บทที่ 6 เชื่อมต่อกับเจ้าดำน้อย!
บทที่ 6 เชื่อมต่อกับเจ้าดำน้อย!
หลินหยางจ้องมองมันเงียบๆ
ตามปกติเขาคงไล่มันไปแล้ว ตัวเขาเองยังเอาตัวเองแทบไม่รอด จะมีเวลาหรืออารมณ์ที่ไหนมาสนใจหมาจรจัด
แต่ทว่าตอนนี้...
เมื่อมองดูเจ้าสิ่งมีชีวิตตัวเล็กจ้อยที่สั่นเทาอยู่กลางสายฝน มุมปากของหลินหยางพลันกระตุก เผยรอยยิ้มที่ดูน่าเกลียดอย่างถึงที่สุดออกมา
เขาไม่รังเกียจที่ตัวมันเปื้อนโคลนสกปรก ตรงกันข้าม เขากลับรูดซิปเต็นท์ให้กว้างขึ้น แล้วขยับตัวไปด้านข้างเพื่อเว้นที่ว่างให้มัน
"แกเองเหรอ เจ้าดำน้อย"
เสียงของเขาแหบพร่าอย่างน่ากลัว ราวกับกระดาษทรายสองแผ่นถูกันไปมา
เจ้าดำน้อยดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของเขา หรือบางทีมันอาจสัมผัสได้ว่าเขาไม่ได้มาร้าย มันค่อยๆ ก้าวเท้าเล็กๆ เข้ามาอย่างกล้าๆ กลัวๆ อุ้งเท้าหน้าเหยียบลงบนพื้นที่แห้งสนิทภายในเต็นท์อย่างระมัดระวัง
"เกิดอะไรขึ้น? โดนหมาตัวอื่นฟัดมาเหรอ?"
หลินหยางพิงผนังเต็นท์อันเย็นเฉียบ พึมพำกับตัวเอง
เจ้าหมาดำตัวน้อยเงยหน้าขึ้น มองเขาด้วยดวงตาฉ่ำน้ำ แล้วเอียงคอด้วยความสงสัย
"หรือว่าแพ้ศึกแย่งชิงอาณาเขตจนโดนไล่ออกมา?"
"เหอะ ดูสภาพแกสิ ขี้ขลาดตาขาว มีแต่จะโดนเขารังแก"
ปากพูดจาประชดประชัน แต่การกระทำกลับอ่อนโยนขัดกับคำพูด เขาเอื้อมมือไปหยิบเศษผ้าขี้ริ้วที่ค่อนข้างสะอาดผืนหนึ่งข้างถุงนอน แล้วโยนคลุมตัวเจ้าดำน้อย
เจ้าดำน้อยสะดุ้งตกใจ แต่ไม่นานก็รู้ว่าผ้านั้นไม่ได้ทำร้ายมัน ซ้ำยังช่วยกันความหนาวเย็นได้ มันกระดิกหางสั้นกุดที่แทบมองไม่เห็นเพื่อเป็นการผูกมิตร แล้วเริ่มใช้ตัวถูไถกับผ้าอย่างทุลักทุเลเพื่อเช็ดน้ำฝนออกจากตัว
เมื่อเห็นท่าทางมอมแมมแต่พยายามเอาตัวรอดของมัน จุดลึกสุดในใจของหลินหยางพลันถูกสะกิดเข้าอย่างจัง
ถูกผู้ที่แข็งแกร่งกว่าขับไล่ไสส่ง
ถูกทอดทิ้งอย่างเลือดเย็น
ในค่ำคืนที่ฝนตกหนาวเหน็บ ไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอนเพื่อหลบพายุฝน
ช่างเหมือนกันเหลือเกิน
การมีอยู่ของเจ้าดำน้อยนำพาความมีชีวิตชีวาเล็กๆ เข้ามาสู่เต็นท์อันหนาวเหน็บและอบอวลด้วยกลิ่นอายแห่งความสิ้นหวัง มันมอบความปลอบโยนเพียงน้อยนิดให้กับหัวใจของหลินหยางที่เกือบจะถูกความหนาวเย็นแช่แข็งจนตายด้าน
เขาเลิกพูดจา และเพียงแค่นั่งมองเงียบๆ ดูเจ้าดำน้อยขดตัวเป็นก้อนกลม ซุกตัวอย่างระมัดระวังอยู่ที่มุมเต็นท์ ไม่กล้าใช้พื้นที่มากเกินไป
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาเอื้อมมือไปช้อนร่างเล็กที่สั่นเทานั้นขึ้นมา ไม่สนใจโคลนตมบนตัวมัน แล้วยัดมันเข้าไปในถุงนอนของเขาโดยตรง
