บทที่ 4 ข้อจำกัดเพียงหนึ่งเดียว อัปแต้มได้วันละครั้ง

จางเทียนสูดหายใจเข้าลึก ตกตะลึงกับความคิดของตัวเอง

'อัปแต้ม!'

ด้วยความตื่นเต้นที่อัดแน่นในอก เขาท่องในใจต่ออย่างไม่ลังเล

ถ้าความสามารถลึกลับนี้มีเวลาจำกัด ขืนชักช้าอาจจะอดใช้งานก็ได้

ทว่าครั้งนี้ พรสวรรค์การปรับตัวตามสภาพแวดล้อมไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป แต่ปุ่มบวกแต้มกลับเปลี่ยนจากแสงกระพริบเป็นสีเทา เหมือนกับสกิลที่ติดคูลดาวน์

"กดรัวๆ ไม่ได้งั้นเหรอ?"

เห็นแบบนี้ จางเทียนไม่ได้เสียใจแต่กลับดีใจด้วยซ้ำ

ตราบใดที่เครื่องหมายบวกไม่หายไปถาวร ก็หมายความว่าแค่ใช้งานไม่ได้ชั่วคราวเท่านั้น

เรื่องปกติอยู่แล้วที่ความสามารถโกงๆ แบบนี้จะมีข้อจำกัดบ้าง เช่น ต้องรวบรวมพลังงานระดับสูง หรือล่ามอนสเตอร์เพื่อเก็บพลังวิญญาณ เป็นต้น

"ไม่เป็นไร พรสวรรค์ระดับ C ก็ให้แต้มต่อฉันมากพอแล้ว ขอแค่ไม่ซวยเกินไป ฉันก็น่าจะรอดไปได้ แล้วค่อยใช้หน้าต่างสถานะไต่เต้าขึ้นไปเป็นมอนสเตอร์ตัวจริง"

เทียบกับเมื่อก่อน ตอนนี้เขาเต็มไปด้วยความมั่นใจและความหวัง

โบนัสพลังชีวิต 100 แต้มช่วยยกระดับความสามารถในการเอาตัวรอดของเขาอย่างมหาศาล ทำให้เขาอึดถึกทนยิ่งกว่ามอนสเตอร์เลเวล 1 ส่วนใหญ่เสียอีก

แถมหนี่ยังเป็นแค่โบนัสส่วนหนึ่งของพรสวรรค์การปรับตัวตามสภาพแวดล้อมเท่านั้น พอพัฒนาศักยภาพของพรสวรรค์นี้ได้เต็มที่ การล่ามอนสเตอร์ก็คงอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม!

นึกถึงข้อมูลลึกลับที่โผล่มาตอนอัปแต้ม จางเทียนก็จ้องเขม็งไปที่เครื่องหมายบวกหลังหน้าต่างสถานะอีกครั้ง เพ่งสมาธิทั้งหมดเพื่อพยายามล้วงข้อมูลสำคัญออกมา

โดยเฉพาะข้อมูลเกี่ยวกับการรีเซ็ตแต้มสกิล

ทันใดนั้น ข้อมูลที่ยากจะอธิบายก็หลั่งไหลเข้ามาในหัว

ทว่า...

ข้อความจางๆ ที่ปรากฏขึ้นทำเอาจางเทียนถึงกับแข็งทื่อ

【เวลาที่เหลือในการรีชาร์จ: 23:59:36】

"หะ!?"

ชั่วขณะหนึ่งเขาตั้งตัวไม่ติด ถึงกับต้องใช้หนวดขยี้ตา ส่ายหัว แล้วเพ่งมองใหม่อีกรอบ

【เวลาที่เหลือในการรีชาร์จ: 23:59:12】

"เดี๋ยว!"

"นี่ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่มั้ย!?"

จางเทียนแทบไม่อยากเชื่อสายตา ถึงขั้นรู้สึกว่าตัวเองกำลังฝันไป หรือว่านี่จะเป็นแค่จินตนาการก่อนตาย?

สูตรโกงอัปแต้มสุดเทพนี้มีเงื่อนไขการใช้งานแค่ข้อเดียว... คืออัปได้วันละครั้งเนี่ยนะ!?

