บทที่ 11 : เล่นเกมกับฉันไหม (1) อ่านฟรี

บทที่ 11 : เล่นเกมกับฉันไหม1)

วันนี้ซินเจีย  เจอกับกู่หยูเซิงอย่างไม่คาดฝันถึงสามครั้งสามคราในวันเดียวกัน

ครั้งแรกตอนเธอนั่งอยู่บนรถตอนออกจากสนามบิน และเขาก็ปิดหน้าต่างรถของเขาทันทีที่เขามองเห็นเธอ

ครั้งที่สองระหว่างงานเลี้ยงอาหารกลางวัน  เธอเผลอทำไวน์ใส่แขนเสื้อของเขาด้วยความบังเอิญ  เขาก็ลุกออกจากที่นั่งและออกจากงานเลี้ยงไปเลย  แค่ความบังเอิญสองเรื่องแรกนั้นก็เพียงพอที่จะพิสูจน์แล้วว่าความเกลียดชังที่เขามีต่อเธอนั้นมันมากมายแค่ไหน

ยิ่งไปกว่านั้นเขาเหมือนจะไม่สงวนท่าทีและไว้หน้าเธอบ้างเลย

เมื่อคิดได้แบบนั้น  เธอก็แทบอยากจะคลานกลับไปมุดอยู่ในรถตามเดิมซะเดี๋ยวนี้เลย

แต่ตอนนี้โจวจิงผู้ซึ่งขอให้เธอมารับที่วิลล่ากำลังโบกมือให้เธออย่างเอาเป็นเอาตาย  ทันทีที่เธอมองเห็นว่าซินเจียยืนอยู่ข้างรถและตะโกนว่า “เสี่ยวโขว่   ฉันอยู่ตรงนี้........”

กู่หยูเซิงผู้ซึ่งกำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่ขมวดคิ้ว  จากนั้นเหลือบสายตาไปมองตรงที่ที่ซินเจียกำลังยืนอยู่

แม้ว่าจุดที่เธอยืนอยู่จะห่างจากเขาพอสมควร  แต่เธอก็ยังสามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกไม่พอใจของเขาได้  ทันทีที่เขามองเห็นเธอ  บรรยากาศรอบๆตัวเขาเปลี่ยนเป็นอึมครึมในแทบจะทันที

ซินเจียรู้สึกว่าชาหนึบๆที่หัวใจ  จนทำให้เธอลืมแม้กระทั่งตอบกลับโจวจิง

โจวจิงเห็นว่าซินเจียไม่ขานรับสักที  เธอก็ร้อนใจ  จนเดินตุปัดตุเป๋ออกมาจากวิลล่าเองเพื่อมาหาเธอ

แต่เนื่องจากว่าโจวจิงดื่มไปมากพอสมควร  เธอเลยไม่สามารถทรงตัวได้ดีนัก  พอเดินมาถึงครึ่งทางเธอก็ล้มฟุบลงไปกับพื้นซะงั้น

เป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้วว่าซินเจียหวาดกลัวกู่หยูเซิงจนไม่กล้าจะเข้าใกล้  แต่วินาทีที่เธอมองเห็นว่าโจวจิงล้มฟุบลงไปกับพื้น  เธอก็รีบวิ่งไปหาโจวจิงอย่างไม่ลังเลเลย

โชคดีว่าโจวจิงไม่ได้บาดเจ็บอะไร  เนื่องจากเธอล้มลงไปบนสนามหญ้า  ช่วงเวลานี้ถือว่าเป็นนาทีระทึกขวัญสำหรับซินเจียมาก  เนื่องจากกู่หยูเซิงยืนห่างจากเธอเพียงไม่กี่ฟุต  เธอไม่กล้าแม้จะเหลือบตามองว่าเขากำลังทำอะไรอยู่  เธอทำได้แค่รีบประคองโจวจิงขึ้นยืน  และปัดเศษดินที่อยู่ตรงขาของโจวจิงออก จากนั้นก็รีบพาโจวจิงออกจากวิลล่าแห่งนี้ให้เร็วที่สุด

แม้ว่าโจวจิงจะเมามาก  แต่เธอก็ยังพอมีสติ “รอเดี๋ยว…กระเป๋าของฉัน…กระเป๋า…” และเธอก็ชี้ไปที่วิลล่าข้างหลังเธอ

เมื่อได้ยินแบบนั้นซินเจียก็หันหลังและเดินกลับไปที่วิลล่า  พร้อมกับประคองโจวจิงไปด้วยกัน

ประตูทางเข้าเปิดกว้าง  ในห้องตกแต่งอย่างสวยงามเหมือนเป็นห้องบอลรูมขนาดย่อมๆ  ในห้องมีคนอยู่หนาแน่นพอสมควรและพวกเขากำลังเต้นรำกัน

“คุณวางกระเป๋าไว้ตรงไหน?”

