บทที่ 23 นายสอบเข้ามหาลัยมาได้ยังไง?

ลู่เหยารู้สึกว่าถ้าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าไม่ใช่หยุนชิง แต่เป็นนักศึกษาคนอื่นในโรงเรียน เธอคงเริ่มด่าเปิงไปนานแล้ว

"อยู่ในบ้านฉัน ใต้จมูกฉันแท้ๆ โจทย์ที่ให้ทำก็ระดับมัธยมปลาย"

"แต่นายยังกล้าโกงอีกเหรอ?!"

แต่เป็นเพราะคนคนนี้คือหยุนชิง

เวลาที่ได้ใช้ร่วมกับเขายังไม่นานนัก แค่สองวันสั้นๆ แต่ในสองวันนี้ เธอกล้าฟันธงได้เลยว่าหยุนชิงเป็นคนที่มีความมั่นคงทางอารมณ์สูงมาก เป็นคนที่แทบไม่มีอะไรมากระทบกระเทือนจิตใจได้

ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับอะไรหรือใคร สิ่งเดียวที่จะเห็นบนใบหน้าเขาคือรอยยิ้มที่สดใสและอบอุ่นนั่น

แม้ลู่เหยาจะไม่อยากยอมรับ แต่เขาก็ยิ้มได้สดใสและอบอุ่นจริงๆ นั่นแหละ

การเผชิญหน้ากับคนแบบนี้ ถ้าเธอใช้วิธีดุด่าว่ากล่าวเหมือนที่ทำกับนักเรียนคนอื่น พยายามสร้างภาพลักษณ์เคร่งขรึมและดุดันเพื่อให้กลัว คนที่จะเสียอาการคงเป็นเธอเองมากกว่า

และเขาก็คงจะส่งยิ้มขี้เกียจๆ กลับมาเหมือนเดิม

ดังนั้น ลู่เหยาในตอนนี้จึงดูสงบนิ่งผิดปกติ ไม่มีความโกรธเกรี้ยวหรือเกรี้ยวกราด ซึ่งตรงข้ามกับเวลาเธอปฏิบัติต่อลูกศิษย์คนอื่นๆ อย่างสิ้นเชิง

เธอเพียงแค่เปิดโทรศัพท์ของหยุนชิงขึ้นมาเงียบๆ

หยุนชิงไม่ได้ตั้งรหัสล็อกหน้าจอ

เมื่อเห็นชื่อแอปพลิเคชันมากมายบนหน้าจอ ลู่เหยาเงยหน้ามองเขาแล้วถาม "แอปไหน? บอกมาเองดีกว่า ถึงนายจะโกง แต่ฉันก็อยากรู้ว่าส่วนไหนที่นายทำเอง ส่วนไหนที่นายลอก"

"ไม่มีเลยครับ"

ดวงตาของหยุนชิงยังคงว่างเปล่า เขาเลิกดิ้นรนแล้ว

"VX ครับ" (WeChat)

เขาไม่กลัวลู่เหยาจะดูแชตของเขา เพราะมันไม่มีอะไรน่าอาย มีแต่คนที่มีความลับน่าอายเท่านั้นแหละที่จะกลัวคนอื่นเห็น

ส่วนเรื่องที่ลู่เหยาจะล่วงรู้เรื่องส่วนตัวเขาน่ะเหรอ?

หึ!

ผมกลัวแต่ว่าเจ๊จะไม่อยากรู้มากกว่า

ดวงตาของหยุนชิงเหลือบมองตามนิ้วของลู่เหยา พยายามวิเคราะห์ว่าเธอกำลังดูอะไรอยู่

นิ้วเธอจิ้มไปที่มุมขวาล่าง

OK

เธอเปิด WeChat แล้ว

เปิดแล้ว แต่นิ้วของเธอก็หยุดนิ่ง ไม่ได้เปิดอ่านข้อความข้างใน เห็นแค่รายการตอบกลับล่าสุดไม่กี่รายการ

อันแรกน่าจะเป็น หลี่มั่ว เขาตอบกลับมาว่า "โอเคครับ"

อันที่สองน่าจะเป็นลูกสาวของอา น้องสาว ป.6 ของเขา ตามด้วยเพื่อนสมัยมัธยมและญาติๆ อีกพรวน

นิ้วของลู่เหยาชะงักค้าง รอยยิ้มเยาะปรากฏที่มุมปาก "นายถึงขนาดไปถามน้องสาว ป.6 เลยเหรอ?"

ดวงตาของหยุนชิงไร้ซึ่งประกาย "ก็แค่การดิ้นรนเฮือกสุดท้ายของคนใกล้ตายน่ะครับ"

เขาเว้นจังหวะ แล้วเสริมต่อ

"เผื่อน้องมันรู้นี่นา"

ลู่เหยา: "..."

เธอพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ผ่านไปครู่ใหญ่

ลู่เหยาถามเสียงเข้มเหมือนผู้สอบสวน "นายเอาคำตอบมาจากใคร?"

หยุนชิงตอบ "หลี่มั่วครับ"

สายตาของลู่เหยาจับจ้องไปที่รายชื่อข้อความแรกสุด ชื่อผู้ติดต่อ "เจียอิ่ง หลี่มั่ว"

หยุนชิงสังเกตเห็นว่าตอนที่เธอกดเข้าไปดูแชต นิ้วของลู่เหยาเลื่อนหน้าจอลงอย่างรวดเร็ว

ที่ท้ายบทสนทนา หลี่มั่วได้รายงานสถานการณ์ล่าสุดของบริษัทให้เขาฟัง

เมื่อเห็นข้อความยาวเหยียดและรู้ว่าเป็นเรื่องส่วนตัว ลู่เหยาจึงรีบเลื่อนหน้าจอขึ้นไปข้างบนเพื่อดูรูปถ่ายสิบกว่ารูปที่อีกฝ่ายส่งมา

หยุนชิงรู้สึกเสียดายเล็กน้อย เจ๊ไม่อ่านหน่อยเหรอ

แต่พอคิดดูอีกที ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะอธิบาย ความสัมพันธ์ของเขากับลู่เหยายังไม่ถึงขั้นที่เธอจะยอมเปิดใจฟังเรื่องการลงทุนของเขา

ลู่เหยามองรูปพวกนั้นด้วยความรวดเร็วพอๆ กับที่เธอตรวจข้อสอบ

ไม่นานเธอก็ดูจนครบ

มันเหมือนกับที่หยุนชิงเขียนลงในกระดาษเป๊ะๆ แน่นอนว่ายกเว้นไม่กี่ข้อที่เขาจงใจแก้

ลู่เหยาสูดหายใจลึก โยนโทรศัพท์กลับไปบนตักหยุนชิง "สรุปคือนายลอกมาหมดเลยสินะ?"

หยุนชิงแย้ง "ผมก็แก้ไปตั้งหลายข้อไม่ใช่เหรอ?"

"..."

"มันต่างกันตรงไหนยะ?" ลู่เหยาหัวเราะด้วยความระอา "นายเลือกแก้ข้อปรนัยที่ง่ายที่สุด แล้วดันไปลบเงื่อนไขการพิสูจน์ที่สำคัญที่สุดในข้อเขียนเนี่ยนะ?"

หยุนชิงนอนมองเพดาน ทำหน้าเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง

"เจ๊บีบคอผมให้ตายเลยเถอะ"

ลู่เหยาไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่หยุนชิงทำให้เธอพูดไม่ออก เธอสูดหายใจลึกแล้วเตะเบาๆ ที่น่องของเขา

ลู่เหยาสั่ง "ลุกขึ้น ถึงนายจะลอกมา แต่ฉันอยากรู้ว่านายไม่รู้อะไรบ้าง"

เธอถือกระดาษข้อสอบไว้ เห็นสายตาของหยุนชิงมองมาที่เธอ

ลู่เหยาถาม "นายไม่รู้อะไรบ้าง?"

"ไหนๆ มันก็เละเทะไปหมดแล้ว"

หยุนชิงไม่ปิดบังอะไรอีก ยอมแพ้อย่างราบคาบ

"ผมไม่รู้เรื่องเลยสักนิดครับ"

"ถึงจะไม่รู้เรื่องเลย มันก็ควรมีขอบเขตบ้างสิ"

ลู่เหยาเห็นสภาพไร้วิญญาณของหยุนชิง ก็คว้าแขนดึงเขาให้ลุกขึ้นนั่งดีๆ แล้วนั่งลงข้างๆ กางกระดาษข้อสอบบนตัก

เธอยังมีความคาดหวังเล็กๆ น้อยๆ ในตัวหยุนชิง จึงเริ่มอธิบายจากข้อเขียนข้อสุดท้าย

เริ่มจากเงื่อนไขที่โจทย์กำหนดมา

น้ำเสียงของลู่เหยาเรียบนิ่งมาก แต่หยุนชิงจับสังเกตได้ว่าเธอกำลังข่มอารมณ์โกรธไว้อย่างสุดความสามารถ เธอไม่เคยเจอนักเรียนแบบนี้มาก่อน

เสียงของเธอชัดเจน

หยุนชิงฟังอยู่ แต่สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าสวยหมดจดของลู่เหยา

เวลาจริงจัง อาจารย์ลู่สวยชะมัด

แต่ว่า...

