บทที่ 8 : ผมจะดูแลคุณอย่างดี (3)

บทที่  8 : ผมจะดูแลคุณอย่างดี3)

ถือได้ว่าเป็นเรื่องที่บีบหัวใจสำหรับซินเจียมากอยู่เหมือนกัน  ที่ต้องมารับรู้ว่าผู้ชายที่ตัวเองรักกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น

เธอแทบจะปฏิเสธไม่ได้เลยว่า  ข้อเสนอที่ได้มาในตอนแรกก็ถือว่าน่าสนใจมากแล้ว  ยิ่งพอมีข้อเสนอเรื่องที่เธอจะต้องแต่งงานกับผู้ชายที่เธอรักเพิ่มเข้า  ก็ยิ่งทำให้ข้อเสนอน่าดึงดูดใจเพิ่มเข้าไปอีก

หลังจากตกลงทำสัญญากันเรียบร้อยแล้ว  ซินเจียและเหลียงดูโขว่ก็เริ่มทำตามแผนที่วางไว้ในเช้าวันรุ่งขึ้นซินเจียเดินทางไปเข้าเรียนคลาสที่ทางบริษัทจัดหาไว้ให้  ซึ่งเป็นคลาสเกี่ยวกับการเลียนแบบเสียง  เพื่อให้เสียงของเธอเหมือนกับเสียงของเหลียงดูโขว่ให้มากที่สุด  และเมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว  เหลียงดูโขว่ก็แอบบินไปรักษาตัวที่เมืองนอกอย่างเงียบๆ  ส่วนซินเจียเองก็เริ่มย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านของกู่หยูเซิงแทนเหลียงดูโขว่

เมื่อพูดถึงเรื่องความสัมพันธ์ของกู่หยูเซิงกับเหลียงดูโขว่  ซินเจียเองก็ไม่ได้รู้เรื่องราวเกี่ยวกับพวกเขามากนัก  จนกระทั่งเธอย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านของกู่หยูเซิง  ถึงได้รับรู้เรื่องราวจากแม่บ้านและผู้ช่วยที่ทำงานในคฤหาสน์กู่ว่าปู่ของเหลียงดูโขว่และนายผู้เฒ่ากู่เป็นพี่น้องร่วมสาบานกันตั้งแต่สมัยที่เป็นทหารอยู่ในกองทัพด้วยกัน  และปู่ของเหลียงดูโขว่ได้เคยช่วยชีวิตนายผู้เฒ่ากู่ไว้ตอนช่วงสงคราม  ด้วยเหตุนี้นายผู้เฒ่ากู่จึงรักและเอ็นดูเหลียงดูโขว่มากเรียกได้ว่าแทบจะรักมากกว่าหลานชายแท้ๆของเขาอย่างกู่หยูเซิงซะอีก

แต่อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่านี่จะเป็นเพียงรักข้างเดียวของเหลียงดูโขว่

และด้วยความช่วยเหลือของนายผู้เฒ่ากู่ทำให้เหลียงดูโขว่มีโอกาสใกล้ชิดกับกู่หยูเซิงมากขึ้น   กู่หยูเซิงเองก็ไม่รู้ว่าเธอไปทำอีท่าไหน  ปู่ของเขาถึงได้ชื่นชอบเธอมากขนาดนั้นมากจนกระทั่งบังคับและเร่งรัดให้ทั้งคู่แต่งงานกันให้เรียบร้อยภายในปลายปี

เมื่อตอนที่เหลียงดูโขว่พูดกับให้ซินเจีย  เธอก็ได้ยื่นคำขาดกับเธอว่า  ให้เธอทำยังไงก็ได้เพื่อรักษาตำแหน่งนายหญิงน้อยของตระกูลกู่ไว้ถ้าหากเธอทำอะไรผิดพลาดจนทำให้การแต่งงานในครั้งนี้พังลง  เธอจะไม่ได้รับค่าจ้างแม้แต่สตางค์แดงเดียว

ซินเจียคิดว่ามันคงเป็นเรื่องยากสำหรับเหลียงดูโขว่  ถ้าจะต้องตัดสินใจพักงานในวงการบันเทิงและไปรักษาตัวในตอนที่เธอกำลังได้ความนิยมมากขนาดนี้  อีกทั้งการได้แต่งงานกับกู่หยูเซิงอีก  เธอคงไม่ต้องการจะเสียมันไปสักอย่างจนจำเป็นต้องใช้ตัวแทนชั่วคราวอย่างเธอระหว่างที่เธอไปแอบไปพักรักษาตัว

ก่อนหน้าที่กู่หยูเซิงและซินเจียจะพบกันที่บ้าน  เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าวันหนึ่งเธอจะมีโอกาสได้ย้ายเข้ามาอยู่กับเขาอีกครั้ง  และเธอเองก็แอบดีใจเล็กๆที่เขาไม่ได้รักผู้หญิงที่เขาต้องแต่งงานด้วย