แต่หลังจากตรวจสอบหลายรอบ ข้อมูลจางๆ นั้นก็ยังคงนับถอยหลังเวลาที่ใช้ในการเติมเต็มแต้มความสามารถอยู่ดี

"..."

หลังจากเงียบไปพักใหญ่ ในที่สุดจางเทียนก็ยอมรับความจริง

กลายเป็นว่า ศักยภาพในอนาคตของเขาอาจจะยิ่งใหญ่กว่าใครหน้าไหนที่เขาเคยรู้จักในชาติก่อนเสียอีก

คำนวณดูแล้ว เขาสามารถอัปเกรดพรสวรรค์ได้วันละแต้ม อีกไม่นานเขาก็จะดันพรสวรรค์บ้านๆ นี้ไปจนถึงจุดสูงสุดได้!

ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า...?

"นี่ฉันจะกลายเป็นอมตะเลยรึเปล่าเนี่ย?"

หัวสมองของจางเทียนปั่นป่วนไปหมด เขาเคยคิดว่าฟ้าถล่มและเกมจบทันทีที่มาเกิดเป็นมด แต่ที่ไหนได้ ดันมีสูตรโกงหล่นทับจนตัวลอยซะงั้น!

"เดิมทีวางแผนจะพัฒนาความสามารถที่มีอยู่ก่อน แต่ดูเหมือนตอนนี้จะเร็วไปหน่อยแฮะ"

เขาถอนหายใจยาว พยายามสงบจิตใจที่ตื่นเต้นลง

เมื่อเห็นเวลารีชาร์จที่ลดลงเรื่อยๆ ด้วยความคาดหวัง เขาจึงตัดสินใจว่าจะรออัปเกรดพรสวรรค์ให้ถึงขีดสุดก่อน แล้วค่อยเริ่มพัฒนาด้านอื่น

"แค่วันเดียว รอได้สบายมาก"

จางเทียนพึมพำกับตัวเอง การเพิ่มขึ้นของพลังชีวิตไม่เพียงหมายถึงโอกาสรอดที่สูงขึ้น แต่ยังหมายถึงอายุขัยที่ยืนยาวขึ้นด้วย

มดงานที่เดิมทีมีพลังชีวิตแค่ 0.1 และอยู่ได้แค่ไม่กี่สัปดาห์ ตอนนี้มีพลังชีวิตตั้ง 100 แต้ม มากพอที่จะทำให้อายุขัยยืนยาวเทียบเท่านางพญามดได้เลย!

วินาทีนั้น ความหิวโหยก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง จางเทียนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่ได้กินอะไรเลย

มองดูเศษเนื้อแมลงที่ระบุชนิดไม่ได้ตรงหน้า เขาอ้าปากงับโดยไม่ลังเล

"หื้ม? รสชาติไม่เลวแฮะ"

ความหวานปะแล่มๆ และกลิ่นหอมกระตุ้นความอยากอาหารของจางเทียน เขาจัดการฟาดเรียบเนื้อแมลงไม่กี่ชิ้นนั้นอย่างรวดเร็ว

ทว่า หลังจากกินเนื้อแมลงที่มีขนาดตัวเท่าเขาเข้าไปจนหมด เขากลับพบว่ายังไม่อิ่ม

"สงสัยการเพิ่มพลังชีวิตจะทำให้ขีดจำกัดของมดพังทลายไปแล้วแฮะ"

ยังไงซะ พลังชีวิตปัจจุบันของเขาก็มากกว่ามดทั่วไปถึงพันเท่า แม้จะเป็นแค่ตัวเลขพลังชีวิต แต่ต้องเข้าใจว่านี่คือโลกแห่งความจริง พลังชีวิตที่มหาศาลย่อมนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพด้วย

จางเทียนสัมผัสได้ว่าอาหารที่กินเข้าไปกำลังถูกย่อยอย่างรวดเร็ว และแปรเปลี่ยนเป็นสารอาหารส่งไปเลี้ยงทุกส่วนของร่างกาย

เปลือกนอกของจางเทียนที่เดิมทียังนิ่มอยู่บ้าง กำลังแข็งตัวขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เมื่อเทียบกับมดงานที่โตพร้อมกัน อัตราการเติบโตของจางเทียนนั้นเร็วกว่าหลายเท่า!

