บทที่ 22 เหนื่อยแล้ว ทำลายให้สิ้นซาก

หยุนชิงคาดเดาไม่ได้เลยว่าลู่เหยาจะโผล่มาเมื่อไหร่

ประตูห้องนอนใหญ่อยู่เยื้องกับห้องนอนรอง เป็นจุดอับสายตาของเขาพอดี ถ้าลู่เหยาไม่ปิดประตูแล้วเดินมาเงียบๆ เขาคงเสร็จแน่!

ดังนั้น ความเร็วในการลอกของหยุนชิงจึงเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

ด้วยประสบการณ์ทำงานในออฟฟิศมาหลายปี ผ่านการเซ็นสัญญามานับไม่ถ้วน หยุนชิงจึงฝึกฝนลายมือจนสวยงามเป็นระเบียบ ตัวอักษรชัดเจนแต่ก็ดูสง่างามสบายตา

น่าเสียดายที่ตอนนี้ไม่มีเวลามาชื่นชมลายมือตัวเอง

แคว่ก แคว่ก แคว่ก!

สูตรเคมีแล้วสูตรเล่าปรากฏขึ้นบนกระดาษ เขาไม่รู้หรอกว่าคำตอบถูกไหม แต่อย่างน้อยก็ไม่ส่งกระดาษเปล่า เขาลากยาวไปจนถึงข้อเขียนข้อสุดท้าย

หยุนชิงคิดว่า ในเมื่อหลี่มั่วเป็นคนส่งคำตอบมา คงไม่ส่งมั่วซั่วแน่ น่าจะเป็นฝีมือคนอื่นทำมาให้อีกที

ถ้าเกิดได้คะแนนเต็มขึ้นมา...

ไม่ได้การ

คะแนนเต็มเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด เขาต้องทำผิดบ้าง สมบูรณ์แบบเกินไปไม่ใช่เรื่องดี หยุนชิงเข้าใจหลักการนี้ดี

เอาล่ะ

สมการนี้ไม่ต้องลอก

ดูเหมือนจะเป็นเงื่อนไขในการพิสูจน์ ขาดไปสักเงื่อนไขคงไม่เป็นไร เดี๋ยวค่อยแถเอาว่าเดาถูก

บ้าเอ๊ย!

ฉันเป็นเด็กหัวกะทิสอบเข้ามหาลัยได้คะแนน 600 กว่านะ จะเดาถูกแล้วได้คำตอบถูกบ้างจะเป็นไรไป?!

อาจารย์ลู่ไม่มีสิทธิ์มาสงสัยฉันหรอก!

ใช่ เธอไม่มีสิทธิ์

คิดได้ดังนั้น หยุนชิงก็รีบเขียนคำตอบจนเสร็จ หลังจากเสร็จแล้วเขาก็ยังอยากตรวจทานอีกรอบ แม้จะไม่รู้ว่าจะตรวจหาอะไรก็ตาม

คงแค่ดูว่าลอกผิดหรือเปล่ามั้ง

อ้อ...

ข้อสอบปรนัยก็ต้องแก้ด้วย เปลี่ยนตัวเลือกสักหน่อย เปลี่ยน D เป็น B ปกติข้อท้ายๆ มักจะยาก เพราะงั้นผิดข้อที่ยากที่สุดก็สมเหตุสมผลดี

อาจารย์ลู่จับผิดฉันไม่ได้หรอก!

ประมาณสิบนาทีต่อมา หยุนชิงก็ทำข้อสอบเสร็จ

เขาเห็นลู่เหยาหอบผ้าปูที่นอนเข้าไปในห้องนอนรองอยู่นานหลายนาที คงกำลังจัดเตรียมเตียงเล็กริมหน้าต่างให้เขา

อาจารย์ลู่คงไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าห้องนอนรองที่เธอตกแต่งไว้ จะมีโอกาสได้รับรองแขกเร็วขนาดนี้ ทั้งที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ได้ไม่ถึงเดือน

หลังจากวุ่นวายอยู่พักใหญ่

ลู่เหยาสังเกตเห็นหยุนชิงหยุดเขียนแล้ว เธอจึงเดินตรงเข้ามาหา และยื่นมือออกไปโดยไม่พูดอะไร

หยุนชิงส่งกระดาษคำตอบให้

เธอกวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว แทบจะแค่ปราดเดียวก็รู้แล้วว่าคำตอบของหยุนชิงถูกหรือผิด

หลังจากอ่านหน้าแรกจบ

ลู่เหยาพยักหน้าเล็กน้อย "ทำได้ไม่เลวนี่"

"ก็งั้นๆ แหละครับ"

หยุนชิงรู้สึกว่าตัวเองถ่อมตัวสุดๆ

จากนั้น เขาเห็นลู่เหยาพลิกกระดาษไปหน้าหลัง หยุนชิงจับจ้องลู่เหยาไม่วางตา สังเกตทุกสีหน้าท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ของเธอ พบว่าไม่มีอะไรผิดปกติ

น่าจะรอดตัวแล้วมั้ง?