ย้อนกลับไปเธอเคยจินตนาการว่าเธอจะเป็นดั่งซินเดอเรลล่าในเทพนิยาย  ที่ได้สวมรองเท้าแก้ว  และเต้นรำกับเจ้าชายรูปงามอย่างมีความสุข  ก่อนจะถึงเวลาสิบสองนาฬิกา เธอวาดฝันถึงความรักสุดแสนโรแมนติกมาตลอด

การที่ได้รักเขามาหลายปี  ยิ่งทำให้เธอมีความหวังและวาดฝันแม้เธอจะรู้ว่าในท้ายที่สุดเธอก็ต้องตื่นขึ้นมาอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง

จนกระทั่งทุกอย่างมันพังลงในคืนนั้น  คืนที่เขาบังคับขืนใจเธออย่างทารุณพอวันต่อมาก็สั่งให้พ่อบ้านเอายาคุมให้เธอกินอย่างไม่ละอาย

เธอพยายามปลอบตัวเองว่าการที่เขากระทำอะไรที่โหดร้ายป่าเถื่อนแบบนั้น  เขาแค่ต้องการที่จะทำต่อเหลียงดูโขว่ตัวจริงเท่านั้น

ท้ายที่สุดแล้วเรื่องพวกนี้มันก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเธอเลย  เพราะเธอเป็นแค่ตัวแทนชั่วคราวที่รับค่าจ้างมาแสดงบทบาทนี้เท่านั้น   ไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอต้องมาเสียใจกับเรื่องพวกนี้

แม้เธอจะบอกตัวเองแบบนั้น  แต่เธอก็ยังอดคิดไม่ได้  เพราะซินเจียเป็นคนที่ได้รับการกระทำที่โหดร้ายป่าเถื่อนเหล่านั้น  ทั้งคำพูดหยาบคาย คำพูดเสียดสี  การดูหมิ่นเหยียดหยาม  หรือแม้กระทั่งเรื่องอัปยศที่เขาทำกับเธอบนเตียง  ทั้งหมดที่เธอได้รับมันเลวร้ายจนเกินจะทนไหวไม่มีใครชอบถูกทำให้อับอายและไม่ต้องพูดถึงว่าสิ่งเหล่านั้นมาจากชายที่เธอรักสุดหัวใจ  มันยิ่งทำให้เธอเจ็บปวดเป็นเท่าทวี

……………………………………………..

เสียงฟ้าร้องคำรามอยู่นอกหน้าต่างดึงให้ซินเจียหลุดออกจากภวังค์และกลับมาสู่ความเป็นจริง

เธออยู่ในโลกความคิดนานเสียจนผมของเธอเกือบจะแห้ง

ซินเจียเก็บอารมณ์เศร้าเสียใจทั้งหมดลงไปในส่วนลึก  และปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติ  ก่อนเธอจะเป่าผมต่อจนแห้งและเข้านอน

ก่อนที่เธอจะเข้าไปอาบน้ำสภาพอากาศก็ยังเงียบสงบดีอยู่เลย  แต่ตอนนี้กลับมีพายุฝนฟ้าคะนองซะแล้ว

เธอไม่สามารถนอนหลับได้ทันที  อาจจะเป็นเพราะคืนนี้กู่หยูเซิงกลับมาและมีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมาย  เธอนอนมองหยดน้ำฝนที่ไหลลงที่หน้าต่างอย่างช้าๆ  เธอนอนมองเหม่ออยู่อย่างนั้น  ก่อนจะเข้าสู่ห้วงแห่งความฝันในที่สุด

คืนนั้นที่กู่หยูเซิงปฏิบัติต่อเธออย่างโหดร้ายป่าเถื่อน  เธอก็ลุกจากเตียงไม่ได้ไปตั้งหลายวัน  แล้วรอบนี้ล่ะ…

แล้วก็เป็นไปตามคาดเธอแทบจะไม่ลุกไปไหนเลยตลอดสองวันที่ผ่านมา  แต่ยังถือว่าเป็นโชคดีของเธอที่เหลียงดูโขว่ไม่ได้มีงานต้องออกไปโชว์ตัวที่ไหน  ทำให้เธอมีเวลาพักผ่อนอยู่ที่บ้าน  หลังจากเหตุการณ์ในคืนนั้นก็เป็นเหมือนอย่างเคย  กู่หยูเซิงไม่เคยกลับมาบ้านอีกเลย  จนตอนนี้ก็ผ่านมาประมาณหนึ่งสัปดาห์แล้ว

มีเพียงกู่หยูเซิงผู้เป็นเจ้าของบ้านและคนที่คฤหาสน์กู่เท่านั้น  ที่รู้จักเบอร์โทรของบ้านหลังนี้  เขาทำให้ราวกับว่ามีโทรศัพท์ไว้เป็นเครื่องประดับเท่านั้น  เพราะตั้งแต่เธอย้ายมาอยู่ที่นี่เธอแทบจะไม่เคยได้ยินเสียงโทรศัพท์บ้านเลย

บ่ายวันหนึ่ง  จู่ๆ โทรศัพท์บ้านก็ดังขึ้นขณะที่พ่อบ้านกำลังชงชาอยู่ในครัว  ส่วนซินเจียซึ่งกำลังนั่งดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่นอยู่แล้ว  เมื่อได้ยินเสียงเธอจึงเดินไปกดรับแทนโดยอัตโนมัติ  โดยที่ไม่ได้ดูหมายเลขที่โทรเข้ามา  เธอคิดว่าคงจะเป็นสายจากคฤหาสน์กู่

โทรศัพท์ยังไม่ทันจะแนบหูดี  เธอก็ได้ยินคำสั่งสั้นๆด้วยเสียงเข้มๆว่า “บอกให้เธอเตรียมตัวให้พร้อม  ฉันจะเข้าไปรับเธอตอนหกโมงเย็นนี้”

มันคือเสียงของกู่หยูเซิง   “………….”