โจวจิงชี้ไปที่บันไดเมื่อเธอได้ยินคำถามของซินเจีย

ซินเจียใช้แรงทั้งหมดที่มีของเธอเพื่อประคองโจวจิงขึ้นบันได  เมื่อขึ้นบันไดไปถึงชั้นบนแล้ว  จู่ๆโจวจริงก็ผลักเธอออกและรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ

ซินเจียรีบตามเธอไปที่ห้องน้ำ   เมื่อเธอไปถึงก็เห็นโจวจิงกำลังนั่งกอดโถชักโครกและอ้วกอย่างเอาเป็นเอาตาย

ซินเจียค่อยๆลูบหลังให้เธอเบา เพื่อช่วยให้เธอรู้สึกสบายขึ้น  เมื่อเธอดีขึ้นแล้วซินเจียจึงเดินกลับไปที่ห้องโถงเพื่อไปหยิบน้ำแร่มาให้เธอขวดหนึ่ง

เมื่อเธอเดินกลับไปที่ห้องอีกครั้ง  โจวจิงก็ไม่ได้อยู่ในห้องน้ำแล้ว

ซินเจียขมวดคิ้วเป็นปม  ก่อนจะเดินย้อนกลับไปที่ห้องโถงอีกครั้งหนึ่งเพื่อตามหาโจวจิง

ในห้องโถงอัดแน่นไปด้วยผู้คน  จึงทำให้ใช้เวลามากพอสมควรกว่าจะมองเห็นโจวจิงได้

เมื่อไหร่ก็ตามที่โจงจิงเมา  เธอจะชอบทำตัวบ้าๆบอๆ    ซินเจียพยายามห้ามเธอด้วยการดึงแขนให้เธอออกห่างจากฟอลเต้นรำ  แจ่โจวจิงก็ไม่ให้ความร่วมมือเอาซะเลย  เธอจับแขนของซินเจียแน่นและเริ่มโยกไปมาตามเพลง “เสี่ยวโขว่....  มา...มาเต้นรำกับฉัน.....มาเต้นกัน”

โจวจิงยกแขนของเธอขึ้นแล้วก็เริ่มเคลื่อนไหว

ซินเจียพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะดึงข้อมือของเธอออกจากการจับกุมของโจวจิงอีกทั้งก็ยังไม่ละความพยายามที่จะลากโจวจิงออกจากฟลอร์เต้นรำ

ด้วยว่าโจวจิงยังรู้สึกสนุกอยู่  เธอจึงพยายามขัดขืนซินเจียแต่เพราะเธอนั้นเมามากเธอจึงต้านแรงของซินเจียได้ไม่นาน

ขณะที่พวกเธอกำลังจะพยายามเดินแหวกฝูงชนเพื่อออกไปข้างนอก  จู่ๆโจวจิงก็โดนชนเข้าอย่างจัง  จนเธอล้มคะมำไปชนเข้าที่หลังของซินเจียอย่างเต็มแรง  ซินเจียที่พึ่งโดนกระแทกมาเซถลาไปข้างหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว  จนเธอไปตกอยู่ในอ้อมกอดของใครคนหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ

ซินเจียเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง  และกำลังเตรียมจะเอ่ยคำขอโทษ   แต่เมื่อเธอเห็นใบหน้าอันบึ้งตึงของกู่หยูเซิง  เธอก็แทบจะสำลักน้ำลายตัวเองจนไม่สามารถพูดคำขอโทษออกมาได้

สำหรับซินเจียแล้วสายตาของกู่หยูเซิงตอนนี้เปรียบได้กับดาบคมๆของพวกอัศวินที่สามารถแทงเธอให้ตายได้ในดาบเดียวก็ไม่ปาน  เขาคงฆ่าเธอด้วยสายตาไปหลายรอบแล้วในใจ

