ตอนที่ 22 บาร์เร็ต

ภายในโรงแรม

เตโซโรสั่งให้ซาวี่ทำท่าออกกำลังกายพื้นฐานอย่างเบื่อหน่าย

"บอสครับ เราจะอยู่ที่นี่อีกกี่วันเนี่ย? ร่างกายผมสนิมจะกินหมดแล้ว"

รอยเองก็จนปัญญาที่จะตอบเตโซโร เขาตั้งใจว่าจะหาโอกาสเข้าถึงตัวบาร์เร็ตในเมือง แล้วค่อยหาวิธีลักพาตัว

แต่ใครจะไปนึกว่า สามวันผ่านไป บาร์เร็ตกลับไม่ออกมาจากค่ายทหารเลยแม้แต่ก้าวเดียว

"ไม่ต้องรอแล้ว เก็บของแล้วไปกันเถอะ"

การตัดสินใจของรอยทำให้เตโซโรที่เบื่อจะแย่กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เขาเตะก้นซาวี่ที่กำลังวิดพื้นอยู่ทีหนึ่ง แล้วรีบเก็บข้าวของอย่างรวดเร็ว

บนถนน เตโซโรถามด้วยความสงสัย "บอส เราจะบุกค่ายทหารไปหาบาร์เร็ตเลยเหรอครับ?"

"เปล่า"

รอยส่ายหน้า

"บุกเข้าไปตรงๆ มันเป้าใหญ่เกินไป เสี่ยงต่อการปะทะและเรียกร้องความสนใจโดยไม่จำเป็น ลองใช้วิธีอื่นกันดีกว่า"

ภายใต้การนำของรอย กลุ่มของพวกเขาออกจากเมือง เดินอ้อมไปด้านหลัง แล้วมาหยุดที่ป่าหลังค่ายทหาร ด้วยพลังของรอย พวกเขาเคลียร์พื้นที่สำหรับพักแรมได้อย่างรวดเร็ว

หลังจากแบ่งหน้าที่กัน โดยให้เตโซโรฝึกซ้อมกับซาวี่ต่อ รอยก็มุ่งหน้าไปยังด้านหลังของค่ายทหาร

เดินไปกว่าสิบนาที รอยมาถึงริมหน้าผาสูงชัน เขามองลงไปสังเกตการณ์ค่ายทหารด้านล่าง ทำความเข้าใจแผนผังคร่าวๆ แล้วจึงเดินกลับค่ายพักแรม

ทิ้งไว้เพียงเส้นทางที่ถูกถางไว้ด้านหลัง ซึ่งทอดตรงไปยังค่ายพักแรมของพวกเขา

เมื่อความมืดเริ่มปกคลุม สเตลล่ากำลังจัดการกับหมูป่าที่รอยล่ามาได้ข้างกองไฟ โดยมีซาวี่คอยเป็นลูกมืออย่างขยันขันแข็ง ส่วนเตโซโรได้แต่ถลึงตาใส่ซาวี่ด้วยความหมั่นไส้ จนสเตลล่าต้องส่งสายตาดุๆ ให้เขาหลายครั้ง

เตโซโรวางหมูป่าลงบนกองไฟ มองดูรอยที่กำลังฝึกเพลงดาบอยู่ใกล้ๆ แล้วถามด้วยความสงสัย "บอสครับ เมื่อเช้าบอกว่าจะลองวิธีอื่น หรือว่าคืนนี้เราจะลอบเข้าไปในค่ายทหาร?"

"ไม่หรอก ขืนลอบเข้าไป ด้วยนิสัยเจ้านั่น ต้องสู้กันเละแน่"

"งั้นบอสจะติดต่อกับบาร์เร็ตยังไงล่ะครับ?"