เจ้าดำน้อยตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ จากนั้นเมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ไม่เคยได้รับมาก่อน มันก็ครางงึมงำอย่างสบายตัว ขยับหาท่าที่สบายที่สุด แล้วซุกตัวนิ่งอยู่แนบอกของหลินหยาง
เจ้าตัวเล็กในอ้อมกอดนี้ช่างอุ่นเหลือเกิน
มันคือความอบอุ่นที่มีเพียงสิ่งมีชีวิตเท่านั้นที่จะมีได้ เจือด้วยความร้อนผะแผ่วจากจังหวะการเต้นของหัวใจ ซึมผ่านเนื้อผ้าบางๆ ของถุงนอน ส่งตรงถึงหน้าอกอันเย็นเฉียบของหลินหยางอย่างต่อเนื่อง
เจ้าดำน้อยหลับปุ๋ยไปแล้ว อุ้งเท้าทั้งสี่หดเกร็ง บางครั้งก็กระตุกเบาๆ ในความฝันพร้อมส่งเสียงละเมองึมงำ
ดูเหมือนมันจะไว้ใจมนุษย์ที่เพิ่งรับมันเข้ามาอย่างหมดใจ เผยความอ่อนนุ่มและเปราะบางออกมาอย่างไม่มีกั๊ก
หลินหยางนอนนิ่ง ปล่อยให้แหล่งความร้อนก้อนเล็กๆ แนบชิดกับตัว
เขานึกถึงซูหนวนหนวน
เธอมักพูดเสมอว่า "พวกเราคือครอบครัวเดียวกัน"
แต่ตอนที่เขาพลาดโดนลูกหลงจากเวทลิ่มน้ำแข็งของเสิ่นปิงจนแขนเป็นแผลลึกเห็นกระดูก เวทรักษาของซูหนวนหนวนกลับมักจะมาช้าเสมอ พร้อมกับความลังเลใจเล็กน้อย
ขณะร่ายเวท เธอมักจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนอ่อนโยนแต่แฝงตำหนิว่า "หลินหยาง เธอต้องระวังตัวหน่อยสิ พลังจิตของฉันมีค่ามากนะ ต้องใช้ให้คุ้มค่า"
เขานึกถึงเหลยเหมิง
ชายผู้ภูมิใจนักหนาว่าตัวเองเป็นโล่ที่แข็งแกร่งที่สุดของทีม
ครั้งหนึ่งในการจำลองสถานการณ์ หมูป่ากลายพันธุ์ระดับอีลีทฝ่าแนวป้องกันพุ่งตรงเข้ามาหาเขา เขาตะโกนเรียก "เหลยเหมิง!" ตามสัญชาตญาณ
เหลยเหมิงเพียงแค่เบี่ยงตัวเล็กน้อย ใช้ขอบโล่กระแทกกันไว้เป็นพิธี แล้วปล่อยให้แรงปะทะมหาศาลชนเขากระเด็นไป
หลังจากนั้น เหลยเหมิงก็มาตบไหล่เขาแล้วยิ้มยิงฟัน "น้องชาย นี่คือบททดสอบสำหรับแกนะ แม้แต่เมนแทงค์ก็มีช่วงที่ดูแลไม่ทั่วถึง แกต้องหัดปกป้องตัวเองบ้าง!"
ครอบครัว
ครอบครัวบ้านป้านมึงสิ!
ความห่วงใยของพวกมันเป็นเพียงลมปาก
ความอบอุ่นของพวกมันแฝงไว้ด้วยความเย็นชาและการคิดคำนวณผลประโยชน์เสมอ
ท้ายที่สุด ในค่ำคืนฝนพรำที่เขารู้สึกเหมือนถูกคนทั้งโลกทอดทิ้ง สิ่งเดียวที่มอบความอบอุ่นให้เขาได้ กลับเป็นหมาจรจัดที่ไม่มีแม้แต่ชื่อ
เสียงหัวเราะทุ้มต่ำหลุดลอดออกจากลำคอของหลินหยาง แยกไม่ออกว่าเป็นเสียงเย้ยหยันหรือเสียงสะอื้น
จิตใจคน... แม่งต่ำช้ายิ่งกว่าหมาซะอีก
ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา มันก็หยุดไม่อยู่ ขยายตัวและลุกลามอย่างบ้าคลั่งในสมองราวกับเถาวัลย์
หมา...