แต่...

ถ้าอาจารย์ลู่เห็นว่าฉันทำได้ดี แล้วเกิดพรุ่งนี้เอาข้อสอบมาให้ทำอีกชุดล่ะ จะทำไง?

ควรจะไปขอวีแชตรุ่นพี่สาวปีสองปีสามจากเพื่อนในหอไว้ดีไหม?

กันเหนียวไว้ก่อน?

การกระทำกะทันหันของลู่เหยาวันนี้ทำเอาเขาตั้งตัวไม่ติด หยุนชิงรู้สึกว่าหลังจากเหตุการณ์นี้ เขาต้องเตรียมพร้อมให้มากกว่านี้

ขณะที่เขากำลังลังเลว่าจะแอดผู้ชายหรือผู้หญิงดี

"ไหนลองอธิบายวิธีคิดข้อนี้ให้ฟังหน่อยซิ"

ลู่เหยานั่งลงบนโซฟา กางกระดาษข้อสอบลงบนโต๊ะกาแฟ เธอโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย สายตาจับจ้องที่หยุนชิง

ในชุดเสื้อเชิ้ตสีม่วง เธอดูงดงามราวกับดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน

อึก

หยุนชิงกลืนน้ำลายลงคอ ไม่ได้ชื่นชมความงามของอาจารย์ลู่หรอกนะ แต่เขากำลังตื่นเต้น รีบเหลือบมองไปยังจุดที่นิ้วของลู่เหยาชี้อยู่

มันดันเป็นข้อที่เขาจงใจตัดสมการออกไปพอดี

หยุนชิงตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง "วิธีคิดก็เขียนอยู่บนนั้นหมดแล้วไงครับ"

สีหน้าลู่เหยาเรียบสนิท "ฉันอยากฟังนายอธิบาย"

หยุนชิงอึกอัก "ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนครับ"

"เริ่มตั้งแต่ต้นเลย"

หยุนชิงหยั่งเชิง "อาจารย์ลู่ครับ ผมเขียนผิดตรงไหนเหรอครับ? หรือเจ๊ช่วยบอกผมตรงๆ เลยก็ได้"

คราวนี้เขาไม่เรียกลู่เหยาว่า 'เจ๊' แต่เรียกว่า 'อาจารย์ลู่'

ถ้าขืนเรียก 'เจ๊' ตอนนี้...

หยุนชิงไม่มั่นใจว่าอาจารย์ลู่จะไม่ระเบิดลงในวินาทีถัดไป แล้วส่งคนไข้อย่างเขาลงไปนอนกองกับพื้นรอรถพยาบาล

ลู่เหยาไม่อ้อมค้อมเหมือนเขา นิ้วเรียวชี้ไปที่สมการที่หยุนชิงจงใจละเว้น

น้ำเสียงของลู่เหยาเรียบนิ่ง "ฉันแค่อยากรู้ว่า ในเมื่อขาดเงื่อนไขสำคัญที่จำเป็นต่อการพิสูจน์ไป นายสรุปคำตอบที่ถูกต้องออกมาได้ยังไง ทั้งๆ ที่ในบรรทัดถัดมา นายกลับอ้างถึงเงื่อนไขที่ไม่ได้เขียนไว้ด้วยซ้ำ"

ลู่เหยาสบตาหยุนชิง "นี่ไม่ใช่เรื่องของความสะเพร่า"

หยุนชิง: "..."

ซวยแล้ว!

ไอ้ที่ฉันลบออกไปมั่วๆ ดันเป็นเงื่อนไขสำคัญที่สุดในการหาคำตอบเหรอเนี่ย?!

ฉันเห็นสมการนั้นมันสั้นที่สุดก็นึกว่าไม่สำคัญซะอีก!