"รออีกหน่อยน่า! เดี๋ยวเขาก็มาหาเราเองแหละ" รอยพูดอย่างมีเลศนัย

ในขณะนี้ ภายในค่ายทหาร

บาร์เร็ตที่เพิ่งฝึกซ้อมเสร็จ กำลังมุ่งหน้าไปที่โรงอาหารเพื่อเติมพลังงานมหาศาลที่เสียไปจากการฝึกหนัก

เท้าที่กำลังก้าวออกไปชะงักกึก เมื่อคลื่นพลังบางอย่างรุกล้ำเข้ามาในสมองโดยตรง

ไร้เสียง แต่คลื่นนั้นกลับส่งข้อความที่ชัดเจน: 'บนหน้าผาหลังค่ายทหาร มีคู่ต่อสู้ที่น่าสนใจรอท้าดวลนายอยู่'

ข้อมูลที่แม่นยำวาบเข้ามาในหัวราวกับภาพหลอน

แต่บาร์เร็ตหยุดนิ่ง แววตาคมกริบดุจสัตว์ร้ายวาวโรจน์ขึ้นทันที รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากตัว เขามองไปรอบๆ แต่ไม่มีใครเข้าใกล้ และไม่มีเสียงผิดปกติใดๆ

"ความสามารถประหลาด?" บาร์เร็ตพึมพำกับตัวเอง

เขาผ่านสมรภูมิมาโชกโชน พอจะรู้เรื่องฮาคิสังเกตอยู่บ้าง แต่วิธีการส่งความคิดเข้ามาในหัวคนอื่นโดยตรงแบบนี้ กระตุ้นความสนใจของเขาได้ไม่น้อย

"หน้าผาหลังเขา..." เขามองไปที่หน้าผาสูงชันหลังค่ายทหาร ซึ่งเป็นเขตรอบนอกของพื้นที่ฝึกประจำวันของเขา

ใครกันที่ใช้วิธีนี้ส่งสารมา?

"คู่ต่อสู้ที่น่าสนใจงั้นเหรอ?"

มุมปากของบาร์เร็ตยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกระหายเลือด

"หึ เล่นลิ้นดีนัก อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ!"

ความคิดที่จะไปโรงอาหารหายวับไปทันที

สำหรับบาร์เร็ต การได้เจอคู่ต่อสู้ที่อาจทำให้เขาเอาจริงได้ น่าดึงดูดใจกว่าการเติมท้องให้อิ่มเป็นไหนๆ

เขาเชื่อมั่นในฝีมือตัวเองอย่างเต็มเปี่ยม จึงไม่ได้แจ้งใครให้รับรู้

ปีนขึ้นไปบนหน้าผา บาร์เร็ตเห็นทางเดินที่เพิ่งถูกถางใหม่ๆ เขามองลึกเข้าไปในป่า "มีคนอยู่จริงๆ ด้วย!"

ที่ค่ายพักแรมในป่า กลิ่นหมูป่าย่างหอมฉุยลอยคลุ้งไปทั่ว

เตโซโรยังคงครุ่นคิดถึงคำพูดของรอยที่ว่า 'รอให้เขามาหาเอง'

กำลังจะเอ่ยปากถามอีกรอบ ก็เห็นรอยค่อยๆ เก็บดาบเข้าฝัก และจ้องมองเข้าไปในความมืดของป่าลึก ราวกับสัมผัสอะไรบางอย่างได้

"บอส?" เตโซโรถามอย่างงุนงง

รอยละสายตากลับมา รอยยิ้มปรากฏที่มุมปาก "ส่งข้อความไปแล้ว เขาได้รับแล้ว... และกำลังมา"

"ส่งไปแล้ว? ส่งไปยังไงครับ?" ซาวี่ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นพลางขยับเข้ามาใกล้

"ลูกเล่นนิดหน่อย ผสมฮาคิสังเกตกับพลังจิตน่ะ"

รอยอธิบายคร่าวๆ ให้ทั้งสองฟัง เพราะความสามารถของเขามันซับซ้อน ไม่ใช่แค่เรื่องของฮาคิหรือผลปีศาจอย่างเดียว

"เอาล่ะ เตรียมต้อนรับแขกกันเถอะ สเตลล่า เตรียมเนื้อย่างเพิ่มอีกหน่อยนะ แขกคนนี้น่าจะกินจุพอสมควร"

สเตลล่าแม้จะประหม่าเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้าอย่างว่าง่ายและเริ่มแล่เนื้อเพิ่ม

ไม่นานนัก แรงกดดันมหาศาลราวกับสัตว์ร้ายดุร้ายก็ปกคลุมไปทั่วทั้งค่าย

เตโซโรและซาวี่เกร็งตัวขึ้นทันที ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าสะพรึงกลัว

"ฟึ่บ!"

