ตอนที่ 22สองปัญหาชวนปวดหัว และคำขอพิเศษ

...

"วินซ์โดนซ้อมจนปางตายเหรอ?"

ขณะที่ดอมกำลังขับรถไปโรงพยาบาลโดยมีเลตตี้ แฟนสาวนั่งข้างๆ

และมีอา น้องสาวที่กำลังกระวนกระวายใจนั่งไปด้วย

ทั้งเลตตี้และมีอาต่างก็ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ

นิ้วมือของดอมเคาะพวงมาลัยอย่างหงุดหงิด

เขาเองก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกัน โดยเฉพาะเมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นกับคนในทีมของเขาเอง

วินซ์ถือได้ว่าเป็นนักสู้ที่เก่งกาจที่สุดรองจากดอม

แม้จะอารมณ์ร้อน แต่ฝีมือการต่อสู้และการจัดการปัญหาของวินซ์นั้นเชื่อถือได้เสมอ

ในอดีต เวลาที่ทีมของดอมเจอปัญหา แล้วเขาลงมาจัดการเองไม่ได้

วินซ์มักจะเป็นคนออกหน้าจัดการอย่างเด็ดขาด

แต่ไม่นึกเลยว่า ครั้งนี้วินซ์จะเป็นฝ่ายถูกจัดการเสียเอง

"ยังไม่รู้รายละเอียด ไปถึงโรงพยาบาลค่อยว่ากัน"

ดอมพยายามตอบคำถามสองสาวด้วยน้ำเสียงราบเรียบและเยือกเย็นตามสไตล์ แม้ในใจจะร้อนรุ่ม

สายตาของเขาเหลือบมองกระจกหลัง สบตากับมีอา

ก่อนจะมาที่นี่ ดอมได้โทรไปสอบถามลุงปาร์คเกอร์แล้ว

แม้ทางโรงพยาบาลจะไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำร้ายวินซ์

แต่จุดที่รถพยาบาลไปรับตัววินซ์

ดันเป็นย่านอพาร์ตเมนต์เก่าที่ไอ้หนุ่มจีนคนนั้นพักอยู่ ตามที่ลุงปาร์คเกอร์เคยบอกไว้เป๊ะ

"ไอ้หนู แกภาวนาให้วินซ์ปลอดภัยเถอะ"

"และก็ภาวนาด้วยว่าแกไม่ได้เล่นสกปรกเรียกรุมยำวินซ์"

"ไม่งั้นเรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ แน่"

แค่เรื่องที่มีอาดูเหมือนจะมีใจให้ไอ้หนุ่มจีนนั่นจริงๆ ก็ทำเอาเขากลุ้มใจจะแย่อยู่แล้ว

แม้แต่ดอม ผู้ทรงอิทธิพลในโลกใต้ดินของแคลิฟอร์เนียมาหลายปี ยังรู้สึกปวดหัวตึบ

ไม่ใช่แค่ดอมคนเดียวที่กำลังปวดหัว

"ลุงปาร์คเกอร์ ลุงทำแบบนี้ไม่แฟร์เลยนะ!"

"ให้ที่อยู่ผมกับมีอาก็พอเข้าใจได้ แต่ทำไมต้องให้วินซ์ด้วย?"

"ลุงไม่รู้เหรอว่าหมอนั่นจะมาหาเรื่องผม?"

ลุงปาร์คเกอร์สังหรณ์ใจไม่ดีตั้งแต่วางสายจากดอมแล้ว

และก็เป็นไปตามคาด!

ไม่นาน ฮันเตอร์ ซุน ก็โทรมา

สำหรับลูกจ้างหนุ่มในอู่ซ่อมรถของเขา ในฐานะเถ้าแก่ เขาควรจะเป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่า

อดนึกถึงฝีมือการทำอาหารระดับเทพของ ฮันเตอร์ ซุน ไม่ได้

ช่วงนี้ลุงปาร์คเกอร์ป้อนงานนอกให้เขาทำเยอะมาก และลูกค้าทุกคนก็ชมเปาะ

พลอยทำให้ลุงปาร์คเกอร์ได้ลูกค้าขาประจำเพิ่มมาอีกหลายราย

แน่นอน ถ้ามีแค่ฝีมืออย่างเดียวคงไม่เท่าไหร่

ฮันเตอร์ ซุน ไม่ใช่แค่ลูกจ้างฝีมือดีที่ทำให้ลุงปาร์คเกอร์ปวดหัว แต่คำต่อว่าเพียงประโยคเดียวของเขาก็เล่นเอาลุงแกไปไม่เป็น

เมื่อเช้า วินซ์เพิ่งจะขอที่อยู่ ฮันเตอร์ ซุน จากเขาไป

ตกบ่าย ดอมก็โทรมาถามเรื่องเดียวกันอีก

ลุงปาร์คเกอร์เลยลองเลียบเคียงถามดู จนได้รู้ความจริงจากปากดอม

วินซ์ที่ปกติกร่างไปทั่วและฝีมือการต่อสู้ไม่ธรรมดา ถูกซ้อมจนสลบเหมือดคาที่พักของ ฮันเตอร์ ซุน!

