บทที่ 21 มายากลไพ่

บทที่ 21 มายากลไพ่

"คุณผู้หญิงครับ ดูเหมือนคุณจะเป็นจิตวิญญาณที่บริสุทธิ์ที่สุดในบาร์กุหลาบดำแห่งนี้เลยนะ"

"ผมขอเชิญคุณมาเป็นผู้ช่วยในการแสดงมายากลของผมจะได้ไหมครับ?"

ในขณะที่ 'สาวเจาะปาก' กำลังยืนงง เสียงของหลินเย่ก็ดังขึ้นมาจากบนเวทีอีกครั้ง

หญิงสาวได้สติกลับมาทันที

และรุ่นน้องสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอก็รีบกระซิบเตือนความจำทันควัน

"ลูกพี่ นี่มันโอกาสทองเลยนะ! รีบขึ้นไปแฉกลของหมอนั่น แล้วเตะโด่งออกไปจากบาร์กุหลาบดำเลย!"

"ใช่แล้วลูกพี่ โอกาสแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ นะ"

เมื่อได้ยินเสียงเชียร์ของลูกน้อง สาวเจาะปากที่ตอนแรกยังลังเลว่าจะขึ้นไปดีไหม แววตาก็เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นขึ้นมาทันที

"ได้เลย เชิญฉันขึ้นไปเองนะ เดี๋ยวจะได้เห็นดีกันว่าจะแฉให้นายหน้าหงายยังไง"

ว่าแล้วสาวเจาะปากก็เดินอาดๆ ขึ้นไปบนเวทีอย่างผ่าเผย โดยมีเจ้าแมวดำ 'แบล็ก' เดินกระดิกหางตามก้นต้อยๆ สายตาของมันจับจ้องไปที่ถุงไก่ทอดในมือของเธออย่างไม่วางตา

ทันทีที่ขึ้นไปบนเวที เธอก็ล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงห้วนๆ ว่า

"ต้องทำอะไรบ้างล่ะ? ถ้ามันยากเกินไปฉันไม่ทำนะบอกก่อน"

หลินเย่ยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

"ไม่ยากหรอกครับ แค่ทำตามที่ผมขอก็พอ"

"เอางั้นก็ได้ นายว่ามา ฉันจะพยายามให้ความร่วมมือก็แล้วกัน"

ขณะที่พูด ประกายตาเจ้าเล่ห์ก็วูบผ่านนัยน์ตาของหญิงสาว

"ดีมากครับ งั้นมายากลของเราจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ ณ บัดนี้"

สิ้นเสียง หลินเย่ดีดนิ้วดังเปาะ ทันใดนั้นสำรับไพ่ที่มีลวดลายโบราณก็ปรากฏขึ้นในมือขวาที่เคยว่างเปล่า

"ผมมีไพ่เวทมนตร์อยู่สำรับหนึ่ง ไพ่พวกนี้ถูกอาบด้วยเวทมนตร์ของผม ทำให้ผมสามารถสื่อจิตถึงพวกมันได้"

"ต่อให้พวกมันจะถูกส่งไปไกลสุดขอบโลก ผมก็ยังสัมผัสถึงการคงอยู่ของพวกมันได้"

"ตอนนี้ผมต้องการให้คุณช่วยแจกไพ่เหล่านี้แบบสุ่มให้กับสุภาพสตรี 27 ท่านในที่นี้ ห้ามบอกผมว่าคุณให้ใครไปบ้าง และห้ามบอกว่าพวกเธอถือไพ่ใบไหน สุดท้ายแล้ว ผมจะเป็นคนตามหาไพ่ทุกใบกลับมาเอง"

พูดจบ หลินเย่ก็ส่งไพ่ในมือให้กับสาวเจาะปาก

"งานนี้พอทำได้ไหมครับ?"

