ

หลิน ยู เงยหน้าขึ้นมองเขาทันที

ยิ่งไปกว่านั้น มองไปยิ่งกองกำลังระดับ 6 จำนวนมากที่อีกฝ่ายนำมา เห็นได้ชัดว่ามันไม่ใช่ทหารทั่วไป ทวีปดึกดำบรรพ์นี้เต็มไปด้วยเสือซ่อนมังกรหมอบอยู่จริงๆ

"อ่ะใช่แล้ว พี่หลิน"

ในขณะนั้นเองเสียงของ โจว มู่หยวน ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เขาเห็นผู้คนรอบๆกำลังขนของขึ้น "คุณน่าจะเหมือนกับฉัน ที่เพิ่งมาถึงทวีปดึกดำบรรพ์ใช่ไหม"

"ใช่ มีอะไรงั้นเหรอ"

"ป่าว ฉันแค่สงสัยหน่ะ ด้วยความแข็งแกร่งของคุณ ทำไมถึงได้รับการจัดสรรให้มาอยู่พื้นที่รกร้างแบบนี้"

"มันคงจะเป็นโชคร้ายละมั้ง"

หลิน ยู รู้สึกอับจนเขาไม่ต้องการที่จะพูดอะไรอีก

ผ่านไปไม่นาน

โจว มู่หยวน ก็หยิบผงเวทย์และเดินมาหา หลิน ยู ภายใต้วงล้อมของเหล่าเซ็นทอร์หลายตัว

"5 ผลึกเวทย์ต่อ 1 กรัม คุณต้องการเท่าไรงั้นเหรอ"

"ผลึกเวทย์? มันคืออะไรกัน" หลิน ยู รู้สึกมึนงง

"เอ่อ..นี้คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอะไรคือผลึกเวทย์งั้นเหรอ" โจว มู่หยวน มอง หลิน ยู ด้วยสายตาที่แปลกประหลาด

เมือเห็นท่าทางที่งุนงงของ หลิน ยู เขาก็ถอนหายใจออกมาทันที "พี่หลิน คุณนี้แย่ยิ่งกว่าฉันซะอีก สกุลเงินของทวีปดึกดำบรรพ์คือผลึกเวทย์ ซึ่งสามารถแลกเปลี่ยนได้ด้วยพลังเวทย์"

"การค้าระหว่างดินแดน ภาษีในดินแดน การทำธุรกิจระหว่างดินแดน และผู้ฝึกตน ล้วนแต่ชำระด้วยผลึกเวทย์"

"มีอะไรอีกบ้าง?"

หลิน ยู ตระหนักได้ถึงความอ่อนด้อยของเขาทันที

เป็นเพราะพื้นที่ของเขานั้นรกร้างเกินไป ไม่มีที่สำหรับใช้ผลึกเวทย์ และไม่มีฝู้ฝึกตนอาศัยอยู่ที่นี้ ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องเคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาบ้าง

เขาเรียกหน้าต่างดินแดนออกมาเปิดดูพลังเวทย์ แน่นอนว่ามันมีฟังก์ชั่นแปลงพลังเวทย์เป็นผลึกเวทย์อยู่ข้างใต้ ซึ่งเขาไม่ได้สังเกตมันมาก่อน

เขาพยายามแปลงมันเป็นผลึกเวทย์ด้วยพลังเวทย์ที่น้อยนิด

"แน่นอนว่า ผลึกเวทย์นี้เป็นเพียงวิธีแลกเปลี่ยนพื้นฐาน คุณสามารถแลกเปลี่ยนด้วยอะไรก็ได้ที่คุณต้องการ" โจว มู่หยวน พูดต่อ

"ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้ฉันมีอยู่ 500 ก้อน"

500 ก้อนนี้ หมายถึงพลังเวทย์ 2500 แต้ม

แม้ว่า หลิน ยู ต้องการที่จะซื้อเพิ่มอีก แต่เพื่อขยายกองกำลังพืชระดับ 6 ของเขาเป็น 50 ตัว เมื่อ 2 วันที่ผ่านมาเขาจึงได้ใช้พลังเวทย์ไปเกือบทั้งหมด จึงเหลือพลังเวทย์เพียงแค่ 3000 แต้มเท่านั้น

