เล่นมายคราฟในต่างโลก เล่มที่ 1 บทที่ 11: ฟิสิกส์ของเรดสโตน

ติดตามเป็นกำลังใจให้ผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay

เล่มที่ 1 บทที่ 11: ฟิสิกส์ของเรดสโตน

.

(วอลสัน)

“นายท่าน ท่านเป็น [นักเวทย์] หรือเปล่า? ข้าเห็นว่าท่านสามารถสร้างกำแพงได้ด้วย”

"ไม่ ไม่ ข้าเป็นแค่ [สามัญชน ]”

"แค่ [สามัญชน] งั้นเหรอ? ข้าว่าที่ท่านพูดมามันยากที่จะเชื่อนะ"

"ข้าจะถือว่านั่นเป็นคำชมแล้วกัน"

“หา? ไม่สิ คือข้าไม่ได้จะสื่อว่าข้าสงสัยในตัวท่าน... นายท่านแข็งแกร่งจริงๆ ที่สามารถไล่หมาป่าสีทองตัวนั้นได้ ข้าแค่อยากรู้เท่านั้นเอง”

“...ข้าไม่ได้ไล่มันออกไปจริงๆ เสียหน่อย” แต่มันก็หนีไปจริงๆ นั่นแหละ

“แล้วตอนนี้นายท่านกำลังทำอะไรอยู่งั้นหรือ?”

เมล่อนยืนอยู่ข้างๆ ข้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เรากำลังยืนอยู่ในห้องมืด นางคงสงสัยว่าข้าพยายามจะทำอะไรอยู่ที่นี่

ยามนี้ข้าเพิ่งทำหุ่นฝึกไม้เสร็จและนำมันออกจาก [กระเป๋าเก็บของ] ของข้า

"เจ้าสามารถฝึกฝนการต่อสู้กับหุ่นไม้ที่ข้าออกแบบเพื่อการต่อสู้โดยเฉพาะได้เลย" ข้ากล่าวพร้อมตบหุ่นไม้

จากนั้นข้าก็ดึงคันโยกบนผนัง และโคมไฟเรดสโตนทั้งหมดในห้องก็เปิดออกจนทำให้ห้องทั้งห้องสว่างไสว

หุ่นฝึกซ้อมไม้มีความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร แบ่งโครงสร้างออกเป็นห้าส่วน โดยมีไม้ยื่นออกมา ทั้งหมดวางอยู่ในมุมที่แตกต่างกัน

หากดันส่วนใดส่วนหนึ่ง ส่วนที่เหลือทั้งหมดสี่ส่วนจะเลื่อนไปในทิศทางที่แตกต่างกันตามฟันเฟืองที่อยู่ลึกเข้าไปในโครง ทำให้ส่วนที่ยื่นออกมาจากไม้รูดตีกลับมารอบๆ

แต่...ข้ากับเมล่อนก็ไม่ได้สูงถึงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร เมล่อนคงจะยังไม่สามารถใช้ประโยชน์จากมันได้อย่างสมบูรณ์ แต่ข้ามั่นใจว่าในอนาคตนางคงสูงพอที่จะใช้มันแน่

“การฝึกต่อสู้งั้นหรือ?”

"ใช่แล้ว! เจ้ามีพรสวรรค์ที่จำเป็นในการเป็น [นักสู้] คงจะเสียเปล่าถ้าเจ้าไม่ทำอะไรกับมัน”

“ท่านต้องการให้ข้าฝึกด้วยสิ่งนี้จริงๆ เหรอ? ท่านคิดแบบนั้นจริงๆ เหรอ?” เมล่อนมองมาที่ข้าอย่างสับสน

"ใช่แล้ว! มาตรงนี้สิ ข้าจะสาธิตให้ดู" ข้าดันไม้ที่ยื่นออกมาหนึ่งอัน

จากนั้นข้าก็ต้องรีบหลบจากไม้อีกด้านหนึ่งที่พุ่งมาทางศีรษะข้าและเอวของข้า

ขณะที่พ่นลมหายใจออกมา ข้าก็ผลักมันออกอีกครั้งและส่วนที่ยื่นออกมาจากไม้ ก็หมุนไปในทิศทางตรงกันข้ามอย่างรวดเร็วพร้อมกับไม้อีกจุดหนึ่งที่พุ่งเข้ามาแทน