ตัวของซินเจียแข็งทื่อราวกับโดนแช่แข็งเมื่อได้ยินเสียงของเขา  ‘เขาอาจจะคิดว่าพ่อบ้านเป็นคนรับสาย  คำว่า ‘เธอ’ ที่เขาพูดคงจะหมายถึงฉันใช่ไหม?’

ก่อนที่เธอจะตัดสินว่าควรจะตอบกลับเขาเอง  หรือควรจะเอาโทรศัพท์ไปให้พ่อบ้านที่อยู่ในครัวคุยกับเขาแทน  และเหมือนว่ากู่หยูเซิงจะสังเกตได้ถึงความผิดปกติ  ก่อนเขาจะพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“ทำไมเธอถึงเป็นคนรับสาย?”

อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ให้โอกาสเธอในการตอบคำถาม   “มันเป็นคำสั่งของคุณปู่  คืนนี้เธอต้องไปเข้าร่วมงานเลี้ยงการกุศลของโรงแรมที่ปักกิ่ง!”

ตอนที่เขาพูดเขาจงใจเน้นคำว่า  ‘คุณปู่’  เป็นพิเศษแม้ว่าเขาจะไม่ได้อธิบายอะไรต่อ  แต่เธอก็เข้าใจความหมายโดยนัยของเขาได้ทันที  เขาคงคิดว่าเป็นเพราะเธอไปพูดกับคุณปู่  เลยทำให้ท่านบังคับให้เขาพาเธอไปร่วมงานเลี้ยงการกุศลในครั้งนี้....

เหมือนกับเขาจะรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่  เขาก็พูดต่อในทันที  “การแสดงของเธอนี่มันช่างยอดเยี่ยมและเหมาะเจาะเสียจริง  ฉันพึ่งจะกลับมาจากไปดูงานต่างประเทศคุณปู่ก็โทรเข้ามาทันที  หึๆ......”

เขาหัวเราะเบาๆ  และแม้ว่าจะเป็นเพียงเสียงที่ลอดผ่านโทรศัพท์มา  แต่ซินเจียก็สามารถรับรู้ได้ถึงความเย้ยหยันในน้ำเสียงของเขาได้อย่างชัดเจน

หลังจากพูดจบเขาก็วางสายไปอย่างรวดเร็ว

ไม่แปลกใจเลยว่าสัปดาห์นี้ทำไมถึงไม่มีโทรศัพท์จากคฤหาสน์ตระกูลกู่   นั่นก็เพราะกู่หยูเซิงไปดูงานที่ต่างประเทศนี่เอง...  พอเขากลับมาคุณปู่ทราบเข้า  ก็เลยพยายามจะหาโอกาสให้พวกเขาทั้งสองคนได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันน่ะสิ

ซินเจียรู้ว่าคุณปู่ท่านหวังดีแต่ก็เพราะความเมตตาของคุณปู่นี้แหล่ะที่เป็นสาเหตุที่ทำให้เธอต้องพบกับความทุกข์ทรมานครั้งแล้วครั้งเล่า!

ฝันร้ายเมื่อตอนสัปดาห์ที่แล้ว  มันยังทำให้เธอฝังใจแล้วก็หวาดกลัวอยู่เลยแล้วถ้าคืนนี้เธอต้องไปเจอกับกู่หยูเซิงอีก  เธอไม่รู้เลยว่าเขาจะหาวิธีอะไรมาทรมานเธออีก

สองครั้งแรกมันเกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้เธอไม่สามารถที่จะควบคุมหรือหลีกเลี่ยงมันได้  แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป  เธอรู้ตัวล่วงหน้า  ในเมื่อถ้าเธอไปงานเลี้ยงกับเขาคืนนี้แล้วจะต้องโดนเขาทรมานเธอแน่ๆ  เธอก็แค่ต้องไม่เอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงสิ…….

ซินเจียค่อยๆนั่งคิดไตร่ตรองเรื่องนี้อย่างใจเย็น  ก่อนเธอจะมองออกไปดูแสงแดดยามบ่ายที่นอกหน้าต่าง  แล้วจู่ๆ  คำพูดของกู่หยูเซิงที่เพิ่งจะพูดกับเธอทางโทรศัพท์เมื่อกี้ก็เข้ามาโสตประสาท  ‘ดูงานต่างประเทศ’  ใช่…เธอพอจะคิดออกบ้างแล้ว  เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอก็รีบคว้าโทรศัพท์แล้วต่อสายไปที่คฤหาสน์ตระกูลกู่ทันที