หลังการแลกเปลี่ยนผงเวทย์แล้ว หลินยูใช้ พลังเวทย์อีก 500 ที่เหลือ

แลกเปลี่ยนข้าวอีก 500 จินจากโจว มู่หยวน ซึ่งใช้สำหรับเป็นค่าจ้างให้กับชาวเมืองในการพัฒนาเมืองหวงซา อีกทั้งเขายังเบื่อที่จะกินอาหารเดิมๆแล้ว

นี้ยังไม่ใช่ทั้งหมดของเขา

ของที่ชายหนุ่มคนนี้นำมามันมีเกือบทุกอย่าง มีแม้กระทั่งข้าว

เห็นได้ชัดว่าเขาถูกจัดสรรให้อยู่ในพื้นที่ๆค่อยข้างอุดมสมบูรณ์ จึงสามารถอัญเชิญทหารออกมาได้จำนวนมากในเวลาสั้นๆตัวเขาถึงได้ออกมาทำธุรกิจได้

กลับกันนั้น หลิน ยู่ แตกต่างกับเขาราวกลับสรวงสวรรค์กับโลก แทบจะเทียบกันไม่ติด

โจว มู่หยวน ผู้พึ่งได้รับพลังเวทย์ไป ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาแตกต่างกับตอนที่เพิ่งมาถึงอย่างสิ้นเชิง

"เห็นแก่มิตรภาพของเรา พี่หลิน ฉันจะบอกข่าวอย่างหนึ่งกับพี่โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย"

"ข่าวอะไร?"

หลิน ยู เก็บของทั้งหมดลงในกระเป๋ามิติของเขามองไปยัง โจว มู่หยวน อีกครั้ง

โจว มู่หยวนกระแอมให้โล่งคอ ก้มศรีษะแล้วด้วยเสียงลึกลับว่า "ผมได้ยินมาว่าถึงแม้ว่าจะได้เข้าร่วมกับอาณาจักร ราชันภายในอาณาจักนเดียวก็ยังสามารถสังหารกันเองได้อยู่ กฏนี้ถือเป็นที่ยอมรับไปทั่ว"

"นี้... พวกเขาไม่กลัวจะเกิดความวุ่ยวายในอาณาจักรงั้นเหรอ?"

"กลัว? ทำเข้าพวกเขาต้องกลัว? พี่รู้ไหมว่าแต่ละวันที่ราชันมายังทวีปนี้กี่คนกัน? ถ้าจะพูดให้ถูกจริงๆ สิ่งที่มีค่าน้อยที่สุดในทวีปแห่งนี้ก็คือราชันนั้นแหละ"

"นี้เป็นความจริงงั้นเหรอ" หลิน ยู อดไม่ได้ที่จะเห็นด้วย

ทันใดนั้นเขาก็มองไปที่ โจว มู่หยวน ดูสายตาแปลกๆ

"ที่คุณบอกผมแบบนี้ คุณไม่กลัวว่าผมจะจัดการคุณงั้นหรอ"

"เดี๋ยวๆ" โจว มู่หยวน รีบพูดขึ้นมา "เราเป็นเพื่อนกันแล้วไม่ใช่หรอ? หากมีโอกาศอีกครั้งในอนาคต พวกเขาคงสามารถรวมกันงานกันเพื่อเปิดเส้นทางค้าขายได้ ดีกว่าจะมาต่อสู้กันเป็นไหนๆ"

"ดูเหมือนนายจะรู้ดีนี้น้า" หยิน ยู ยิ้มออกมาอีกครั้ง

สิ่งที่เขาพูดเมื่อกี้เป็นเพียงการหยั่งเชิง

เพราะเขารู้ดีอยู่แล้วว่าถึงเขาจัดการกับคู่ต่อสู้ได้จริงๆ แต่เขาก็ต้องพบกับความสูญเสียอย่างมหาศาล รวมถึงเมืองหวงซาด้วย

ในตอนนี้เขายังอยู่ในช่วงพัฒนา จะเป็นการดีที่จะให้เกิดการสูญเสียน้อยที่สุด

เนื่องจากอีกฝ่ายข้ามมาจากทะเลทรายโกบี เพื่อมาทำธุรกิจ เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนมีความสามารถ

ยิ่งไปกว่านั้นตามที่ โจว มู่หยวน พูด

เดิมทีเขาวางแผนที่จะเปิดเส้นทางการค้าระหว่าง 2 อาณาจักร มันจะสะดวกมากกว่าหากเขามีคนรู้จักอยู่อีกฝั่งหนึ่ง