แถมยังเจ็บหนักจนต้องหามส่งโรงพยาบาล!

ลุงปาร์คเกอร์ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะ สมัยก่อนก็เคยเป็นนักแข่งอาชีพ

ตอนนี้แม้จะเปิดอู่ซ่อมรถ แต่ก็ยังรับงานขายรถขโมยและดัดแปลงรถผิดกฎหมาย

ได้คลุกคลีกับคนร้อยพ่อพันแม่ ลุงปาร์คเกอร์ย่อมปะติดปะต่อเรื่องราวได้ไม่ยาก

วินซ์ที่ตั้งใจจะไปหาเรื่อง ฮันเตอร์ ซุน น่าจะโดนไอ้หนุ่มนั่นจัดการจนหมอบกระแต

ลุงปาร์คเกอร์ไม่รู้เรื่องที่ ฮันเตอร์ ซุน จัดการมีอาไปเรียบร้อยแล้ว

เขาเข้าใจว่าวินซ์ยังแค้นฝังหุ่นเรื่องคราวก่อน เลยกะจะไปแก้แค้นคืน

พอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อยี่สิบกว่าวันก่อน ที่เจ้าของร่างเดิมโดนวินซ์ผลักจนสลบเหมือด

แถมยังต้องลาหยุดไปพักฟื้นตั้งหลายวัน

ช่วงที่ผ่านมา ฮันเตอร์ ซุน อาจจะแอบรอจังหวะแก้แค้นเงียบๆ ระหว่างทำงานไปด้วย

และทั้งที่อยู่ใกล้ชิดกับ ฮันเตอร์ ซุน แทบทุกวัน ลุงปาร์คเกอร์กลับไม่ระแคะระคายเลยสักนิด

ความลึกล้ำและอำมหิตของแผนการนี้ ทำเอาลุงปาร์คเกอร์ผู้เจนจัดถึงกับขนลุกซู่

ดังนั้น พอได้ยินน้ำเสียงไม่พอใจอย่างชัดเจนของ ฮันเตอร์ ซุน จากปลายสาย...

ลุงปาร์คเกอร์ที่นอนเอกเขนกอยู่บ้าน จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนกำลังโดนงูพิษจ้องเล่นงาน

เขารู้สึกคอแห้งผาก น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

"ฮันเตอร์... ฮันเตอร์..."

"แกก็รู้... ลูกพี่ดอมกับพรรคพวก... เป็นหุ้นส่วนใหญ่ของอู่..."

"พวกเขา... พวกเขาอยากได้ที่อยู่พนักงาน..."

"ฉันปฏิเสธไม่ได้จริงๆ!"

คำแก้ตัวนี้อยู่ในความคาดหมายของ ฮันเตอร์ ซุน

เขาเดาะลิ้นเบาๆ แสดงความไม่พอใจอย่างไม่ปิดบัง

"ช่วงนี้ผมคงเข้าไปทำงานที่อู่ไม่ได้แล้วล่ะ"

"ลุงก็รู้เหตุผลดี!"

"ผมต้องการเงิน ต้องการเงินเยอะๆ"

"ช่วยหาลูกค้ากระเป๋าหนักๆ ให้หน่อย ลุงรู้นี่ว่าฝีมือผมเป็นยังไง"

ลุงปาร์คเกอร์ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ ฮันเตอร์ ซุน ไม่ได้หาเรื่องต่อ

ไม่รู้ทำไมเมื่อกี้เขาถึงกลัวไอ้หนุ่มนี่ขึ้นมาดื้อๆ อาจเป็นเพราะแก่ตัวลง ไฟในการต่อสู้เลยมอดลงไปเยอะ

เขารู้สึกกลัวไอ้หนุ่มเจ้าเล่ห์และอำมหิตคนนี้ขึ้นมาตะหงิดๆ

แต่คิดอีกที คนแบบนี้อย่าไปมีเรื่องด้วยจะดีที่สุด

ขืนโดนหมายหัวเข้า คงยุ่งยากน่าดู

เขาเลยลองคิดทบทวนดู แล้วลุงปาร์คเกอร์ก็นึกขึ้นได้จริงๆ

เมื่อวันสองวันก่อน เพื่อนเก่าคนหนึ่งถามเขาว่าพอจะรู้จักช่างแต่งรถฝีมือดีบ้างไหม

เพื่อนเก่าคนนั้นเป็นนายหน้าค้าข้อมูล

ได้ยินว่ามีลูกค้าคนหนึ่งอยากจ้างช่างแต่งรถฝีมือดีไปช่วยงาน

แต่ราคาที่ลูกค้าเสนอมาไม่สูงนัก

แถมยังมีเงื่อนไขอีกข้อ คือต้องนัดเจอตัวช่างและคุยรายละเอียดการดัดแปลงด้วยตัวเอง

แม้อเมริกาจะไม่ห้ามเรื่องการแต่งรถ แต่การดัดแปลงรถผิดกฎหมายก็ถือว่ามีความผิด

ยิ่งไปกว่านั้น คดีส่วนใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับรถดัดแปลงผิดกฎหมาย มักพัวพันกับการแข่งรถใต้ดิน