หญิงสาวที่รับไพ่ไปพยักหน้าหงึกหงัก

"ไม่มีปัญหา สบายมาก ฉันรับประกันว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จ"

"แต่เพื่อกันไม่ให้นายแอบดู ฉันต้องปิดตานายไว้ก่อน"

ว่าแล้วเธอก็ถอดผ้าโพกหัวลวดลายกราฟฟิกออกมา แล้วยื่นให้หลินเย่

"แน่นอนครับ ไม่มีปัญหา"

หลินเย่รับผ้ามาพับ แล้วผูกปิดตาตัวเองต่อหน้าทุกคน

เขาได้กลิ่นหอมจางๆ ลอยออกมาจากผ้าผืนนั้น

เมื่อเห็นหลินเย่ยอมปิดตาแต่โดยดี หญิงสาวก็ยังไม่วางใจ เธอลองโบกมือผ่านหน้าเขาไปมาสองสามที

เมื่อแน่ใจแล้วว่าเขามองไม่เห็นจริงๆ รอยยิ้มชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

'วันนี้ดวงซวยแล้วนะพ่อหนุ่มที่มาเจอแม่เข้าให้'

หลังจากบ่นพึมพำในใจ สาวเจาะปากก็แอบดึงไพ่สองใบออกจากปึก แล้วยัดใส่กระเป๋าคาดเอวของตัวเองอย่างแนบเนียน

จากนั้นเธอก็ถือไพ่ที่เหลือเดินลงไปหาฝูงชน

ไม่นานนัก เธอก็แจกไพ่ทีละใบให้กับลูกค้าสาวๆ ในร้านจนเกือบหมด เมื่อเหลือไพ่ใบสุดท้าย เธอไม่ได้แจกให้ใคร แต่กลับเดินไปที่โซนเก็บเครื่องดื่มของบาร์ ดึงลิ้นชักออกมา แล้วยัดไพ่ใบสุดท้ายใส่เข้าไป

หลังจากซ่อนเสร็จ เธอก็ไม่ลืมที่จะทำท่าจุ๊ปากบอกบาร์เทนเดอร์ที่กำลังผสมเครื่องดื่มอยู่ข้างใน

ซึ่งบาร์เทนเดอร์ก็ทำมือโอเคตอบกลับมา

พฤติกรรมของเธอย่อมอยู่ในสายตาของลูกค้าคนอื่นๆ ในบาร์ แต่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา เพราะทุกคนต่างก็อยากรู้ว่าหลินเย่จะจัดการกับสถานการณ์นี้อย่างไร และมายากลของเขาจะเจ๋งจริงอย่างที่คุยไว้หรือไม่

มีเพียง 'หูเตี๋ย' ที่นั่งอยู่ในบูธด้านหลังเท่านั้นที่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งท่าทางสง่างามที่นั่งข้างๆ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซว

"อะไรกัน เริ่มเป็นห่วงน้องชายคนนั้นแล้วเหรอ?"

"เปล่าหรอก ฉันแค่คิดว่าเด็กคนนี้เล่นแรงเกินไปหน่อย" หูเตี๋ยกล่าวพร้อมรอยยิ้มจางๆ

"งั้นเธอจะออกไปเตือนเขาหน่อยไหม?"

"ไม่ล่ะ ฉันเชื่อว่าในเมื่อเขากล้าพูดแบบนั้น เขาต้องมีวิธีรับมือแน่ๆ เขามักจะมีความมั่นใจที่ดูลึกลับแผ่ออกมาเสมอ"

"หืม? น้อยครั้งนะที่ฉันจะได้ยินเธอชมผู้ชายขนาดนี้" หญิงสาวผู้สูงศักดิ์หัวเราะคิกคัก

"เขาไม่ใช่ผู้ชายสักหน่อย เขาเป็นแค่เด็กผู้ชาย" หูเตี๋ยส่ายหน้า

"เด็กผู้ชายงั้นเหรอ? ยิ่งดีใหญ่ ฉันชอบสไตล์นี้พอดี" ประกายตาเร่าร้อนวูบผ่านนัยน์ตาของสาวงามข้างกาย

"อย่าแม้แต่จะคิดเชียว เขาเพิ่งอยู่ปีหนึ่งแถมยังไม่เคยมีแฟนด้วย" หูเตี๋ยรีบดักคอ

"ฮ่าๆๆ ดูทำหน้าเข้า ร้อนรนเชียวนะ ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่แย่งเธอหรอกน่า ช่วงนี้ฉันไม่สนผู้ชาย แต่ฉันสนคนสวยๆ อย่างเธอมากกว่า" พูดจบ สาวงามดีกรีนางแบบระดับโลกคนนี้ก็เชยคางหูเตี๋ยขึ้นมา

หูเตี๋ยเบี่ยงตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว

"พอได้แล้วน่า แม่นางแบบอินเตอร์ ฉันแค่เห็นเขาเป็นน้องชายเท่านั้นแหละ"

"ดูการแสดงต่อเถอะ"

ว่าแล้วสายตาของเธอก็เบนกลับไปที่เวที

ในเวลานี้ สาวเจาะปากที่เพิ่งแจกไพ่เสร็จก็เดินกลับขึ้นมาบนเวที

เมื่อมายืนข้างหลินเย่ เธอก็พูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่น

"เอาล่ะ ฉันแจกไพ่ครบหมดตามที่นายขอแล้ว นายเปิดตาได้แล้วล่ะ"

สิ้นเสียง หลินเย่ก็ดึงผ้าโพกหัวออกจากตา แล้วส่งคืนให้สาวเจาะปาก

"คุณแน่ใจนะครับว่าแจกไปหมดแล้ว?"

