ตอนที่ 28 กองทัพเรือ

"เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว"

รอยคลายฝ่ามือออก อาณาเขตแรงโน้มถ่วงสลายไป แต่เขาใช้พลังจิตกันไม่ให้ทหารธรรมดาที่ล้อมอยู่เข้ามาวุ่นวาย

"ปัง!"

บาร์เร็ตพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง หมัดกระแทกเข้ากับท่อนแขนเกิดเสียงทึบหนักแน่น พื้นใต้เท้าของเจ้าหน้ากากแมวแตกละเอียดเป็นริ้วๆ แรงหมัดส่งร่างของชายสวมหน้ากากปลิวกระเด็นไป

"เป็นไปไม่ได้... พลังของมันยังเพิ่มขึ้นได้อีก!" เจ้าหน้ากากแมวตื่นตระหนก เขารู้สึกว่าเกราะเหล็กของตัวเองกำลังถูกคู่ต่อสู้ทุบทำลายทีละน้อย

บาร์เร็ตตามซ้ำด้วยหมัดอีกชุด กระแทกเข้าที่หน้าท้องของ CP หน้าแมวอย่างจัง ต่อให้มีฮาคิเกราะและกายาเหล็กป้องกัน แต่แรงกระแทกก็ยังส่งผลให้บาดเจ็บภายใน เลือดสดๆ พุ่งออกจากปากภายใต้หน้ากาก

"ดัชนีพิฆาต - รัวกระสุน!" เห็นดังนั้น สมาชิก CP อีกสี่คนที่เหลือก็รีบพุ่งเข้ามาช่วยรุม เพราะรู้ดีว่าถ้าไม่ช่วยกันล้มบาร์เร็ต พวกเขาก็คงไม่มีทางรอดออกไปได้ ในเมื่อยังมีชายลึกลับรออยู่ข้างนอกอีกคน

บาร์เร็ตไม่หลบไม่เลี่ยง เพียงแค่ใช้ฮาคิเกราะคลุมจุดตายเอาไว้

ดัชนีพิฆาตทิ้งรูเลือดตื้นๆ ไว้บนร่างกายเขาไม่กี่แห่ง แต่เขาก็อาศัยจังหวะนั้นคว้าแขนของเจ้าหน้ากากแมวเอาไว้ได้

"จับได้แล้ว เจ้าหนูสกปรก!"

สองมือออกแรงเหวี่ยงร่างเจ้าหน้ากากแมวราวกับอาวุธ ฟาดลงกับพื้นอย่างแรง

การต่อสู้ดำเนินไปไม่นาน หลังจากเจ้าหน้ากากแมวหมดสภาพต่อสู้ สมาชิก CP ทั่วไปก็ถูกบาร์เร็ตที่กำลังบ้าคลั่งจัดการเรียงตัว ตายคาที่

หลังจบการต่อสู้ บาร์เร็ตยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของเต็นท์ มองดูศพของเกรย์และพวก CP ด้วยแววตาที่ซับซ้อน ทั้งโกรธแค้น โล่งใจ และสับสนเล็กน้อย

เขาหวังจะนำชัยชนะมาสู่ประเทศ แต่ไม่นึกเลยว่าประเทศและผู้บังคับบัญชาจะตอบแทนเขาด้วยวิธีนี้

รอยเดินเข้าไปตบไหล่เขา

"ได้เวลาตัดสินใจแล้ว บาร์เร็ต!"

บาร์เร็ตเงียบไปนาน ความสับสนในแววตาค่อยๆ จางหายไป ทันใดนั้นเขาก็หันขวับมาจ้องรอยด้วยดวงตาแดงก่ำ

"ถ้าแกกล้าหักหลังฉันอีก..."

"ฮ่าฮ่า~"

ยังไม่ทันที่บาร์เร็ตจะพูดจบ รอยก็ยิ้มกว้าง กางแขนออก แล้วมองบาร์เร็ตด้วยสีหน้าเปิดเผยไร้การป้องกัน

"ถ้ามีวันนั้น... ก็ฆ่าฉันซะ!!!"

