บทที่ 27 ผู้หญิงที่ดี

โจวซินอี๋ยิ่งมีสีหน้าตื่นตระหนกและตกตะลึง ในเวลานี้เธอพลันนึกถึงคำพูดของหลินตงไหลเมื่อคราวก่อน ที่เขาบอกว่าลูกชายท่านเลขาธิการเป็นคนโทรหาเขา แต่ตอนนั้นเธอไม่เชื่อเลยสักนิด แถมยังด่าว่าเขาขี้โม้โอ้อวดอีกต่างหาก

แต่ในตอนนี้ ขนาดลูกชายท่านเลขาธิการมายืนอยู่ตรงหน้า เขาแทบจะไม่สนใจไยดีด้วยซ้ำ เรื่องแค่ไม่รับโทรศัพท์จะนับเป็นอะไรได้

เขาเก่งกาจขนาดนี้ได้อย่างไร? และไปรู้จักกับคนระดับนั้นได้ยังไงกัน? แต่ถึงอย่างนั้น... ไอ้คนสารเลวนี่ ตอนจะไปกลับเรียกแค่ซ่งเถี่ยคนเดียว ตัวฉันไม่มีความสำคัญเลยหรือไง?

เธอรีบสาวเท้าก้าวไล่ตามไป อย่างไรเสียก็ต้องขอบคุณที่เขาช่วยเหลือ และถือโอกาสถามให้รู้เรื่องไปเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

จนกระทั่งเดินออกมาพ้นภัตตาคาร ซ่งเถี่ยยังมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ และอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้น: “ตงไหล นายทำได้ยังไง...”

“ความจริงก็ไม่มีอะไรหรอก ก่อนหน้านี้ฉันเคยเรียนวิชาฮวงจุ้ยกับอาจารย์แก่ๆ คนหนึ่ง บังเอิญว่าวิชานั้นช่วยพวกเขาไว้พอดี พวกเขาเลยให้ความเคารพฉันมาก”

หลินตงไหลตอบพร้อมรอยยิ้ม

คำพูดนี้กึ่งจริงกึ่งเท็จ แต่ฟังดูสมเหตุสมผลยิ่งนัก ในยุคปัจจุบันนี้ ยิ่งเป็นคนมีเงินมีอำนาจ กลับยิ่งเชื่อถือในเรื่องฮวงจุ้ย

ซ่งเถี่ยหัวเราะร่า: “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ถ้างั้นนายต้องระวังตัวหน่อยนะ ถ้าเกิดความแตกขึ้นมา เดี๋ยวจะจบไม่สวยเอา”

“ไม่เป็นไรหรอก เราไปหาแผงปิ้งย่างนั่งกินไปคุยไปดีกว่า”

ทั้งสองคนเดินคุยกันออกไป โจวซินอี๋ที่ตามออกมาได้ยินบทสนทนานั้นพอดี

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง มิน่าล่ะถึงฟังดูสมเหตุสมผล ไม่อย่างนั้นลำพังหลินตงไหลจะมีปัญญาไปมีความสามารถขนาดนั้นได้ยังไง ที่เขาบอกคราวก่อนว่าจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ที่แท้ก็เปลี่ยนมาเป็นพวกสิบแปดมงกุฎแบบนี้นี่เอง

นี่ไม่ใช่วิธีการแก้ปัญหาในระยะยาว เพราะท้ายที่สุดถ้านายไม่มีความสามารถจริง ก็ต้องถูกจับได้ง่ายๆ ถึงตอนนั้นอันตรายแน่

ต้องหาโอกาสเตือนสติเขาให้ดีเสียหน่อยแล้ว

หลินตงไหลและซ่งเถี่ยมานั่งอยู่ที่ร้านปิ้งย่างข้างทางแห่งหนึ่ง ดื่มไปคุยไป อาจเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์บวกกับความเจ็บปวดที่กดทับมานาน ในที่สุดซ่งเถี่ยก็ระบายความในใจทั้งหมดออกมา

เรื่องราวเริ่มตั้งแต่ตอนที่เขาออกจากมหาวิทยาลัย ความคับแค้นใจที่มีต่อสังคมทำให้เขาหนีไปใช้ชีวิตนักเลงที่เมืองเจียงเฉิง ผลสุดท้ายคือถูกตีจนขาหักหนึ่งข้าง และถูกพี่น้องหักหลังทอดทิ้ง

มีเพียงผู้หญิงคนเดียวคือ ‘ชิงชิง’ ที่ยังคงยืนหยัดติดตามเขา และกลับมายังเมืองหลินไห่พร้อมกับเขา