วินาทีนั้นเธอคิดว่ากู่หยูเซิงต้องจัดการเธอแน่ๆ  แม้ว่าตอนนี้จะมีคนอยู่เต็มห้องก็ตาม

เธอกลัวมากจนไม่กล้าจะขยับตัวแม้แต่จะหายใจเธอยังไม่กล้าหายใจแรงๆเลย

โจวจิงผู้ซึ่งเมามายจนไม่ทราบถึงบรรยากาศอึมครึมรอบตัวนั้น  เธอสะอึกสะอื้นและพูดต่อว่า "เสี่ยวโข่วเต้น!  มาเต้นกับฉันสิ!"

ซินเจียหลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเอง  ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังอยู่ในอ้อมกอดของกู่หยูเซิง  เธอจึงรีบลุกขึ้นแล้วก็เบี่ยงตัวออกทันที

ทันทีที่เธอเดินออกมาจากเขาเขาก็เดินถอยหลังออกจากเธอเช่นกัน

แต่แตกต่างกันตรงที่ซินเจียยังคงยืนอยู่ที่เดิมแต่กู่หยูเซิงนั้นได้เดินออกจากห้องจัดเลี้ยงไปแล้ว

หลังจากเหตุการณ์นั้นจบลง  ซินเจียก็ตั้งหน้าตั้งตาลากโจวจิงออกจากงานในทันที

ด้วยสภาพของโจวจิงตอนนี้จะพาขึ้นบันไดไปชั้นบนด้วยอีกคงไม่ได้   ซินเจียจึงฝากให้ลู่บันเฉิงดูแลเธอให้ชั่วคราวก่อนที่เธอถามโจวจิงว่าเธอวางกระเป๋าไว้ตรงไหน และวิ่งขึ้นไปชั้นบนเพื่อหยิบกระเป๋าเองอย่างรวดเร็ว

กระเป๋าของโจวจิงนั้น  วางอยู่ในห้องริมสุดทางทิศตะวันตกของวิลล่าบนชั้นสอง

ประตูห้องนั้นปิดอยู่เพียงครึ่งเดียว

ข้างบนนี้ช่างเงียบสงบมาก  เมื่อเทียบกับชั้นล่างที่ตอนนี้จอแจไปด้วยผู้คนไปหมด

ซินเจียมองผ่านช่องประตูที่แง้มไว้  คิดว่าในห้องไม่น่าจะมีคนอยู่แล้วบนโซฟาตรงข้ามกับประตูนั้นมีกระเป๋าถือวางอยู่หลายใบ  แต่เธอก็จำได้ทันทีว่าหลุยส์วิตตองสีแดงใบนั้นเป็นกระเป๋าของโจวจิง

หลังจากดูจนแน่ใจแล้วว่าเธอไม่ได้มาผิดห้องเธอก็ผลักประตูและวิ่งเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว

เมื่อเธอเข้ามาถึงในห้อง  เธอถึงเห็นว่าบนโซฟาตัวเล็กข้างในสุดกำลังมีคนนั่งเอนหลังอยู่

คนคนนั้นคือกู่หยูเซิง  คนที่เธอเพิ่งจะเจอกับเขาที่ชั้นล่างเมื่อกี้

มันอาจเรียกได้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญหากพวกเขาพบกันเพียงแค่ครั้งหรือสองครั้งในหนึ่งวัน  แต่การบังเอิญที่เจอกันสามถึงสี่ครั้งติดต่อกันขนาดนี้  มันเหมือนกับโชคชะตากำลังเล่นตลกกับเธออยู่ยังไงก็ไม่รู้

อย่างไรก็ตามเธอได้เดินเข้ามาในห้องแล้ว   ดังนั้นมันคงจะเป็นเรื่องแปลกถ้าเธอจะเดินหันหลังกลับไป

ซินเจียกัดริมฝีปากแน่นอย่างข่มอารมณ์  และก็แกล้งทำเป็นมองให้เห็นเขา  จากนั้นก็รีบเดินไปที่โซฟา  และยื่นมือไปคว้ากระเป๋าของโจวจิงมากอดไว้แน่นอย่างรวดเร็ว