หรืออาจเกี่ยวข้องกับความขัดแย้งระหว่างแก๊ง หรือแม้แต่การปล้นร้านเพชร ปล้นธนาคาร และอาชญากรรมอื่นๆ

ถ้าโดนจับได้ แค่มีส่วนร่วมในการดัดแปลงรถผิดกฎหมายก็ซวยได้แล้ว

ดังนั้น ช่างฝีมือดีส่วนใหญ่ที่เก่งเรื่องแต่งรถ จึงไม่ค่อยอยากเสี่ยงเปิดเผยตัวตนหรือโชว์ฝีมือในงานแบบนี้

ลุงปาร์คเกอร์เคยลองทาบทามช่างเก่งๆ ในอู่มาหลายคนแล้ว

แถมยังช่วยถามคนรู้จักที่มีฝีมือให้อีก

แต่ทุกคนปฏิเสธเป็นเสียงเดียวกัน ไม่มีใครอยากเสี่ยงรับงานเงินน้อยแถมต้องเปิดเผยตัวตนแบบนี้

ลุงปาร์คเกอร์เตรียมจะปฏิเสธเพื่อนคนนั้นไปแล้ว

ไม่นึกเลยว่า ฮันเตอร์ ซุน จะเป็นฝ่ายติดต่อมาเอง บอกว่าอยากรับงานที่ได้เงินเร็วๆ

ลุงปาร์คเกอร์เลยรีบบอกเขาไป

"ฮันเตอร์ ช่วงนี้ฉันไม่มีลูกค้ารายใหญ่ในมือเลย"

"แต่มีลูกค้าคนหนึ่งข้อเรียกร้องสูงหน่อย สนใจจะลองดูมั้ย?"

ฮันเตอร์ ซุน เริ่มสนใจ "ว่ามาซิ"

ลุงปาร์คเกอร์ไม่อ้อมค้อม อธิบายต่อ "พวกเขาต้องการช่างแต่งรถฝีมือดี แต่ต้องนัดเจอตัวเพื่อคุยรายละเอียดงานด้วยตัวเอง"

"ถ้าแกตกลง ก็ไปคุยเรื่องค่าจ้างกับทางนั้นได้เลย"

"ด้วยฝีมือระดับแก ค่าจ้างไม่น่าจะขี้ริ้วขี้เหร่นักหรอก"

"ถ้าต้องการอะไหล่ตัวไหน ฉันหาให้ได้ในราคากันเอง"

"ว่าไง สนใจมั้ย?"

ปลายสาย ฮันเตอร์ ซุน เงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังใช้ความคิด

สักพัก เสียงของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"ขอข้อมูลติดต่อมา เดี๋ยวผมติดต่อเอง"

"ตกลง!"

...

หลังจากสั่งสอนวินซ์ไปเมื่อวาน วันนี้ทั้งวัน ฮันเตอร์ ซุน ก็ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

เขาเดาว่าถ้าดอมรู้เรื่องที่เขาอัดวินซ์ ดอมคงบุกมาคิดบัญชีกับเขาแน่

ฮันเตอร์ ซุน เลยขังตัวเองอยู่ในบ้านทั้งวัน

เมื่อวันก่อน เขาเพิ่งซื้อหนังสือเกี่ยวกับการซ่อมแซม ยานยนต์ และเครื่องกลมาเป็นกะตั้ก

ว่างๆ ไม่มีอะไรทำ ฮันเตอร์ ซุน ก็เลยหยิบหนังสือมานั่งอ่านเล่น

ด้วยค่าสติปัญญาที่สูงปรี๊ด ทำให้ทักษะการอ่านทำความเข้าใจและความจำของเขาเข้าขั้นอัจฉริยะ

ฮันเตอร์ ซุน พลิกอ่านหนังสือวิชาการพวกนี้ได้แบบชิลๆ ไม่รู้สึกกดดันอะไรเลย

ผลก็คือ นั่งรอมาทั้งวัน ได้ค่าประสบการณ์ทักษะการอ่านมาเพียบ

ฮันเตอร์ ซุน รอจนดึกดื่นค่อนคืน ลูกพี่ดอมที่คาดว่าจะมาถล่มก็ยังไม่โผล่หัวมา

ด้วยความสงสัย เขาจึงผล็อยหลับไปและหลับสนิทตลอดคืน

ตื่นเช้ามา ฮันเตอร์ ซุน ตัดสินใจไม่รออีกต่อไป

เขาค้นหาเบอร์โทรศัพท์ที่ลุงปาร์คเกอร์ให้ไว้ แล้วกดโทรออกทันที

สัญญาณติดอย่างรวดเร็ว