บทที่ 20 ข้อสอบวิชาเคมี???

ตอนแรกหยุนชิงคิดว่าเธอถือเอกสารหรือบทความอะไรสักอย่างมา เลยไม่ได้ใส่ใจมากนัก

จนกระทั่งลู่เหยาเดินเข้ามาหาและยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้ เมื่อเห็นชัดเจนว่ามันคืออะไร สีหน้าของหยุนชิงก็เปลี่ยนไปทันที

ลู่เหยามองหน้าเขาแล้วกล่าว "เรื่องทัศนคติการใช้ชีวิตของนาย ฉันคงไปก้าวก่ายไม่ได้ แต่ในเมื่อนายเลือกเรียนคณะวิศวกรรมเคมี สาขาเคมีประยุกต์ นายก็ควรจะมีทัศนคติที่ถูกต้องต่อการเรียนในสาขานี้"

หยุนชิงสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาตงิดๆ

และก็เป็นอย่างที่คิด

ลู่เหยาพูดต่อ "ข้อสอบชุดนี้เป็นแบบทดสอบวัดระดับความรู้ที่ฉันเตรียมไว้ให้คลาสของนายทำหลังเปิดเทอม เพื่อดูพื้นฐานความรู้ของพวกนายว่าแน่นแค่ไหน ฉันจะได้วางแผนการสอนถูก"

"บ่ายนี้นายก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว ลองทำข้อสอบชุดนี้ดูนะ ตรงไหนไม่เข้าใจก็ถามฉันได้เลย ฉันจะอยู่ที่นี่จนถึงห้าโมงเย็น"

คราวนี้หยุนชิงเป็นฝ่ายเงียบกริบบ้าง

จริงอย่างที่ลู่เหยาพูด ในเมื่อเลือกเรียนสาขาเคมีประยุกต์ เขาก็ควรมีความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับสาขานี้จริงๆ ไม่เกี่ยวกับทัศนคติหรือความขยัน แต่มันคือคุณสมบัติพื้นฐานที่นักศึกษาสาขานี้พึงมี

เปรียบเหมือนถ้าเขาเป็นนักธุรกิจแต่ไม่เข้าใจกลไกพื้นฐานของเศรษฐกิจ จะเรียกว่านักธุรกิจได้ยังไง?

นักศึกษาคณะวิศวกรรมเคมีที่ดูตารางธาตุไม่เป็น จะเรียกว่านักศึกษาเคมีได้ยังไง?

แผนเดิมของหยุนชิงคือ ค่อยๆ เรียนรู้ไปหลังจากเปิดเทอม

ถึงจะไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ แต่ถ้าผ่านตาบ่อยๆ สักวันก็คงเข้าใจเองแหละ

เขาไม่ได้หวังอะไรจากวิชาเอกนี้มากนัก

ทัศนคติของเขาชิลมาก ขอแค่สอบผ่านก็พอใจแล้ว

แต่...

เขาไม่คาดคิดเลยว่าลู่เหยาจะยื่นข้อสอบเคมีมาให้เขาทำตอนนี้ เพื่อทดสอบระดับความรู้ของเขา!

ระดับความรู้?

ผมมีของพรรค์นั้นด้วยเหรอ?

ในนาม ผมคือนักเรียนที่เพิ่งจบมัธยมปลายเมื่อสามเดือนก่อน แต่ปัญหาคือ... วิญญาณข้างในผมมันอายุสามสิบห้าแล้วนะ

เรื่องพวกนี้มันห่างหายจากชีวิตผมไปเป็นสิบปีแล้ว

ลืมไปหมดตั้งนานแล้วโว้ย!

หยุนชิงก้มหน้ามองสัญลักษณ์ประหลาดๆ บนข้อสอบ สีหน้าเริ่มเคร่งเครียดราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

Co คืออะไร?

แล้ว AgNO3 นี่มันคืออะไรอีก?

ทำไมตัวอักษรภาษาอังกฤษชุดหนึ่งบวกกับอีกชุดหนึ่ง ถึงกลายเป็นอีกชุดหนึ่งได้วะ?!

แล้วไอ้สามเหลี่ยมบนเครื่องหมายเท่ากับนั่นมันหมายความว่าไง?

แค่ข้อสอบปรนัยข้อแรกก็ทำเอาปวดหัวจี๊ด อ่านไม่รู้เรื่องเลยสักนิด หยุนชิงไม่เข้าใจเลยแม้แต่ข้อเดียว

พอได้ยินลู่เหยาบอกว่าไม่เข้าใจตรงไหนให้ถามเธอ ใบหน้าที่เคยมีเลือดฝาดของหยุนชิงก็ซีดเผือดลงทันตา

อาจารย์ลู่ครับ ผมไม่เข้าใจสักข้อเลยครับ!!