ข้าตัดสินใจที่จะสร้างหุ่นฝึกที่เหมาะสำหรับการต่อสู้ด้วยมือเปล่าขึ้น สาเหตุก็เป็นเพราะ เมื่อสูญเสียอาวุธไป อย่างน้อยข้าก็คงจะสามารถต่อสู้ต่อได้

แถมยังเป็นการฝึกร่างกายไปในตัวอีก ข้าคิดว่ามันคงจะเป็นการเริ่มต้นที่ดีสำหรับเมล่อนที่ร่างกายขาดสารอาหารด้วย

การต่อสู้เป็นสิ่งที่จะฝึกฝนได้ที่สุดเมื่อมีคนต่อสู้ด้วย การมีหุ่นไม้ก็ถือว่าเป็นสิ่งที่ช่วยทดแทน เพราะมันเหมือนกับเป็นการจำลองคู่ต่อสู้ขึ้นมา

สิ่งนี้ข้าได้แรงบันดาลใจจากหนังกังฟูจีน แต่มันไม่เหมือนกับของในภาพยนตร์ ของข้ามันเหนือกว่ามาก

ข้าตั้งชื่อมันว่า [หุ่นหมุน]!

...ข้าไม่สนสายตาอันน่าสมเพชที่เจ้ามองการตั้งชื่อของข้าแล้วล่ะ

อย่ามาตัดสินข้าสิ!

เส้นโค้งที่ตีขนาบหุ่นไม้ บ่งบอกถึงความแข็งแกร่งของมัน ไม่มีการโจมตีใดที่สามารถทำลายมันได้ในครั้งเดียว ซึ่งเนื่องจากมันหมุน มันจึงสามารถสร้างโมเมนตัมได้ ยิ่งเจ้าตีแรงเท่าไร หุ่นก็จะยิ่งหมุนเร็วขึ้นเท่านั้น

แต่ละส่วนที่ยื่นออกมาจากไม้มีตำแหน่งที่แตกต่างกัน โดยมีความยาวที่แตกต่างกันด้วย ดังนั้นการตอบโต้จากหุ่นจะมีความหลากหลาย ทำให้ผู้ฝึกฝนคุ้นชินยากกับรูปแบบการตีของหุ่นไม้

...ที่จริงข้าก็ถูกเจ้าหุ่นไม้ตีโดนหน้าหลายครั้งเลยล่ะ ข้าประคองแก้มที่บวมของตนในขณะที่ข้าถอยออกมาจากตัวหุ่น

ข้าใช้เวลาน้อยกว่าสิบห้าวินาที ข้าไม่คิดเลยว่าตัวข้าจะฝีมือแย่ขนาดนี้...

“ก็ตามนั้นเลย เจ้าคงทำได้ใช่ไหม? ที่จริงมันก็ไม่ได้ง่ายเลยนะ” อึก เจ็บชะมัดยาก ข้าคงต้องหาน้ำแข็งมาประคบจุดที่บวมเสียแล้ว

“...ขอบคุณมากนายท่าน ข้าจะใช้มันอย่างดีเลย” เมล่อนจ้องมองหุ่นไม้อย่างตื่นเต้น และกำลังจะเดินไปหามันราวกับว่านางเพิ่งได้พบกับเพื่อนสนิทคนใหม่

“ถ้าเจ้าหิว เจ้าก็สามารถเดินไปที่เก็บอาหารและหยิบได้มากเท่าที่เจ้าต้องการเลย ของอื่นๆ ก็เช่นกัน แต่เจ้าอย่าทำมันเลอะเทอะมากไปหน่อยล่ะ”

ข้าได้โชว์เครื่องมือและเฟอร์นิเจอร์ที่ไม่เหมือนใครส่วนใหญ่ในฐานลับให้เมล่อนดูแล้ว

