บทที่ 23 อยู่ในท้องเธอไง

บทที่ 23 อยู่ในท้องเธอไง

สาวเจาะปากไม่เคยคิดมาก่อนว่าหลินเย่จะใจกล้าขนาดนี้ ถึงขั้นต้อนเธอไปจนมุมติดเสา

และบรรดาลูกค้าสาวๆ ที่อยู่ในเหตุการณ์เองก็คาดไม่ถึงเช่นกันว่าจะได้เห็นฉากเด็ดแบบนี้

ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนต่างทำหน้าตารอชมเรื่องสนุกอย่างใจจดใจจ่อ

ในขณะที่ทุกคนกำลังลุ้นว่าจะเกิดอะไรขึ้น หลินเย่ก็กระชากผ้าโพกหัวของหญิงสาวออก แล้วรีบถอยฉากออกมาอย่างรวดเร็ว

"ที่แท้ก็เอาไพ่มาซ่อนไว้ตรงนี้นี่เอง ช่างสรรหาที่ซ่อนจริงๆ"

"ห๊ะ?" สาวเจาะปากที่หน้าแดงก่ำได้ยินดังนั้นก็ถึงกับงุนงง "นายจะบอกว่าไพ่ของฉันอยู่ในผ้าโพกหัวเหรอ?"

"ถูกต้อง อยู่ตรงนี้ไงครับ" สิ้นเสียง หลินเย่ก็ดึงไพ่ใบหนึ่งออกมาจากใต้ผ้าโพกหัว

ทันทีที่หยิบไพ่ออกมา เขาหันหน้าไพ่ให้ทุกคนดู มันคือไพ่ 9 ข้าวหลามตัด หนึ่งในสามใบสุดท้ายที่หายไปจริงๆ

เมื่อเห็นดังนั้น ผู้ชมรอบข้างต่างยกมือปิดปากด้วยความตกตะลึง

"ว้าว! เขาหาเจออีกแล้ว! เมื่อกี้ฉันเห็นชัดๆ เลยนะว่าน้องคนนั้นยัดไพ่ใส่กระเป๋าไปแล้ว"

"ใช่ๆ มันไปโผล่ที่ผ้าโพกหัวได้ยังไง? หรือว่าน้องเขาแอบเปลี่ยนที่ซ่อนทีหลัง?"

"เป็นไปไม่ได้หรอก ไพ่ใบเบ้อเริ่มขนาดนั้น ผ้าโพกหัวผืนนิดเดียวจะซ่อนยังไงมิด?"

"แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?"

เมื่อเทียบกับฝูงชนที่ตื่นเต้น สาวเจาะปากผู้เป็นเจ้าทุกข์กลับรู้สึกช็อกยิ่งกว่า ใครจะรู้ดีไปกว่าเธอว่าเธอเอาไพ่ไปซ่อนไว้ที่ไหน

แล้วมันจะไปโผล่ที่ผ้าโพกหัวได้ยังไง?

เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ เธารีบควานมือเข้าไปในกระเป๋า

ทันทีที่สัมผัส หัวใจเธอก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม จากไพ่สองใบที่เคยมี ตอนนี้เหลืออยู่แค่ใบเดียว

"เขาขโมยไพ่ไปตอนไหนกันแน่?"

ท่ามกลางความตื่นตระหนก สายตาที่เธอมองหลินเย่เริ่มซับซ้อนยิ่งขึ้น

"ไม่... ไม่ว่าจะยังไง ไพ่ใบสุดท้ายนี้จะให้เขาเอาไปไม่ได้เด็ดขาด!"