อาจารย์ลู่ครับ

ตอนบริษัทผมเข้าตลาดหลักทรัพย์ ผมยังไม่ตื่นเต้นเท่านี้เลย ตอนบริษัทผมบุกตลาดต่างประเทศแล้วโดนพวกยักษ์ใหญ่รุมกินโต๊ะ ผมยังไม่สภาพดูไม่ได้ขนาดนี้

วันนี้เจ๊เล่นผมจนเสียทรงจริงๆ!

ราวกับรับรู้ได้ถึงสายตาของหยุนชิง ลู่เหยาเงยหน้าขึ้นมอง แต่สิ่งที่เห็นคือหยุนชิงกำลังก้มหน้ามองข้อสอบอย่างตั้งใจ

ลู่เหยาถาม "ที่อธิบายไปเมื่อกี้ เข้าใจไหม?"

หยุนชิงสารภาพตามตรง "ไม่เข้าใจครับ"

ลู่เหยาขมวดคิ้ว "ฉันอธิบายตรงไปตรงมาขนาดนี้ แถมยังทวนความรู้พื้นฐานจากตำรามัธยมให้แล้วนะ นายยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?"

หยุนชิงพยักหน้า "ไม่เข้าใจจริงๆ ครับ"

"ไอ้เรื่องพวกนั้น ผมคืนครูไปหมดตั้งนานแล้ว ต่อให้เอาหนังสือเรียนมากางตรงหน้า ก็คงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะรื้อฟื้นได้"

ลู่เหยาสูดหายใจเข้าลึก

ความสงบนิ่งที่เธอพยายามรักษาไว้เริ่มสั่นคลอน

นิ้วเรียวชี้ไปที่สูตรเคมีสูตรแรกที่หยุนชิงเขียน

"อย่างน้อยอันนี้นายต้องเข้าใจสิ ใช่ไหม?"

"ไม่เข้าใจครับ"

"งั้นสัญลักษณ์สามเหลี่ยมบนเครื่องหมายเท่ากับนี่ นายต้องรู้สิว่าคืออะไร ใช่ไหม?"

หยุนชิงสูดหายใจลึก พูดตามตรง ผมเพิ่งค้นความทรงจำดูแล้ว ก็นึกไม่ออกจริงๆ ว่าทำไมต้องมีสามเหลี่ยมอยู่บนเครื่องหมายเท่ากับด้วย

เห็นปฏิกิริยาของเขา หยุนชิงน่ะไม่เข้าใจ แต่ลู่เหยาเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว

ในที่สุดเธอก็อดรนทนไม่ไหว ลุกพรวดขึ้นจากโซฟา จ้องหน้าหยุนชิงเขม็ง ระดับเสียงพุ่งปรี๊ดขึ้นหลายอ็อกเทฟ

"ขนาดสัญลักษณ์การให้ความร้อนนายยังไม่รู้ แล้วนายสอบติดมหาลัยมาได้ยังไงเนี่ยฮะ?!"

ได้ยินดังนั้น หยุนชิงถอนหายใจเฮือก ผมเองก็ดีใจเหมือนกันครับที่ทะลุมิติมาหลังสอบเอนทรานซ์เสร็จแล้ว

ขืนโผล่มาก่อนสอบวันเดียว มีหวังผมไปไม่เป็นแน่ๆ

"อาจารย์ลู่ อย่าเพิ่งโกรธสิครับ นั่งลงก่อน ค่อยๆ คุยกันนะ"

ลู่เหยาเมินเฉยคำพูดเขา แล้วถามต่อรัวๆ "ต่อให้นายไม่มีความรู้เลย แต่นายไม่รู้เหรอว่าสาขาวิชาในมหาลัยส่วนใหญ่เริ่มนับหนึ่งใหม่ได้ แต่มีแค่วิชาเคมีที่ต้องใช้พื้นฐานจากมัธยม?!"

"แล้วทำไมนายถึงเลือกคณะวิศวกรรมเคมีของฉู่ถิง? คณะอื่นมีตั้งเยอะแยะ ทำไมนายเจาะจงเลือกคณะนี้?!"

หยุนชิงตอบตามความจริง "ผมอยากท้าทายตัวเองครับ"

ลู่เหยาหัวเราะทั้งน้ำตา "นายไม่ได้แค่ท้าทายตัวเองนะ นายกำลังท้าทายฉัน ท้าทายอาจารย์ทั้งคณะวิศวกรรมเคมีเลยต่างหาก!"

"นักศึกษาที่พื้นฐานเป็นศูนย์ ฉันจะสอนนายยังไงฮะ?!"

"เริ่มสอนตั้งแต่มัธยมต้นเลยไหม?!"