"ต้องหาอะไรกินเพิ่ม"

จางเทียนขยับหนวดบนหัวเพื่อจับสัญญาณฟีโรโมนต่างๆ ที่อบอวลอยู่ในรังมด

สำหรับประสาทสัมผัสของเขา ฟีโรโมนพวกนี้เปรียบเสมือนกลิ่นรสที่บรรจุข้อมูลแตกต่างกันไป

เขาเรียนรู้โครงสร้างและสภาพของรังมดผ่านฟีโรโมนได้อย่างรวดเร็ว

เป็นไปตามคาด รังมดถูกน้ำฝนซัดสาดจนถล่มเสียหายไปเกือบหมด

เวลานี้ มดงานส่วนใหญ่กำลังเร่งซ่อมแซมรัง ระบายน้ำ และกั้นทางน้ำที่ไหลซึมเข้ามา

อย่างไรก็ตาม พายุฝนแค่นี้ไม่สามารถทำลายรังมดได้ราบคาบ ห้องอนุบาลที่เขาอยู่ไม่ได้รับผลกระทบมากนัก นอกจากตรงนี้แล้ว ที่อยู่ของนางพญามดและรังเก็บเสบียงก็ยังปลอดภัยดี

สิ่งที่จางเทียนมองหาคือรังเก็บเสบียงนั่นเอง

เมื่อจับทิศทางได้ เขาก็เริ่มมุดผ่านเส้นทางซับซ้อนในรังมดทันที และไม่นานก็มาถึงห้องโถงว่างเปล่าแห่งหนึ่ง

รังขนาดมหึมาอัดแน่นไปด้วยซากแมลงแห้งกรังจำนวนมาก น้ำหนักรวมๆ น่าจะไม่ต่ำกว่าครึ่งกิโลกรัม!

สำหรับมดแล้ว นี่ถือเป็นปริมาณที่มหาศาลมาก

และห้องเก็บเนื้อแบบนี้ไม่ได้มีแค่ที่เดียว จากฟีโรโมนที่จับได้ ยังมีโกดังเสบียงแบบนี้อีกอย่างน้อยห้าแห่ง!

แม้จะแปลกใจนิดหน่อย แต่ก็อยู่ในความคาดหมายของจางเทียน นอกจากมดทหารและมดบางประเภทที่ต้องออกล่าทุกวัน มดชนิดอื่นมักมีเสบียงสำรองพอให้กินไปได้หลายเดือน

เวลานี้ มดงานจำนวนมากกำลังขนย้ายอาหารในรังไปป้อนนางพญาและตัวอ่อนที่เพิ่งฟัก พวกมันเมินเฉยต่อ 'คนนอก' อย่างเขาโดยสิ้นเชิง

จางเทียนไม่สนเรื่องพวกนั้นอยู่แล้ว ถึงจะเกิดใหม่เป็นมด แต่เขาไม่คิดว่าตัวเองเป็นมดจริงๆ และแน่นอนว่าจะไม่ยอมทำงานถวายหัวให้รังมดเหมือนตัวอื่นแน่

เมื่อเข้าสู่ 'ยุ้งฉาง' เขาเลือกอาหารอย่างรวดเร็วและเริ่มสวาปามอย่างตะกละตะกลาม

เขากินเข้าไปมากกว่ามดปกติถึงสิบเท่า กว่าจะหยุดด้วยความพอใจ แล้วไปนอนผึ่งพุงพักผ่อนอยู่มุมหนึ่งเพื่อรอให้แต้มสถานะรีเฟรช

พอย่อยอาหารเสร็จ เขาก็ลุกมากินต่อทันทีเพื่อเติมพลังให้ร่างกายและตุนสารอาหาร

วันรุ่งขึ้น เมื่อจางเทียนตื่นจากการจำศีล ตัวเขาก็ใหญ่ขึ้นกว่าตอนเพิ่งออกจากดักแด้ถึงหนึ่งเท่าตัว

เปลือกนอกสีดำเมี่ยมและกรามอันแหลมคม แยกเขาออกจากมดธรรมดาทั่วไปอย่างชัดเจน

...