เล่นมายคราฟในต่างโลก เล่มที่ 1 บทที่ 12: จัดปาร์ตี้

ติดตามเป็นกำลังใจให้ผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay

เล่มที่ 1 บทที่ 12: จัดปาร์ตี้

.

(วอลสัน)

ตอนนี้ ปลายฤดูใบไม้ร่วงได้ใกล้เข้ามาแล้ว ฤดูหนาวก็ใกล้จะมาถึงแล้ว

เด็กๆ ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าได้ทำเก็บเกี่ยวครั้งสุดท้ายของปีเพื่อเตรียมการสำหรับฤดูหนาวครั้งต่อไปอย่างเต็มที่

ข้าพร้อมกับ [สามัญชน] อีกหลายคนกำลังทอฟางเป็นเสื่อฟาง

นอกจากนี้ เรายังแอบฟังมานี่ แม่ชีสาวที่สอนความรู้ให้แก่อาชีพ [นักสู้] และ [นักเวทย์] ด้วย

“...หากเจ้ามีคนที่เจ้าไว้วางใจ มีหัวใจเชื่อมเข้าด้วยกัน ก็จงสร้างสายสัมพันธ์กับคนผู้นั้น การเชื่อมสายสัมพันธ์นี้คือสิ่งที่เราเรียกว่า [ปาร์ตี้] และคนที่อยู่ใน [ปาร์ตี้] เดียวกันจะแบ่งปันค่าประสบการณ์ที่พวกเขาได้รับ และสามารถสนทนากันจากระยะไกลด้วยการไหลของมานา”

จากนั้น นางก็อธิบายเพิ่มเติมเกี่ยวกับการโทรจิตระหว่างสมาชิกปาร์ตี้

ในการสื่อสารกับสมาชิกในปาร์ตี้ด้วยโทรจิต จำเป็นต้องใช้มานาเพียงเล็กน้อย แต่จำนวนมานานั้นน้อยมาก จนแม้แต่ [สามัญชน] ก็สามารถใช้มันได้

ทว่ามีการตั้งข้อสังเกตว่าโดยเฉลี่ยแล้ว [สามัญชน] จำเป็นต้องมีระดับอย่างน้อย 7 หรือสูงกว่าเพื่อให้สามารถสื่อสารโทรจิตได้บ่อยครั้ง มิฉะนั้นบ่อมานาขนาดเล็กของพวกเขาอาจจะหมดไปอย่างง่ายดาย

ในใจของข้าเอง ข้าก็คิดว่าการพูดคุยโทรจิตนี้คล้ายกับการแชร์หมายเลขโทรศัพท์มาก เจ้าแชร์หมายเลขโทรศัพท์ของเจ้ากับคนที่เจ้าไว้ใจ และพวกเขาก็สามารถสื่อสารกับเจ้าได้ด้วยวิธีนั้น

แน่นอน ข้ารู้ว่านั่นไม่ใช่วิธีอธิบายที่ดีนัก แต่อธิบายแบบนี้ก็ทำให้พวกเจ้าเข้าใจง่ายใช่ไหมล่ะ?

โลกนี้เป็นเหมือนเกม มีกระทั่งผสมโลกในชีวิตจริงเข้าไปด้วย

ข้าไม่คิดเลยว่าคาบเรียนวันนี้จะสอนถึงเรื่องนี้ หากข้ารู้เรื่องนี้เป็นครั้งแรก ข้าคงตกอกตกใจเป็นอย่างมาก

แต่เมล่อนได้สรุปเรื่องนี้ให้ข้าฟังแล้ว ดังนั้นข้าจึงไม่แปลกใจที่ได้ยินเกี่ยวกับระบบปาร์ตี้เลย

ตามที่เมล่อนบอกมา นายท่านและทาสมีข้อผูกมัดอยู่แล้วเป็นสัญญา ซึ่งสัญญาก่อให้เกิดความสัมพันธ์แบบ 'บังคับ' ระหว่างทั้งสองฝ่าย ตอนนี้ข้าจึงอยู่ใน [ปาร์ตี้] กับเมล่อนแล้ว ตอนนี้เราแบ่งปันค่าประสบการณ์ของเรา และข้าก็สามารถพูดคุยกับนางได้จากระยะไกล

ข้าไม่ต้องการที่จะบังคับเมล่อนให้ทำทุกอย่างตามที่ข้าต้องการ ดังนั้นข้าจึงได้คิดจะปล่อยสัญญาออกไป แต่เมล่อนก็ปฏิเสธเสียงแข็ง

...ข้าจึงได้แต่จำใจยอมรับมันไปทั้งอย่างนั้น ที่จริงส่วนหนึ่งของข้าก็โอเคกับมัน เพราะการมีหญิงสาวน่ารักเรียกข้าว่า "นายท่าน ~ นายท่าน" ทั้งวันมันก็ทำให้รู้สึกดีมากเหลือเกิน

อึก หยุดนะตัวข้า เห็นทีข้าคงต้องเอาน้ำมาล้างหัวเสียหน่อยแล้ว

ซึ่งก็ตามที่บอกไป ตราบใดที่ปาร์ตี้ของเจ้านายยังมีที่ว่างสำหรับสมาชิกปาร์ตี้ ทาสก็จะเข้าร่วมปาร์ตี้โดยอัตโนมัติ