เห็นคำตอบของรอย บาร์เร็ตสัมผัสได้ถึงความจริงใจของชายคนนี้เป็นครั้งแรก รอยยิ้มที่หาได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าเย็นชาของเขา

รอยยื่นมือออกไป บาร์เร็ตก็ยื่นมือขวาออกมาเช่นกัน ฝ่ามือของทั้งสองประกบกันแน่น

"ยินดีต้อนรับสู่เรือ ทายาทปีศาจ ดักลาส บาร์เร็ต!"

เตโซโรและคนอื่นๆ ต่างพากันเดินเข้ามาทักทายบาร์เร็ตอย่างยินดี

จากนั้น ทั้งกลุ่มก็เริ่มกวาดทรัพย์สินในเต็นท์บัญชาการ ทั้งของมีค่าจากพวก CP และสมบัติส่วนตัวของเกรย์

ภายใต้การนำของบาร์เร็ต พวกเขาเดินเข้าสู่ห้องลับที่มิดชิด

"นี่เป็นห้องส่วนตัวของดักลาส เกรย์ ถ้าจะมีสมบัติ ก็คงอยู่ที่นี่แหละ"

"ทำได้ดีมาก บาร์เร็ต"

ยังไงซะ ช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้นที่สุดก็คือตอนเปิดกล่องสุ่มนี่แหละ

"บอสครับ มีตู้เซฟด้วย"

ซาวี่ที่รอจังหวะอยู่แล้ว เริ่มค้นหาไปทั่วห้องทันทีที่เข้ามา และก็พบตู้เซฟซ่อนอยู่หลังรูปภาพบนผนัง

รอยเดินเข้าไป ปลดภาพวาดสีน้ำมันออก แล้วส่งพลังจิตเข้าไป

เสียง 'คลิก' ดังขึ้น ประตูตู้เซฟดีดเปิดออก เผยให้เห็นผลปีศาจรูปร่างประหลาดสองผล สมุดภาพผลปีศาจ และทองคำเงินตราจำนวนหนึ่ง ซึ่งรอยไม่ได้สนใจพวกของมีค่าเหล่านั้น

"โห? ของแถมที่คาดไม่ถึงแฮะ!"

รอยหยิบผลหนึ่งขึ้นมา ผิวสีเทาเข้มของมันเต็มไปด้วยปุ่มนูนรูปสี่เหลี่ยมและสามเหลี่ยม ให้ความรู้สึกแปลกประหลาดเหมือนจะหลอมรวมเข้ากับทุกสิ่ง "ถ้าจำไม่ผิด นี่คือผลกาชากาชา (ผลผสาน) ของบาร์เร็ตสินะ?"

ส่วนอีกผลหนึ่งรอยดูไม่ออก แต่ในเมื่อเกรย์เก็บรักษามันไว้อย่างดี ก็คงไม่ใช่ผลกระจอกแน่ๆ

เห็นรอยพินิจพิจารณาผลปีศาจอย่างละเอียด ซาวี่ก็ขยับเข้ามาดูด้วยความอยากรู้

"บอสรอย นี่คืออะไรเหรอครับ?"

บาร์เร็ตเองก็อดสงสัยไม่ได้กับท่าทีจริงจังของรอยที่มีต่อผลไม้สองผลนั้น พอได้ยินคำถามของซาวี่ เขาก็ขยับเข้าไปดูใกล้ๆ

เห็นว่าทั้งสองคนไม่เคยเห็นผลปีศาจมาก่อน เตโซโรที่กำลังโกยสมบัติใส่กล่องจึงอธิบาย "นี่คือสมบัติลับแห่งท้องทะเล ผลปีศาจ กินเข้าไปแล้วจะได้พลังพิเศษแปลกๆ"

"บอสรอยกินผลปีศาจสายพารามีเซีย ผลเน็นเน็น เข้าไป พลังของบอสพวกนายก็เห็นมากับตาแล้วนี่"

ได้ยินแบบนั้น แววตาของทั้งคู่ก็ฉายแววปรารถนา บาร์เร็ตนั้นรู้ซึ้งดีว่ารอยรับมือยากแค่ไหน

ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะพูดอะไร เตโซโรก็พูดต่อ "แต่บอสบอกว่าพลังผลปีศาจมีทั้งเก่งและห่วย ถ้ากินผลห่วยๆ เข้าไป นอกจากจะไม่เก่งขึ้นแล้ว ยังได้จุดอ่อนกลัวน้ำทะเลแถมมาอีกต่างหาก"

หลังจากจัดการเก็บกวาดของมีค่าในห้องเรียบร้อย รอยเก็บผลปีศาจสองผลที่เพิ่งได้มา รวมกับผลปีศาจที่มีอยู่เดิม ลงในหีบสมบัติพร้อมกับสมุดภาพ

"ได้เวลาไปกันแล้ว เสียงดังเอะอะเมื่อกี้คงเรียกแขกมาเพียบ ป่านนี้กองทัพเรือคงได้รับข่าวแล้วล่ะ รีบไปก่อนเถอะ เรื่องผลปีศาจค่อยว่ากันทีหลัง"

รอยสัมผัสได้ถึงความวุ่นวายในค่ายทหาร และรู้ว่าเรื่องนี้คงดึงดูดความสนใจไปทั่วแล้ว

ทุกคนพยักหน้า หอบสมบัติ แล้วเดินตามรอยมุ่งหน้าไปยังจุดจอดเรือ 'ไวท์โดฟ'

ทว่า หลังจากออกจากค่ายทหารได้ไม่นาน เรือรบขนาดยักษ์สามลำก็ฝ่าหมอกยามเช้าเข้ามาเทียบท่าอย่างช้าๆ

ที่หัวเรือธง ชายร่างสูงสามเมตรสวมแว่นกันแดด ท่าทางกวนประสาท กำลังหาวอย่างเกียจคร้าน ยืนเคียงข้างพลเรือโทหน้าตาเคร่งขรึมจากศูนย์บัญชาการ

โบร์ซาลิโน่มองดูควันไฟที่ลอยขึ้นจากทิศทางค่ายทหารบนเกาะ แล้วยิ้มมุมปาก "ดูเหมือนฉันจะมาช้าไปอีกแล้วแฮะ แต่ตัวเอกน่าจะยังอยู่นะ น่ากลัวจังเลยน้า~"

พลเรือโทวาลูกำหมัดแน่น ยกมือขวาขึ้น ตะโกนสั่งทหารเรือสองร้อยนายที่ตั้งแถวรออยู่บนฝั่ง "เตรียมพร้อมรบ! ห้ามปล่อยให้โจรสลัดหนีไปได้เด็ดขาด!"

รอยที่กำลังมุ่งหน้าไปที่เรือไวท์โดฟ จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายคุ้นเคยที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ด้วยประสาทสัมผัสที่เฉียบคม บาร์เร็ตสังเกตเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของรอย จึงถามด้วยความสงสัย "มีอะไรเหรอ รอย? เจออะไรเข้า?"

"ดูเหมือนการจะจากไปง่ายๆ คงไม่ง่ายซะแล้วสิ"

รอยสูดหายใจลึก แววตาลุกโชนด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ หันไปสั่งการเตโซโรและคนอื่นๆ อย่างจริงจัง

"เตโซโร สเตลล่า พาสาวี่ไปที่เรือไวท์โดฟ เตรียมออกเรือ"

เห็นสีหน้าจริงจังของรอย เตโซโรไม่พูดพร่ำทำเพลง พยักหน้ารับ แล้วคว้าขาของสเตลล่า  หิ้วซาวี่ บินมุ่งหน้าสู่เรือไวท์โดฟ ล่วงหน้าไปก่อน

หลังจากทั้งสามจากไป รอยหันมามองบาร์เร็ตแล้วยิ้มให้

"บาร์เร็ต พร้อมสำหรับศึกใหญ่รึยัง? ถือซะว่าเป็นของขวัญต้อนรับการออกเรือครั้งแรก!"

"รอเวลานี้มานานแล้ว!"