ร่างหนึ่งแหวกพุ่มไม้ออกมา ปรากฏตัวขึ้นที่ขอบค่าย

เป็นเด็กหนุ่มผมสั้นสีบลอนด์มัดรวบไว้ด้านหลัง สวมเครื่องแบบทหารสีเขียว มีเหรียญตราประดับอยู่บนหน้าอกหลายชิ้น

ดักลาส บาร์เร็ต

เขากวาดสายตามองไปทั่วค่าย สายตาคมกริบหยุดลงที่รอยซึ่งนั่งอยู่ข้างกองไฟทันที

"เมื่อกี้... นายสินะที่พูดในหัวฉัน?"

เสียงของบาร์เร็ตทุ้มต่ำ เขาพินิจรอยอย่างละเอียด ชายคนนี้ดูไม่ได้กำยำล่ำสันอะไร จะใช่คนที่ส่งสารด้วยวิธีประหลาดแบบนั้นจริงหรือ?

"ฉันเอง" รอยยอมรับอย่างตรงไปตรงมา ผายมือเชิญให้เขานั่ง "มานั่งคุยกันก่อนไหม? ดักลาส บาร์เร็ต..."

บาร์เร็ตไม่ขยับ สายตาของเขากวาดมองเตโซโรและซาวี่ที่กำลังตึงเครียด รวมถึงสเตลล่าที่ดูหวาดหวั่นอยู่ข้างกองไฟ ก่อนจะกลับมาหยุดที่รอย

"ล่อฉันมาที่นี่เพื่อจะเลี้ยงเนื้อย่างเนี่ยนะ?" น้ำเสียงของบาร์เร็ตเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "หรือคิดว่าใช้ลูกไม้ตื้นๆ แล้วจะทำให้ฉันมองนายเปลี่ยนไปได้?"

"ลูกไม้ตื้นๆ งั้นเหรอ?" รอยหัวเราะเบาๆ "ก็อาจจะ แต่ไก่อย่างน้อยมันก็ทำให้นายมาที่นี่คนเดียว แทนที่จะยกโขยงมาทั้งกองทัพ ไม่ใช่วิธีที่เข้าถึงตัวง่ายที่สุดหรอกเหรอ?"

'บ้าเอ๊ย ก็ใครใช้ให้นายมุดหัวอยู่แต่ในค่ายไม่ออกมาสักทีเล่า?' รอยบ่นในใจ

บาร์เร็ตหรี่ตาลง อีกฝ่ายใจเย็นและพูดมีเหตุผล เขาเกลียดขั้นตอนยุ่งยากและการถูกคนไม่เกี่ยวข้องมาวุ่นวาย ดูเหมือนหมอนี่จะเข้าใจเขาดี

"นายเรียกฉันว่า 'คู่ต่อสู้ที่น่าสนใจ' งั้นเหรอ? ไหนลองแสดงให้ดูหน่อยสิว่านายคู่ควรกับคำนั้นไหม"

บาร์เร็ตก้าวเท้าไปข้างหน้า ก้อนกรวดบนพื้นสั่นสะเทือนเล็กน้อย จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้เริ่มลุกโชน เห็นได้ชัดว่าการคุยด้วยปากไม่ทันใจเท่าคุยด้วยหมัด

"จะสู้กันน่ะได้เสมอ แต่ก่อนจะสู้ นายไม่อยากรู้หน่อยเหรอว่าเรามาหานายทำไม..."

"ไม่สน ค่อยคุยหลังจากฉันอัดนายจนน่วมแล้วกัน!"

ยังไม่ทันที่รอยจะพูดจบ บาร์เร็ตก็พูดแทรกขึ้นมา

"ไอ้เวรเอ้ย!"

"กะแล้วเชียว บาร์เร็ตมันพวกบ้าพลัง!" รอยสบถเบาๆ

"ฟึ่บ~~"

บาร์เร็ตถีบตัวพุ่งเข้าใส่ ร่างกายเคลื่อนไหวรวดเร็วปานภูตผี ปล่อยหมัดตรงเข้าใส่หน้าอกรอยด้วยความรุนแรง แสดงเจตนาชัดเจนว่าไม่คิดจะออมมือ

"บอส!" เตโซโรตะโกนลั่น พยายามจะพุ่งเข้ามาช่วย