และหลังจากที่ข้าตั้งชื่อนางว่าเมล่อน ลิซาร์ ข้าก็มักได้รับข้อความแปลกๆ นี้ในหัวของข้า

{เมล่อน ลิซาร์ (LV5) เข้าร่วมปาร์ตี้}

มันสามารถยุบปาร์ตี้ได้ แต่สุดท้ายทาสก็จะเข้าร่วมปาร์ตี้กับเจ้านายอยู่ดี ดังนั้นไปสนใจมันไปก็คงไม่ได้ประโยชนือะไร

ข้าหวังว่าภูเขาในช่วงฤดูหนาวจะผ่านไปด้วยดีนะ เมล่อนจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม?

นางอาศัยอยู่ในฐานลับเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้ว นางได้ชงยาตามคำแนะนำของข้าและยังคงฝึกฝนอย่างขยันขันแข็งกับหุ่นไม้

ข้าคิดว่านางคงไม่จำเป็นต้องออกจากฐานทัพลับเลยเ พราะข้างในฐานลับมีเสบียงอยู่มากมาย แต่ข้าก็ยังอดไม่ได้ที่จะกังวลเรื่องนาง

พูดถึงหุ่นไม้แล้ว เมล่อนก็น่ากลัวมาก ความเร็วของนางเร็วมากจนข้าแทบจะมองไม่เห็นอะไรเลยตอนที่นางกำลังฝึกกับหุ่นไม้หมุน

ด้วยความแรงระดับนี้ มันต้องพังแน่นอน

เฮ้อ ข้าคิดว่าข้าต้องทำอันใหม่เร็วๆ นี้แล้วแหละ

“...และนั่นคือบทเรียนทั้งหมดสำหรับวันนี้ เด็กๆ เจ้าต้องหาใครสักคนและสร้าง [ปาร์ตี้] กับพวกเขา คาบเรียนหน้าพวกเจ้าจำเป็นต้องสร้างปาร์ตี้ขึ้น ดังนั้นตอนนี้จึงเป็นโอกาสที่ดีที่พวกเจ้าจะหาปาร์ตี้ด้วยตัวเจ้าเอง”

เมื่อการบรรยายของมานี่จบลง เหล่า [นักสู้] และ [นักเวทย์] ทั้งหมดก็เริ่มวุ่นวาย

อืม เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าเสียหน่อย

ข้าวางแผ่นฟางที่เพิ่งทำไว้ข้างตัว และหยิบฟางอีกอันหนึ่งขึ้นมาเพื่อเริ่มทำอีกอัน

"เฮ้ เราก็ควรสร้างปาร์ตี้ของเราด้วยนะ!" "ใช่ มาสร้างกันเถอะ"

โอ้ ดูเหมือนว่าแม้แต่เหล่า [สามัญชน] ก็พยายามที่จะสร้างปาร์ตี้ด้วย

...ประโยชน์หลักของการอยู่ในปาร์ตี้คือค่าประสบการณ์ร่วมกัน แต่การใช้แรงงานและทำการเกษตรให้ค่าประสบการณ์น้อยมาก ไม่มีประโยชน์สักนิดที่จะสร้างปาร์ตี้กัน

ข้าก็เลยเดินออกมาจากโบสถ์พร้อมกับฟาง

ว้าว ช่างหนาวจริงๆ ข้าหยิบเสื้อ [หมาป่าขนฟู] ออกมาใส่

...อย่ามองข้าแบบนั้นสิ ข้าชอบชื่อนี้มากจริงๆ นะ

“...วอลสัน วอลสัน”

ข้าเหลือบมอง [แผนที่ขนาดเล็ก] และเห็นว่ามีเพียงคนเดียวที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง

"ว่าไง เกรซ" ข้าแอบหยิบแซนด์วิชขนมปังไข่และเนื้อ พร้อมกับเครื่องเทศออกมาจาก [กระเป๋าเก็บของ] ของข้า

“ข้าลองทำอาหารแบบใหม่ดู เจ้าเป็นคนแรกที่ได้ลิ้มรสมันเลยนะ” ซึ่งที่ข้าพูดไปจริงทุกประการ แม้ว่าข้าจะเป็นคนทำ แต่ข้าก็ยังไม่ได้ลองรสชาติของแซนวิชเลย

มันมีกลิ่นที่ยอดเยี่ยมมาก เพราะงั้นมันคงอร่อยใช่ไหม?