หยุนชิงอยากจะตบกะโหลกตัวเองจริงๆ ไม่เข้าใจก็ช่างมันสิ จะไปแก้คำตอบทำไม? แถมยังแก้ข้อถูกให้เป็นผิดอีก

แต่หยุนชิงก็ตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่า มันไม่ใช่แค่เรื่องแก้คำตอบ

ลู่เหยาพลิกกระดาษกลับไปหน้าแรก ชี้ไปที่ข้อสอบปรนัยข้อท้ายๆ ที่เขาแก้คำตอบ

ลู่เหยากล่าว "ข้อพวกนี้เป็นข้อที่ง่ายที่สุดในข้อสอบชุดนี้ แต่นายกลับเลือกตอบผิด? ในขณะที่ข้อยากๆ นายดันตอบถูกหมด? ยิ่งไปกว่านั้น ข้อที่นายตอบผิดพวกนี้ นายกลับเอามาเขียนอธิบายได้ถูกต้องในข้อเขียนถัดมา"

เธอยังคงจ้องตาหยุนชิงเขม็ง "สรุปว่าทำไมนายถึงตอบผิด?"

ความคิดเดียวในหัวหยุนชิงตอนนี้คือความเสียใจ เสียใจที่ดันไปแก้คำตอบมั่วซั่วเพียงเพื่อให้คะแนนดูไม่สมบูรณ์แบบเกินไป

จงใจทำข้อถูกให้ผิด!

รู้วิธีทำข้อยาก แต่ดันทำข้อง่ายไม่เป็นเนี่ยนะ?

หยุนชิงรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม อาจารย์ลู่ เจ๊เล่นไม่ตามกฎนี่นา ข้อสอบบ้านไหนเขาเอาข้อง่ายสุดไปไว้ท้ายสุดกัน?

มีแต่เจ๊นี่แหละที่ทำแบบนี้?!

รังแกคนไม่รู้เรื่องชัดๆ!!

ขนาดข้อสอบเอนทรานซ์ยังเอาข้อยากไว้หลังสุด เจ๊นี่เจ้าเล่ห์กว่าข้อสอบเอนทรานซ์อีก!

ทันทีที่มีความคิดนี้ เสียงของลู่เหยาก็ดังตามมาทันควัน เขาตระหนักได้ว่า ตั้งแต่วินาทีที่เขาลอกคำตอบ ลู่เหยาก็มองเขาออกอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว

ลู่เหยากล่าวเสียงเรียบ "แล้วก็ข้อเขียนของนาย โจทย์ระดับมัธยมปลาย แต่วิธีทำของนายดันใช้ทฤษฎีระดับมหาวิทยาลัย หลายข้อเป็นเนื้อหาที่สอนกันตอนปีสองด้วยซ้ำ แต่นายกลับเขียนออกมาได้ตั้งแต่ตอนนี้"

"หยุนชิง ฉันไม่ยักรู้ว่านายมีความสามารถในการเรียนรู้สูงขนาดนี้"

หยุนชิงหัวเราะแห้งๆ

หลี่มั่วต้องไปจ้างเด็กมหาลัยมาช่วยทำข้อสอบแน่ๆ จะโทษว่าหลี่มั่วไม่รอบคอบก็ไม่ได้

ในบรรดาคนตั้งเยอะแยะ มีแค่หมอนั่นคนเดียวที่ส่งคำตอบมาให้

"เอาออกมา"

หยุนชิงแสร้งทำไขสือ "อะไรครับ?"

"นายคิดว่าอะไรล่ะ?"

ลู่เหยาจ้องหน้าเขา นิ้วเคาะโต๊ะกาแฟเบาๆ "ฉันคุมสอบมาเยอะ ฉันคุ้นเคยดีกับท่าทีและพฤติกรรมของนักศึกษาที่ทุจริต การเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าเล็กๆ น้อยๆ ฉันเห็นมานับไม่ถ้วน"

"เมื่อกี้ฉันแอบมองนายบ้าง ฉันก็นึกว่านายจะไม่ทำ แต่ไม่คิดเลยว่าขนาดในห้องสอบนายยังกล้า นี่มันในบ้านฉันแท้ๆ นายก็ยังจะโกง! ทัศนคติของนายมันเกินเยียวยาจริงๆ!"

หยุนชิง: "..."

ถ้าเขามีความรู้ติดหัวบ้างสักนิด หยุนชิงมั่นใจว่าต่อให้ลู่เหยาจะช่างสังเกตแค่ไหน เขาก็คงแถเอาตัวรอดได้

แต่ปัญหาคือ... เขาไม่รู้อะไรเลยจริงๆ

เขาหยิบโทรศัพท์ที่ซ่อนไว้ตรงเท้าส่งให้ลู่เหยา

หยุนชิงลุกขึ้นแล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่หลากลางโซฟาอย่างแรง จนลู่เหยาที่นั่งอยู่ข้างๆ สะดุ้งโหยง

เขานอนแผ่หรา ตาเหม่อลอยมองเพดาน

"เหนื่อยแล้ว... ทำลายให้สิ้นซากไปเลยเถอะ"