จากทุกสิ่ง นางดูประทับใจน้ำพุร้อนและ [โคมไฟเรดสโตน] มากที่สุด

โลกที่เราอาศัยอยู่ในตอนนี้ต้องพึ่งพาเวทมนตร์อย่างมาก ดังนั้นข้าจึงสงสัยว่ามันคงทำให้วิทยาศาสตร์ขาดการพัฒนากระมัง

หลักการของ [โคมไฟเรดสโตน] ก็เหมือนกับหลอดไฟฟ้าบนโลก

ยกเว้นว่ามันไม่ได้ทำงานด้วยไฟฟ้า แต่ทำงานด้วยพลังงานในวงจรเรดสโตน

เรดสโตนในมายคราฟมีพลังอยู่ข้างใน เมื่อขุดแร่เรดสโตน มันก็จะสว่างขึ้น

เรดสโตนเป็นแหล่งพลังงานด้วยตัวมันเอง การวางเรดสโตนบนบางสิ่งบางอย่างก็จะทำหน้าที่เหมือนวงจรที่ให้พลังงานในการเดินทาง

คบเพลิงเรดสโตนแตกต่างจากคบเพลิงทั่วไปที่จะปล่อยแสงออกมา มันสว่างน้อยกว่ามาก

แต่ว่ามันคือแหล่งผลิตพลังงานอันไร้ที่สิ้นสุด ฟังดูเหนือจินตนาการใช่ไหมล่ะ?

การมีแหล่งพลังงานที่ไม่มีที่สิ้นสุด...นี่มันรู้สึกเหมือนกับการโกงจริงๆ

อย่างไรก็ตาม ข้าได้ตระหนักว่าเนื่องจากวงจรเรดสโตนต้องใช้ผงเรดสโตน พวกมันจึงใช้งานข้างนอกยากมาก หากต้องเผชิญกับฟ้าฝนหรือลมแรง

ดังนั้นข้าจึงต้องใช้กระดาษแว็กซ์ เพื่อสร้างชั้นป้องกันให้พวกมัน แล้วก็ค่อยสร้างวงจรไฟฟ้าแบบดั้งเดิม แทนที่จะใช้พลาสติกก็ใช้กระดาษ

ในแง่ของเทคโนโลยี ตอนนี้ฐานทัพลับของข้าก้าวหน้าอย่างมาก ถ้าให้ข้าคิด มันก็คงใกล้เคียงกับผู้คนในยุค 1950 ซึ่งเหนือกว่าผู้คนบนโลกนี้อย่างแน่นอน

ข้าอยากจะยืดอกออกมาด้วยความภาคภูมิใจในตัวเองเสียจริง

อา พระอาทิตย์เกือบจะลับขอบฟ้าไปเสียแล้ว ข้าคงต้องรีบกลับไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

ข้ามีแซนด์วิชใน [กระเป๋าเก็บของ] ที่จะเอาให้เกรซด้วย มันเป็นการผสมกันของ ขนมปังขาว ไข่ดาวและเนื้อสัตว์พิเศษของข้า

ขนมปังขาวทำจากข้าวสาลีที่ข้าปลูกในฐานลับ ไข่เป็นไข่ของค็อกคาทริซ น้ำมันที่ข้าใช้เป็นน้ำมันกวาง

นอกจากนี้ข้ายังรวบรวมสมุนไพรและเครื่องเทศหายากที่ลึกลงไปในภูเขา เพื่อปรุงให้มันอร่อยเหาะ

ซึ่งข้าไม่ได้ใช้แค่เอาไปปรุงอาหารอย่างเดียว ข้านำเมล็ดของสมุนไพรและเครื่องเทศเพื่อเก็บไว้ปลูกในฐานลับด้วย

“อย่านอนดึกนะเข้าใจไหม?” ในคืนนั้นข้ากล่าวกับเมล่อนเป็นครั้งสุดท้าย และออกเดินทางกลับไปยังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า