“...ข้าอยากไปฐานทัพลับอีกครั้งจริงๆ” เกรซหยิบแซนด์วิชพร้อมกับทำหน้ามุ่ย

เพราะนางต้องเข้าชั้นเรียนสอนเวทมนตร์บ่อยครั้ง นางจึงมีโอกาสเพียงเล็กน้อยที่จะออกไปข้างนอก

ข้าแอบไปกับนางที่ฐานลับเมื่อสองเดือนก่อน นางสนุกกับช่วงเวลาที่ได้ใช้อยู่ที่นั่นมาก

“ว่าแต่เจ้าจะไปเข้าปาร์ตี้กับใครเหรอ? เจ้าน่ะมีความสามารถจริงๆ ข้าพนันได้เลยว่าในอนาคตเจ้าจะต้องมีชื่อเสียงมากอย่างแน่นอน คงมีคนนับไม่ถ้วนที่ต้องการเข้าร่วมปาร์ตี้กับเจ้า”

เกรซ ซึ่งมีความสามารถด้านเวทมนตร์อยู่แล้วก็กำลังพัฒนาฝีมือไปอย่างพุ่งพรวด

มานี่ แม่ชีผู้เป็น [จอมเวทย์] และบาทหลวงมาร์บอนเองก็มีความสามารถมากมายที่จะสอนนางให้เก่งยิ่งขึ้นไปอีก

ทำให้เกรซตอนนี้แข็งแกร่งกว่าอาจารย์ที่สอนนางทั้งสองคนไปแล้ว

ข้าสงสัยเหลือเกินว่านางจะกลายเป็น [นักเวทย์] แบบไหนในอนาคต?

“...เกรซอยากอยู่ในปาร์ตี้กับวอลสัน” นางเอียงตัวมาซบข้าอย่างเขินอาย

{เกรซได้ส่งคำขอสำหรับ [ปาร์ตี้]}

“เอาจริงหรือ? เจ้ายินดีรึที่มี [สามัญชน] ที่อ่อนแออย่างข้าอยู่ใกล้ๆ?” ข้าถามนางออกไป

ข้ารู้ว่าเกรซชอบข้าเหมือนกับเพื่อนสนิท แต่ข้าไม่คิดเลยว่านางจะมาอยู่ปาร์ตี้เดียวกับข้า

นางช่างเป็นคนที่น่ารักเหลือเกิน

...เอ่อ

“...เจ้าถ่อมตัวเกินไป” นางกล่าวตอบ

“อืม ขอบคุณที่เจ้าชมข้าแล้วกัน”

อันที่จริงตอนนี้ข้าก็มีระดับอยู่ที่ 25 แล้ว นอกจากแม่ชีและบาทหลวงมาร์บอนแล้ว ข้ามีค่าสถานะที่สูงกว่าทุกคนในหมู่บ้าน

มันก็ต้องแน่นอนอยู่แล้ว เพราะข้าล่าสัตว์ในภูเขาเป็นประจำอยู่ทุกวัน

ข้ารู้สึกได้เลยว่าคงมีใครหลายคนอิจฉาข้าเป็นแน่ หากใครได้เห้นระดับของข้า คงมีอันต้องตกใจตาถลน ฮ่าๆๆๆๆ

“...วอลสัน อย่ามากความสิ” เกรซตบหน้าข้าที่ยิ้มแก้มปริ

“อืม ก็ได้ ดูแลข้าด้วยล่ะ เกรซ”

{เกรซ (ระดับ 10) เข้าร่วมปาร์ตี้}

{เมื่อมีสมาชิกปาร์ตี้ 3 คน ท่านจะได้รับโบนัสค่าประสบการณ์ 3%}

#เอ่อ นายท่าน? อะไรเนี่ย? # เสียงของเมล่อนลอยผ่านโทรจิตรออกมา

เนื่องจากมีการแชร์โทรจิตรระหว่างทุกคนในปาร์ตี้ เกรซจึงได้ยินเสียงของนางเช่นกัน

ทันใดนั้น เกรซก็กุมหน้าของตนไว้ ซึ่งดูไม่เหมือนกับการกระทำของคนปกติทั่วไป แต่ก็สมกับเป็นเกรซแหละนะ

...ใช่แล้ว เมล่อนเพิ่งมาอยู่กับเราได้เดือนเดียว ดังนั้นเกรซที่แอบหนีออกมาเมื่อสองเดือนก่อนจึงไม่รู้เกี่ยวกับนาง

ซึ่งเมื่ออยู่ในปาร์ตี้เดียวกัน ทุกคนในปาร์ตี้ก็จะเห็นสถานะของสมาชิกปาร์ตี้ด้วย ไม่ว่าจะบาดเจ็บหรือกำลังป่วยอยู่ ช่างเป็นระบบที่สะดวกสบายอะไรเช่นนี้

แน่นอนว่านอกจากเรื่องนี้แล้ว ในแถบปาร์ตี้ยังมีชื่อของแต่ละคนให้เห็นอีกด้วย

“...วอลสัน เมล่อนเป็นผู้หญิงหรือเปล่า?”

“นางเพิ่งย้ายเข้าไปในฐานลับเมื่อไม่นานมานี้ ข้าจะแนะนำเจ้าให้รู้จักกับนางทีหลังแล้วกัน”

“...วอลสัน เจ้าคนเจ้าชู้”

จากนั้นข้าก็ถูกไล่โดยเกรซ ซึ่งกำลังตีข้าด้วยไม้เท้าเล็กๆ ของนางอย่างไม่หยุดยั้ง

“เดี๋ยวก่อน เจ้ามาทำร้ายข้าทำไมกัน!?”