เมื่อตัดสินใจได้ เธอก็จัดการกำไพ่ในมือไว้แน่น เธอไม่เชื่อหรอกว่าในสถานการณ์แบบนี้ หลินเย่จะเสกให้ไพ่หายไปจากมือเธอได้

ทว่าในตอนนั้นเอง หลินเย่กลับยิ้มอย่างลึกลับ

"ตอนนี้เหลือไพ่แค่อีกใบเดียว ไพ่ใบนี้ซ่อนอยู่ลึกกว่าเดิม แต่ผมก็ยังสัมผัสถึงมันได้อยู่ดี"

"คุณหนูคนสวย ผมคิดว่าไพ่ใบสุดท้ายยังอยู่กับตัวคุณนะ"

เขาพูดพลางจ้องมองไปที่สาวเจาะปาก

เมื่อได้ยินดังนั้น สาวเจาะปากก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ

"ไม่ได้อยู่กับฉัน! ไม่ได้อยู่กับฉันแน่ๆ นายมั่วแล้ว!"

"งั้นเหรอ? ผมไม่คิดว่าผมมั่วนะ แถมผมยังหาเจอแล้วด้วย ถ้าไม่เชื่อ ลองรูดซิปหลังตุ๊กตาหมีที่ผมให้ไปเมื่อกี้ดูสิ มันซ่อนอยู่ในตัวหมีนั่นแหละ"

พอหลินเย่พูดจบ สาวเจาะปากก็ตะโกนเถียงทันควัน

"เป็นไปไม่ได้! มันจะไปอยู่ในนั้นได้ยังไง!?"

"ถ้าไม่เชื่อ ก็ลองเปิดดูสิครับ" หลินเย่ยักไหล่

"เปิดก็เปิด! ฉันบอกว่าไม่อยู่ก็คือไม่อยู่!"

พูดจบ สาวเจาะปากก็คว้าตุ๊กตาหมีที่ห้อยกระเป๋าขึ้นมา แล้วรูดซิปด้านหลังอย่างไม่ลังเล

แต่ทว่า เมื่อเธอล้วงมือเข้าไปในซับในของตุ๊กตา เธอก็ต้องชะงักกึก เพราะปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับวัตถุแข็งๆ บางอย่างเข้าอย่างจัง

เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของเธอ มุมปากของหลินเย่ก็ยกขึ้นเล็กน้อย

"เป็นไงครับ? ไพ่อยู่ในนั้นหรือเปล่า?"

เด็กสาวที่กำลังสติหลุดได้ยินคำถามก็กัดฟันแน่น ส่ายหัวดิกเหมือนกลองป๋องแป๋ง

"ไม่มี! ในนี้ไม่มีอะไรทั้งนั้น! ไพ่ไม่ได้อยู่ในนี้!"

เห็นได้ชัดว่าเธอตั้งใจจะแถจนหยดสุดท้าย ตราบใดที่ไม่ยอมรับซะอย่าง หลินเย่ก็ทำอะไรเธอไม่ได้

ขณะที่เธอคิดว่าจะรอดตัวไปด้วยการตีมึน หลินเย่ก็งัดไม้ตายที่ทำเอาเธอตั้งตัวไม่ติด

"คุณพูดถูก ไพ่ไม่ได้อยู่ในท้องหมี... เพราะเมื่อกี้มันวิ่งเข้าไปอยู่ในท้องคุณแล้วต่างหาก"

สิ้นเสียงของเขา ไพ่ใบหนึ่งก็พุ่งออกมาจากเสื้อของเด็กสาว มันบินวนรอบตัวหลินเย่หนึ่งรอบ ก่อนจะถูกนิ้วชี้และนิ้วกลางของเขาคีบไว้อย่างแม่นยำ

และมือขวาที่ชูขึ้นนั้น ก็อยู่ในตำแหน่งที่สปอตไลท์ส่องลงมาพอดีเป๊ะ

ชั่วพริบตา ความสนใจของทุกคนก็พุ่งตรงไปที่ปลายนิ้วของเขา

เมื่อเห็นหน้าไพ่ชัดๆ ทุกคนถึงกับพูดไม่ออกด้วยความอึ้ง

เพราะไพ่ที่เขาคีบไว้นั้น คือไพ่ 'โพดำ A' นั่นเอง

จังหวะนี้เอง ดีเจก็รู้ใจ เปิดเพลงธีมเปิดตัวโคตรเซียนเกาจิ้ง (God of Gamblers) ขึ้นมาทันที

บรรยากาศในบาร์ลุกโชนขึ้นถึงขีดสุด

จากนั้น ผู้ชมที่ได้เป็นสักขีพยานในสุดยอดมายากลไพ่ ก็พร้อมใจกันปรบมือให้อย่างกึกก้อง

แม้แต่หูเตี๋ย เจ้าของบาร์ ก็ยังอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นปรบมือ

"สุดยอด! เทพชัดๆ!"