แต่เขาพูดออกไปไม่ได้

เขารู้ว่าลู่เหยาจริงจังกับวิชาชีพและการสอนของเธอมาก นี่คืองานของเธอ และเธอก็ทุ่มเทเต็มที่ เขาควรสนับสนุนและเคารพงานของลู่เหยา ในฐานะลูกศิษย์ เขาจะทำเล่นๆ ไม่ได้

หยุนชิงทำได้เพียงพยักหน้าอย่างหนักแน่น

ลู่เหยาไม่ได้แปลกใจกับท่าทีเคร่งเครียดกะทันหันของเขา เพราะเธอเห็นปฏิกิริยาแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน อย่าว่าแต่หยุนชิงเลย ขนาดรุ่นพี่ปีสองปีสามเห็นข้อสอบก็ทำหน้าแบบนี้เหมือนกัน

แต่เมื่อเทียบกับของรุ่นพี่ ข้อสอบของหยุนชิงง่ายกว่ามาก เธอเชื่อว่าหยุนชิงทำได้แน่

ก็เพิ่งสอบเข้ามหาลัยมาหมาดๆ เมื่อสามเดือนก่อนไม่ใช่เหรอ?

ข้อสอบแค่นี้ไม่คณามือเขาหรอก

ลู่เหยาบอก "ข้อสอบไม่ยากมากหรอก ใช้เวลาหน่อยก็น่าจะทำได้ เดี๋ยวฉันจะมาตรวจให้ นายค่อยๆ ทำไปก่อนนะ"

"ครับ"

หยุนชิงพยักหน้าหงึกๆ

จากนั้นเขาก็มองตามหลังลู่เหยาที่เดินหายเข้าไปในห้องนอนรอง

หยุนชิงไม่มีเวลามานั่งคิดแล้วว่าลู่เหยาเข้าไปทำอะไรในห้องนั้น สมาธิทั้งหมดของเขาตอนนี้จดจ่ออยู่กับกระดาษข้อสอบตรงหน้า

สมองที่เคยล้าจากการคิดพล็อตการ์ตูนเมื่อครู่ กลับมาตื่นตัวทันทีที่ประตูห้องนอนปิดลง เซลล์สมองทำงานอย่างบ้าคลั่ง

ทำไงดี?

จะเอายังไงดีตอนนี้?

จะทำข้อสอบยังไง จะแก้สถานการณ์ยังไง จะเขียนคำตอบยังไงให้อาจารย์ลู่รู้สึกว่า 'เด็กคนนี้มีแวว แต่ยังต้องขัดเกลาอีกหน่อย'

มีแววบ้าบออะไรกัน!!

จะมาห่วงเรื่องคุมคะแนนตอนนี้เหรอ?

ตอนนี้คิดแค่ว่าจะไม่ส่งกระดาษเปล่ายังไงดีกว่า!

สรุปไอ้ Co นี่มันคืออะไรวะ?!

ทำไงดี?

ทำไงดี?

สมองหยุนชิงแล่นเร็วจี๋ ยิ่งกว่าเมื่อคืนเสียอีก

ทันใดนั้น เขาก็เหลือบไปเห็นโทรศัพท์ที่วางทิ้งไว้ข้างๆ วินาทีที่เห็นโทรศัพท์ สมองเขาก็หยุดหมุนติ้ว

เขาคิดวิธีออกแล้ว

โกง

ไม่มีทางอื่นนอกจากโกงแล้วล่ะ

ถ้าให้คิดเอง ต่อให้มีเวลาทั้งวัน เขาก็คงไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมตัวอักษรบวกตัวอักษรแล้วได้ตัวอักษร

แถมยังมีตัวเลขแทรกอยู่ในตัวอักษรอีก!

Baidu?

ไม่ พิมพ์ช้าไป

กว่าจะพิมพ์เสร็จข้อหนึ่ง ลอกเสร็จ อาจารย์ลู่คงออกมาพอดี

แอปช่วยทำการบ้าน?

ไม่ได้โหลดไว้

ใช้ไม่คล่องด้วย

เพื่อนร่วมชั้น?

ในเมื่อสอบติดสาขานี้ ก็ต้องพอมีความรู้บ้างแหละ ผลการเรียนคงไม่แย่ อย่างน้อยก็คงช่วยไม่ให้เขาส่งกระดาษเปล่า

แต่ปัญหาคือ... พวกนั้นฝึกทหารอยู่!

เพื่อนร่วมชั้นที่หยุนชิงมีคอนแทกต์ ก็มีแค่เพื่อนในหอไม่กี่คน

ต่อให้ครูฝึกปล่อยพักตอนนี้ แต่เขากำลังป่วย ตอนออกมาก็มากับลู่เหยา จะไปเอาข้อสอบเคมีมาจากไหน?

เขาไม่อยากให้ใครรู้เรื่องความสัมพันธ์กับอาจารย์ลู่ตอนนี้

จะถามใครดี?

บ้าเอ๊ย!

ทำไมฉันไม่แอดวีแชตรุ่นพี่ปีสองปีสามไว้บ้างวะ? พวกนั้นต้องรู้คำตอบแน่ๆ และก็น่าจะว่างด้วย

แต่ประเด็นคือ ฉันไม่ได้แอดใครไว้เลย!

ใครจะไปคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น?!

ใครจะไปคิดว่าอาจารย์ลู่จะยื่นข้อสอบเคมีมาให้ทำดื้อๆ แบบนี้!

หยุนชิงเลื่อนรายชื่อผู้ติดต่อในโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว แต่หาใครที่พอจะพึ่งพาได้ไม่เจอสักคน

ทำไงดี?

ทำไงดี?

ถ้าอาจารย์ลู่จับได้ว่าโกง แถมโกงแล้วยังหาคำตอบที่ถูกไม่ได้อีก เรื่องใหญ่แน่

จนปัญญาแล้ว

หยุนชิงคงต้องลองเสี่ยงดวง หว่านแหไปทั่ว

เขาไล่ตามรายชื่อเพื่อน ถ่ายรูปข้อสอบแล้วส่งคำถามไปทีละคน

"อาครับ ช่วยดูข้อนี้ให้ผมหน่อยครับ"

"น้องสาว น้องสาว รู้ข้อนี้ไหม?"

"เสี่ยวหลี่ หาคำตอบข้อนี้ให้หน่อย!"

"ครูเฉินครับ ขอวีแชตครูเคมีห้องเราหน่อยได้ไหมครับ?"

"พ่อครับ นี่มันคืออะไร?"

"เหล่าหวัง เหล่าหวัง ข้อนี้ตอบอะไร?"

"..."

ตั้งแต่เพื่อนสมัยมัธยมต้นยันมัธยมปลาย ญาติพี่น้อง ไปจนถึงเพื่อนในวีแชตที่รู้จักผ่านทางต่างๆ หยุนชิงส่งข้อความถามดะไปหมด

เขารู้สึกว่าสมาธิในการส่งข้อความตอนนี้จดจ่อกว่าตอนวาดรูปเป็นร้อยเท่า

เพื่อนๆ ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

อา: "ไอ้หลานตัวแสบ ไม่ได้ฝึกทหารอยู่เหรอ? ยังมานั่งทำโจทย์อะไร? ครูฝึกสั่งให้ทำข้อสอบเหรอ?"

น้องสาว: "พี่คะ หนูอยู่แค่ ป.6 เองนะ ข้อสอบพวกนี้มันเกินตัวหนูไปหน่อยไหม ยากจะตาย"

เสี่ยวหลี่: "เฮ้ย? นายไม่ได้ฝึกทหารเหรอ? ฉันกำลังฝึกอยู่เนี่ย!"

ครูเฉิน: "หยุนชิงเหรอ? ชีวิตมหาลัยเป็นไงบ้าง? สนุกกว่ามัธยมเยอะไหม? ครูเคมีกำลังสอนอยู่พอดีเลย"

พ่อ: "ไอ้ลูกเวร พ่อส่งแกไปเรียนหนังสือ ไม่ใช่ให้กลับมาลองภูมิพ่อ แกเก่งนักรึไงที่เป็นเด็กมหาลัย? พ่อแกก็เคยเป็นเด็กมหาลัยเหมือนกันโว้ย!"

"..."

"..."

ถามไปทั่วราชอาณาจักร แต่แทบไม่มีใครให้คำตอบที่ถูกต้องได้เลย

ทุกคนเอาแต่ชวนคุยนอกเรื่อง ไม่มีใครคิดจะช่วยหาคำตอบให้เขาสักคน

หยุนชิงอ่านข้อความตอบกลับของพ่อแล้วเพลียจิต

พ่อครับ!

พ่อยังอยากให้ผมหาลูกสะใภ้ให้อยู่ไหม? เวลานี้ยังจะมาเถียงเรื่องนี้อีกเหรอ?!

ในขณะเดียวกัน

ณ ฐานปฏิบัติการสตาร์ตอัปแห่งหนึ่ง

หลี่มั่ว ก็ได้รับข้อความวีแชตจากหยุนชิงเช่นกัน เขามองข้อความในโทรศัพท์แล้วขมวดคิ้วด้วยความงุนงง

นักลงทุนรายนี้ส่งอะไรมา?

ข้อสอบเคมี?

ทายาทเศรษฐียังต้องทำข้อสอบเคมีอยู่อีกเหรอ?

จากการพูดคุยสองวันที่ผ่านมา นักลงทุนคนนี้ไม่ธรรมดา ทุกย่างก้าวแฝงความนัยลึกซึ้ง

เขาส่งไอ้นี่มาเพื่ออะไร?

ทดสอบภูมิปัญญาผมเหรอ?

แต่ถ้าจะลองภูมิ ทำไมต้องส่งข้อสอบเคมีมาด้วย?

แต่คิดไปคิดมา ในเมื่ออีกฝ่ายส่งมา เขาก็ต้องตอบกลับตามมารยาท เขาจึงกวักมือเรียกเด็กฝึกงานที่เพิ่งจบใหม่ในออฟฟิศมาหา

"เอาโจทย์นี้ไปทำหน่อยซิ"