บทที่ 24 หวงอิง เหล้าหนึ่งแก้วแลกเงินหนึ่งพันหยวน

บทที่ 24 หวงอิง เหล้าหนึ่งแก้วแลกเงินหนึ่งพันหยวน

เหมือนกับการไลฟ์สดออนไลน์นั่นแหละ การแสดงในบาร์ก็ได้รับทิปจากผู้ชมเหมือนกัน โดยเฉพาะที่ 'บาร์กุหลาบดำ' แห่งนี้ ซึ่งลูกค้าส่วนใหญ่กระเป๋าหนักกันทั้งนั้น

ทันทีที่หลินเย่จบการแสดงมายากลไพ่อันแสนแพรวพราว สาวสวยผมยาวคนเดิมที่หลินเย่เพิ่งเสกมอบดอกไม้ให้ ก็เดินตรงเข้ามาหาเขา

"พ่อหนุ่มรูปหล่อ มายากลของเธอคืนนี้ทำให้ฉันมีความสุขมาก นี่คือน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากฉันจ้ะ"

ขณะพูด สาวสวยผมยาวก็หยิบธนบัตรใบละร้อยปึกใหญ่ออกมาจากกระเป๋า แล้วยัดใส่ลงไปในหมวกทรงสูงของหลินเย่

เหตุการณ์ปุบปับนี้ทำเอาหลินเย่ทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตั้งตัว ลูกค้าสาวอีกหลายคนก็ตามมาใส่เงินลงในหมวกของเขาเช่นกัน

หนึ่งในนั้นถึงกับถอดแหวนทองหย่อนลงไปในหมวก แถมยังไม่ลืมส่งจูบให้เขาก่อนเดินจากไป

บางคนที่ใจกล้าหน่อยก็ฉวยโอกาสตอนที่หลินเย่กำลังมึนงง พุ่งเข้ามาหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ ทิ้งรอยลิปสติกสีแดงสดไว้บนใบหน้า

เพียงไม่นาน ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยรอยจูบสะเปะสะปะถึงเจ็ดแปดรอย ทั้งเล็กทั้งใหญ่ปะปนกันไป

หลินเย่ผู้ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อนถึงกับยืนแข็งทื่ออยู่กับที่

จนกระทั่งเสียงของหูเตี๋ยดังขึ้นจากด้านข้าง

"ไม่ต้องตกใจไปหรอก ผู้คนก็เป็นแบบนี้แหละ พอเหล้าเข้าปากก็มักจะกล้าทำอะไรที่ปกติไม่กล้าทำ"

"พวกหล่อนมาที่นี่เพื่อระบายความเครียดและหาความสุข นายมอบความสุขให้พวกหล่อน นี่คือสิ่งที่นายสมควรได้รับแล้ว"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลินเย่ถึงได้สติกลับมา

วินาทีถัดมา หูเตี๋ยก็ยื่นทิชชู่เปียกให้เขา

"เช็ดออกซะ พวกนางนี่จริงๆ เลย ไม่รู้จักคำว่าขอบเขต อย่าให้พวกหล่อนทำนายกลัวจนหนีไปซะล่ะ"

"ขืนนายหนีไป ฉันคงขาดทุนย่อยยับแน่"

หลินเย่ที่ตั้งสติได้แล้วรีบรับทิชชู่เปียกมาเช็ดหน้า จากนั้นก็ก้มมองหมวกทรงสูงในมือ

หมวกที่เคยว่างเปล่า บัดนี้กลับเต็มแน่นจนล้น

นอกจากเงินสด แหวน และเครื่องประดับอื่นๆ แล้ว ยังมีกระดาษโน้ตเขียนเบอร์โทรศัพท์ และ... ชุดชั้นในสตรีสุดเซ็กซี่อีกชิ้นหนึ่งด้วย

เมื่อเห็นของพวกนี้ในหมวก เขาถึงกับตะลึงตาค้าง

จังหวะนั้น หูเตี๋ยก็พูดเตือนขึ้นมาว่า:

"เงินน่ะเก็บไว้เถอะ ส่วนของพวกนี้เดี๋ยวหาถังขยะทิ้งไปซะ"