[ผู้มอบพลัง]...
การเชื่อมต่อ...
ความคิดที่ไร้สาระและบ้าบอที่สุด จู่ๆ ก็งอกงามขึ้นมาจากซากปรักหักพังในจิตใจที่เกือบจะแห้งเหี่ยว
ทำไม... เขาจะปาร์ตี้กับหมาไม่ได้ล่ะ?
ร่างกายของหลินหยางกระตุกเฮือก ทำให้เจ้าดำน้อยในอ้อมกอดตกใจตื่น มันเงยหน้ามองอย่างงุนงง แล้วเอาขจมูกเปียกชื้นถูไถคางของหลินหยาง
หลินหยางไม่สนใจมัน เขาตัวแข็งทื่อราวกับถูกฟ้าผ่า
ใช่แล้ว
ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?
คำอธิบายอาชีพ [ผู้มอบพลัง] ระบุเพียงว่าสามารถสร้างการเชื่อมต่อมอบพลังกับ 'เป้าหมาย' ได้ แต่ไม่เคยเขียนไว้ตรงไหนเลยว่า 'เป้าหมาย' ต้องเป็นมนุษย์!
นี่มันเป็นแค่ความเคยชินทางความคิดของทุกคนเท่านั้น!
เพราะผลลัพธ์การสนับสนุนของ [ผู้มอบพลัง] ล้วนมีไว้เพื่อเสริมแกร่งสกิล อุปกรณ์ และค่าสถานะของผู้มีอาชีพ ทุกคนจึงทึกทักเอาเองว่าเป้าหมายที่เชื่อมต่อต้องเป็นผู้มีอาชีพเท่านั้น
แต่ถ้าหาก... ถ้าหากตรรกะพื้นฐานของกฎไม่ได้เป็นแบบนั้นล่ะ?
ความคิดนี้เปรียบเสมือนสายฟ้าที่ผ่าลงมากลางความมืด ส่องสว่างจิตใจที่สับสนวุ่นวายของเขาจนสว่างโร่ในพริบตา
เขาแทบจะตะกายออกจากถุงนอน การเคลื่อนไหวที่รุนแรงทำให้ลมหนาวพัดกรูเข้ามา จนเจ้าดำน้อยส่งเสียงร้องประท้วง
หน้าต่างจัดการการเชื่อมต่อ [ผู้มอบพลัง] ว่างเปล่าไร้ชีวิตชีวา
ลมหายใจของหลินหยางถี่กระชั้น
เขาเอื้อมมือไปกดลงบนหัวเล็กๆ ขนฟูที่อยู่ในถุงนอนอย่างแผ่วเบา
"สร้างการเชื่อมต่อ"
เขาท่องในใจเงียบๆ
ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ บนหน้าต่างอาชีพ
งั้นเหรอ... ไม่ได้สินะ?
เขาเพ้อเจ้อไปเองงั้นเหรอ?
ในขณะที่ความสิ้นหวังระลอกใหม่ที่ลึกกว่าเดิมกำลังจะเอ่อล้นในใจ การแจ้งเตือนระบบพร้อมกล่องข้อความที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนก็เด้งขึ้นมา
[ตรวจพบสิ่งมีชีวิตรูปแบบไร้ภูมิปัญญาที่สามารถเชื่อมต่อได้...]
[เป้าหมายผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำในการเชื่อมต่อ...]
[คำเตือน: เป้าหมายนี้ไม่มีต้นแบบอาชีพหรือพื้นฐานภูมิปัญญา ศักยภาพการเติบโตหลังเชื่อมต่อจะต่ำมาก และผลลัพธ์การมอบพลังจะถูกจำกัดอย่างรุนแรง ยืนยันที่จะสร้างการเชื่อมต่อพลังหรือไม่?]
สำเร็จ!
ได้จริงๆ ด้วย!
หลินหยางจ้องมองตัวอักษรไม่กี่บรรทัดบนหน้าจอเขม็ง หัวใจเต้นรัวแรงราวกับจะกระดอนออกมานอกปาก
เขาไม่สนเรื่องศักยภาพการเติบโตที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน หรือข้อจำกัดผลลัพธ์อะไรนั่นหรอก!
สิ่งที่เขาสนคือ เขาได้ผลักประตูบานนั้นเปิดออกแล้วจริงๆ!