"นี่สิมายากลของจริง สนุกกว่าดูงานกาลาตรุษจีนเป็นร้อยเท่า!"

"จริงด้วย ฉันรู้สึกว่านี่ไม่ใช่แค่การแสดงมายากล แต่มันคือปาฏิหาริย์ชัดๆ!"

"ขนาดโดนแกล้งขนาดนั้นยังหาไพ่เจอครบทุกใบ เก่งเว่อร์วังมาก"

"ใช่ น้องคนนั้นทำตัวเรื่องมากขนาดนั้น เขายังเสกไพ่ออกมาได้ ถ้าไม่เรียกว่าเวทมนตร์จะเรียกว่าอะไร?"

"ฉันมองไม่ทันเลยว่าไพ่ใบสุดท้ายออกมาได้ยังไง หรือมันออกมาจากท้องน้องคนนั้นจริงๆ?"

"บ้าน่า จะเป็นไปได้ไง ฉันสงสัยมากกว่าว่าไพ่มันบินได้ยังไง"

"โชว์คืนนี้คุ้มค่าจริงๆ เจ้าของร้านไปหาพ่อหนุ่มนักมายากลคนนี้มาจากไหนเนี่ย?"

"หน้าตายังเด็กอยู่เลย ทำไมเก่งขนาดนี้"

"หล่อด้วย เก่งด้วย ชักรู้สึกว่าผู้ชายก็ไม่ได้แย่ไปซะทุกคนแฮะ"

.......

เวลานี้ ทุกคนต่างพากันชื่นชมหลินเย่ไม่ขาดปาก

มีเพียงสาวเจาะปากคนเดียวที่ยังคงทำหน้าเหรอหรา

ตอนนี้เธอเริ่มสับสนแล้วว่าเมื่อกี้เธอฝันไปหรือเปล่า

ในฐานะผู้ประสบเหตุโดยตรง เธอรู้ดีกว่าใครว่าเกิดอะไรขึ้น

เธอไม่รู้ว่าไพ่ไปอยู่ในท้องหมีได้ยังไง และยิ่งไม่รู้เข้าไปใหญ่ว่ามันย้ายจากท้องหมีมาโผล่ที่เสื้อของเธอได้ยังไง

ไพ่ทั้งสามใบที่เธอซ่อนไว้ ถูกหลินเย่หาเจอจนครบโดยไม่มีข้อยกเว้น แถมเขายังไว้หน้าเธอด้วยการไม่แฉความจริงอีกต่างหาก

"หรือว่าเขาจะใช้เวทมนตร์ได้จริงๆ?"

ขณะที่กำลังจิตตก หลินเย่ก็จ้องหน้าเธอเขม็ง

หน้าของเธอแดงขึ้นมาอีกครั้ง วินาทีต่อมาเธอก็กระทืบเท้าแก้เขิน

"มองอะไร! ไม่เคยเห็นคนสวยรึไง! มองอีกเดี๋ยวควักลูกตาออกมาซะหรอก!"

สิ้นเสียงแหว หลินเย่ก็เอื้อมมือไปแตะใบหน้าเธอ

วูบ... เธอที่แกล้งทำเก่งรีบหดคอหนีทันที

ทันใดนั้น หลินเย่ก็ค่อยๆ แบมือที่เพิ่งสัมผัสหน้าเธอออกมา

บนฝ่ามือของเขามีจิวเม็ดเล็กๆ วาววับอยู่หลายเม็ด

"จิวหลุดน่ะครับ นึกว่าเจาะจริงๆ ซะอีก ที่แท้ก็ใช้กาวติดเอานี่เอง"

"อันอื่นก็ใช้กาวติดเหมือนกันเหรอครับ?"