"ทางที่ดีอย่าเที่ยวไปแอดไลน์มั่วซั่ว ไม่ใช่ว่าพวกหล่อนเป็นคนไม่ดีนะ แต่นายไม่รู้หัวนอนปลายเท้าของพวกหล่อน ถ้าเผลอไปทำให้ไม่พอใจเข้า อาจจะเดือดร้อนได้"

พูดจบ หูเตี๋ยก็ชี้ไปที่สาวสวยผมยาวคนแรกที่เข้ามาให้ทิปหลินเย่

"เห็นแม่สาวคนนั้นไหม? หล่อนไม่ใช่คนธรรมดานะ สามีหล่อนเป็นถึงประธานเจิ้งกรุ๊ป ผู้ชายคนล่าสุดที่ขึ้นเตียงกับหล่อนหายตัวไปหลายเดือนแล้ว ป่านนี้คงหาศพไม่เจอแล้วมั้ง"

"ส่วนคนนั้นอย่าเห็นว่าดูเรียบร้อยนะ นั่นน่ะแม่เล้าตัวแม่ที่มีชื่อเสีย(ง)โด่งดัง ลูกน้องในสังกัดมีแต่พวกนักเลงหัวไม้ที่ไม่กลัวตายทั้งนั้น"

เมื่อได้ฟังข้อมูลจากหูเตี๋ย สีหน้าของหลินเย่ก็เปลี่ยนไปมาไม่หยุด

เขาไม่คิดเลยว่าผู้หญิงสวยๆ ที่นี่จะมีเบื้องหลังโหดหินกันขนาดนี้

เห็นหน้าหลินเย่ถอดสี หูเตี๋ยก็หลุดขำออกมา

"เอาล่ะ ไม่แกล้งแล้ว ไม่ได้เวอร์ขนาดนั้นหรอกน่า ตราบใดที่นายทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี ในบาร์กุหลาบดำแห่งนี้ไม่มีใครแตะต้องนายได้หรอก"

"เพราะเจ๊คุ้มครองนายอยู่"

พูดจบ หูเตี๋ยก็ตบไหล่หลินเย่เบาๆ

"นายเองก็คงเหนื่อยแล้ว มานั่งพักตรงนี้หน่อยเถอะ มานั่งเล่นเป็นเพื่อนฉันหน่อย"

เห็นหลินเย่ยังไม่ขยับ เธอจึงดึงมือเขาแล้วพาเดินตรงไปยังโต๊ะบูธที่อยู่ใกล้ๆ

เมื่อไปถึง หลินเย่ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าที่โต๊ะนั้นมีหญิงสาวอีก 4 คนนั่งอยู่ ทุกคนล้วนมีรูปร่างหน้าตาและบุคลิกภาพระดับท็อปคลาส

"แนะนำให้รู้จักนะ นี่เพื่อนๆ เจ๊เอง พวกนี้เป็นระดับหัวกะทิในวงการธุรกิจทั้งนั้น"

"โดยเฉพาะคนนี้ เป็นนางแบบแฟชั่นที่มีชื่อเสียงระดับประเทศเลยนะ"

หูเตี๋ยพูดพลางกดไหล่ให้หลินเย่นั่งลงบนโซฟา

ได้ยินคำแนะนำตัว หลินเย่ก็กวาดตามองพวกเธออย่างรวดเร็ว หญิงสาวร่างสูงโปร่งคนหนึ่งมีออร่านางแบบเปล่งประกายออกมาจริงๆ

โดยเฉพาะลำคอที่เปิดเปลือยนั้นเรียวยาวระหงราวกับหงส์

หลังจากแนะนำเพื่อนทั้งสี่ให้หลินเย่รู้จักแล้ว หูเตี๋ยก็แนะนำหลินเย่ให้ทุกคนรู้จักบ้าง

"นี่น้องชายฉันเอง ชื่อหลินเย่ ตอนนี้เป็นเฟรชชี่ปีหนึ่ง แล้วก็เป็นนักมายากลสมัครเล่นด้วย"

"พวกเธอคุยกันเบาๆ หน่อยล่ะ อย่าทำเด็กมันตื่นล่ะ"

"ไม่ต้องห่วงน่า พวกเราไม่ใช่ปีศาจกินผู้ชายซะหน่อย จะทำให้เขาตกใจได้ยังไง จริงไหมจ๊ะน้องชาย?"

นางแบบสาวพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

"อ้อ จริงสิ ฉันชื่อ 'หวงอิง' นะจ๊ะ น้องชายจะคิดซะว่าฉันเป็นพี่สาวแท้ๆ ก็ได้"

"แล้วที่เจ๊หูเตี๋ยพูดเมื่อกี้ไม่ถูกซะทีเดียว... เป็นแค่นักมายากลสมัครเล่นจะเก่งระดับนี้ได้ยังไง มายากลสองชุดเมื่อกี้นี้ เหนือกว่านักมายากลในประเทศไปตั้งเก้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว"

ทันทีที่หวงอิงเอ่ยชม หลินเย่ก็รีบตอบอย่างถ่อมตัว:

"พี่ก็ชมเกินไปครับ ผมแค่ฝึกเล่นๆ เวลาว่างเท่านั้นเอง"

"ฝึกเล่นๆ ยังเก่งขนาดนี้? ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเรียนจริงจังจะขนาดไหน! เมื่อกี้แสดงคงเหนื่อยแย่ ดื่มไวน์ผ่อนคลายหน่อยสิ"

ขณะพูด หวงอิงก็หยิบแก้วไวน์ใบใหม่มารินไวน์ส่งให้หลินเย่

มองแก้วที่ยื่นมา หลินเย่รีบปฏิเสธทันที:

"ไม่ครับๆ ผมไม่ดื่มเหล้าครับ"

"เป็นผู้ชายจะไม่ดื่มได้ยังไง? ยิ่งเป็นหนุ่มหล่อน่ารักแบบนี้ ถ้าหัดดื่มไม่เป็น เดี๋ยวจะเสียเปรียบเอาง่ายๆ นะ"

สิ้นเสียงหวงอิง หูเตี๋ยก็ตวาดใส่ทันที:

"บอกแล้วไงว่าน้องมันยังเรียนอยู่! นี่เธอจะมอมเหล้าเด็กหรือไง? พรุ่งนี้เขามีเรียนนะ!"

"ไม่เป็นไรหรอกน่า แก้วเดียวไม่เมาหรอก ไวน์นี่ไม่แรง รสชาติเหมือนน้ำหวานนั่นแหละ"

"จริงๆ แล้วฉันแค่อยากเห็นหน้าแดงๆ ของเขาต่างหาก ดูซิว่าจะน่ารักขนาดไหน" หวงอิงเย้าแหย่

สาวสวยอีกสามคนข้างๆ ก็รีบผสมโรงทันที

"นั่นสิๆ แก้วเดียวไม่เป็นไรหรอก"

"ของแบบนี้มันต้องมีครั้งแรก บางทีเขาอาจจะคอแข็งโดยธรรมชาติแต่ไม่รู้ตัวก็ได้"

ทันใดนั้น หวงอิงก็หยิบกระเป๋าขึ้นมา แล้วดึงเงินสดปึกใหญ่ออกมาวางต่อหน้าทุกคน

"เอาอย่างนี้แล้วกัน พี่สาวจะไม่รังแกเธอนะ"

"พี่จะจ่ายให้แก้วละ 1,000 หยวน สำหรับทุกแก้วที่เธอดื่ม"

พูดจบ เธอก็หยิบขวดไวน์และแก้วเปล่านับสิบใบมารินไวน์ใส่แก้วละรึ่ง

หลังจากรินไวน์เสร็จ เธอก็ไม่ลืมที่จะหยิบแบงก์พันสอดไว้ใต้แก้วไวน์ทุกแก้ว

เพียงไม่นาน วงล้อมแก้วไวน์ก็ถูกจัดวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะตรงหน้าเธอ

"ดื่มได้เท่าไหร่ก็ดื่มแค่นั้น พี่ไม่บังคับ แต่ถ้ามีความสามารถพอ เงินกองนี้ก็เป็นของเธอทั้งหมด"

วินาทีถัดมา หวงอิงก็หยิบเงินอีกปึกประมาณหนึ่งหมื่นหยวนออกมาจากกระเป๋า แล้วนำขวดไวน์ที่ยังไม่ได้เปิดวางทับไว้บนปึกเงินนั้น

ทำเสร็จแล้ว เธอก็มองหลินเย่ด้วยสายตายั่วยวนกวนประสาท

เหตุการณ์ที่โต๊ะบูธนี้ เริ่มดึงดูดความสนใจของแขกเหรื่อคนอื่นๆ ในบาร์ให้หันมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น