"อื้ม แจกหมดแล้ว ไม่เหลือสักใบ" หญิงสาวพยักหน้าหงึกหงักยืนยันหนักแน่น

"เยี่ยมมาก ดูเหมือนคุณจะเป็นผู้ช่วยนักมายากลที่ผ่านเกณฑ์ ขอบคุณที่เหนื่อยนะครับ นี่ค่าจ้างของคุณ"

วินาทีถัดมา สิ่งที่ทำให้หญิงสาวประหลาดใจก็คือ จู่ๆ หลินเย่ก็เสกตุ๊กตาหมีตัวเล็กๆ ออกมาจากไหนไม่รู้ แล้วยัดใส่มือเธอ

สาวเจาะปากรับตุ๊กตาหมีมาด้วยอาการงงงันอย่างเห็นได้ชัด

"เอาล่ะ ตอนนี้ผมจะเริ่มตามหาไพ่ที่คุณแจกออกไปทีละใบ ขอผมสัมผัสหน่อยนะ"

พูดจบ หลินเย่ก็ยกสองนิ้วแตะที่ขมับ

"เจอแล้ว!"

สิ้นเสียง เขาก็เดินลงจากเวทีตรงดิ่งไปยังลูกค้าหญิงคนหนึ่งที่ดูมีอายุประมาณสามสิบปี

เมื่อไปถึงข้างตัวลูกค้าคนนั้น เขาก็พูดขึ้นทันที

"ไพ่ที่อยู่กับคุณคือ 8 ดอกจิก ใช่ไหมครับ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น ลูกค้าหญิงคนดังกล่าวก็รีบหยิบไพ่ออกมาจากตัว แล้วโชว์หน้าไพ่ให้ทุกคนดู

มันคือ 8 ดอกจิกจริงๆ ตามที่หลินเย่บอกเป๊ะ

เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบาร์ แววตาของทุกคนเต็มไปด้วยความทึ่งและเหลือเชื่อ

และในเวลาไม่กี่นาทีต่อมา หลินเย่ก็ทยอยหาไพ่ใบอื่นๆ จากลูกค้าคนอื่นจนครบ

ทุกครั้ง เขาสามารถบอกหน้าไพ่ได้อย่างแม่นยำ

การกระทำนี้ของเขาเอาชนะใจลูกค้าทุกคนในร้านได้อย่างอยู่หมัด

ไม่นานเขาก็หาเจอไปแล้ว 24 ใบ เหลืออีกเพียง 3 ใบเท่านั้นก็จะครบทั้งสำรับ

ทว่าในจังหวะนี้เอง สีหน้าของลูกค้าหลายคนเริ่มฉายแววขี้เล่นขึ้นมา

พวกเขาอยากรู้จริงๆ ว่าหลินเย่จะหา 3 ใบสุดท้ายนี้เจอหรือไม่

และก็เป็นจังหวะเดียวกับที่หลินเย่ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที

เมื่อเห็นหลินเย่คิ้วขมวด สาวเจาะปากก็เผยสีหน้าผู้ชนะออกมาทันที แผนการสำเร็จแล้ว!

อย่างไรก็ตาม ประโยคถัดมาของหลินเย่กลับทำให้เธอเหงื่อแตกพลั่กคาที่

"แปลกจังแฮะ 3 ใบสุดท้ายนี้... สองใบดันอยู่กับคนคนเดียว ส่วนอีกใบไม่ได้อยู่กับคนซะงั้น"

"สัมผัสของผมผิดพลาด หรือว่าผู้ช่วยของผมไม่ได้ทำตามที่ขอกันแน่นะ?"

"คุณผู้ช่วยตัวน้อย คุณทำงานสำเร็จตามที่ผมสั่งจริงๆ หรือเปล่าครับ?"