พอหลินเย่ทักแบบนี้ สาวเจาะปากก็หน้าตื่น รีบควักกระจกออกมาส่องดู

พอเห็นว่าจิวบนหน้าหลุดหายไปจริงๆ สีหน้าของเธอก็กลายเป็นเลิ่กลั่ก

กลุ่มเพื่อนสาวของเธอก็รีบเข้ามารุมล้อม

"ลูกพี่ นี่ใช้กาวติดหรอกเหรอ? ไหนบอกว่าเจาะสดไง?"

"ใช่ๆ แถมยังบอกว่าตอนเจาะไม่ได้ใช้ยาชาด้วย"

"ลูกพี่ นี่พี่เป็น 'เด็กแนว' ตัวจริงหรือเปล่าเนี่ย?"

"โห! ร้ายกาจมาก! หลอกให้พวกเราไปเจาะจริง แต่ตัวเองใช้กาวแปะ แล้วรอยสักนั่นคงไม่ใช่สติ๊กเกอร์แทททูหรอกนะ?"

"โอ๊ย! น่ารำคาญจริง! คนมันกลัวเจ็บนี่หว่า ผิดตรงไหนที่ใช้กาวติด! กฎข้อไหนห้ามไม่ทราบ!?" สาวเจาะปากโวยวาย มือเท้าสะเอวด้วยความโมโห

พูดจบ เธอก็ดึงจิวที่เหลือบนหน้าออกจนหมด รวมถึงอันที่ปากด้วย

"ไปๆๆ ไม่เล่นมันแล้วที่นี่ ไม่เห็นจะสนุกเลย!"

สาวเจาะปากที่หน้าแดงเพราะความอายรีบลากแก๊งเพื่อนสาวเดินดุ่มๆ ไปทางประตูร้าน

เดินไปได้ครึ่งทาง เธอก็ไม่ลืมที่จะหันกลับมาถลึงตาใส่หลินเย่

"ไอ้เด็กบ้า ฝากไว้ก่อนเถอะ เรื่องนี้ไม่จบแค่นี้แน่ แกกล้าทำให้ 'ซ่งเป่าเอ๋อร์' เสียหน้า ต่อไปนี้แกจะไม่ได้อยู่อย่างสงบสุขแน่"

"แกก็แค่เล่นกลเป็นนิดๆ หน่อยๆ ใช่ไหมล่ะ? เดี๋ยวฉันจะไปตามหานักมายากลที่เก่งกว่านี้มาจัดการแก คอยดูเถอะ!"

พูดจบ เธอทำท่าจะขว้างตุ๊กตาหมีในมือใส่หลินเย่ แต่พอยั้งคิดได้ สุดท้ายก็ไม่ได้ขว้างทิ้ง แต่กลับเอาไปห้อยกระเป๋าไว้เหมือนเดิม

"ไป! ไปร้องเการาโอเกะกัน! เด็กแนวอย่างพวกเราต้องกลับดึกๆ คืนนี้ฉันเลี้ยงเอง!"

"ขอบคุณค่ะลูกพี่"

"ลูกพี่ใจป๋ามาก"

ท่ามกลางเสียงเจี๊ยวจ๊าว ซ่งเป่าเอ๋อร์พาแก๊งเด็กแนวของเธอเดินออกจากบาร์แบล็กโรสไป

การจากไปของพวกเธอไม่ได้ส่งผลกระทบใดๆ ต่อบรรยากาศในร้าน ทุกคนยังคงสนุกสนานกันต่อไป

และหลินเย่ ที่เพิ่งจบการแสดงมายากลรอบแรก ก็ได้รับทิปก้อนแรกในชีวิตเช่นกัน