ชิงชิงไม่เคยรังเกียจที่เขาขาเป๋ หนำซ้ำยังรบเร้าจะไปจดทะเบียนสมรสกับเขาตลอด แต่ซ่งเถี่ยไม่ยอม เขาไม่อยากเป็นตัวถ่วงของเธอ ทว่าไล่อย่างไรเธอก็ไม่ยอมไป

ชิงชิงบอกว่าชาตินี้จะไม่ยอมแยกจากเขา ความมุ่งมั่นอันยาวนานของเธอ ในที่สุดก็ทำให้ซ่งเถี่ยผู้สิ้นหวังตัดสินใจจะเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง

เพราะเหตุนี้เอง แม้จะรู้ทั้งรู้ว่าจะต้องอับอายขายหน้า แต่เขาก็ยังตัดสินใจมาร่วมงานเลี้ยงรุ่น เพื่อดูว่าจะพอหาลู่ทางงานดีๆ ทำได้หรือไม่

เพราะได้ยินมาว่าเฉาหยางได้ดิบได้ดี เพื่อนๆ ต่างก็ได้รับการดูแลช่วยเหลือ ใครจะไปคิดว่าเฉาหยางจะเป็นคนแบบนั้น

ซ่งเถี่ยดื่มไปมากเกินไป หลินตงไหลจึงอาสาไปส่งเขากลับบ้าน เมื่อไปถึงจุดหมาย มองดูตึกเก่าซอมซ่อตรงหน้า หลินตงไหลยิ่งรู้สึกหดหู่ใจ เขาเคาะประตูห้อง

ประตูเปิดออก หญิงสาวอายุน้อยในชุดเรียบง่ายปรากฏตัวขึ้น ผิวพรรณขาวผ่อง รูปร่างหน้าตาจัดว่าดูดีทีเดียว เธอคือชิงชิง ผู้หญิงของซ่งเถี่ยนั่นเอง

เมื่อชิงชิงเห็นซ่งเถี่ยที่ยืนอยู่ข้างหลินตงไหล เธอก็รีบเข้ามาประคองด้วยความห่วงใยทันที: “พี่เถี่ย ทำไมดื่มเยอะขนาดนี้อีกแล้วคะ”

น้ำเสียงที่ห่วงใยแฝงไปด้วยการตำหนิเล็กน้อย เพราะเมื่อวานซ่งเถี่ยเพิ่งรับปากเธอว่าจะกลับตัวกลับใจเป็นคนใหม่ จะไม่เมาหัวราน้ำอีก

หลังจากบ่นอุบอิบ ชิงชิงก็หันมาพูดกับหลินตงไหล: “คุณเป็นเพื่อนพี่เถี่ยสินะคะ ขอบคุณมากที่มาส่งเขา”

“ไม่เป็นไรครับ คุณเป็นผู้หญิงที่ดีมากจริงๆ”

หลินตงไหลเอ่ยชมจากใจจริง ไม่ว่าจะฟังจากที่เจ้าเถี่ยเล่า หรือเห็นด้วยตาตัวเอง ผู้หญิงตรงหน้าดีแสนดี เทียบกับม้าหรงหรงแล้วดีกว่าไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า

ชิงชิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบรับตามมารยาท: “ขอบคุณค่ะ!”

“จริงสิ ผมคุยกับเจ้าเถี่ยไว้แล้ว ให้เขาไปสัมภาษณ์งานที่บริษัทอสังหาริมทรัพย์สือซินพรุ่งนี้ ที่อยู่ก็คือ...” หลินตงไหลบอกที่อยู่และยิ้มให้

“อ๊ะ คุณคือเพื่อนสมัยเรียนคนนั้นใช่ไหมคะ” ชิงชิงอุทานด้วยความดีใจ เธอได้ยินพี่เถี่ยบอกแล้วว่าวันนี้จะไปงานเลี้ยงรุ่นเผื่อจะหาลู่ทางได้

“อื้ม ฝากเตือนเขาด้วยนะว่าต้องไปให้ได้ ถ้าเขาไม่ไป คุณต้องด่าเขานะ ผมกลัวเขาจะเกรงใจจนไม่กล้ามารบกวนเพื่อนเก่าอย่างผม”

“ได้ค่ะ แต่พี่เถี่ยไม่ต้องรอให้ฉันด่าหรอก เขาต้องไปแน่นอน ไม่ใช่เพื่อตัวเขาเอง แต่เพื่อฉันค่ะ” ชิงชิงตอบพร้อมรอยยิ้ม

“เยี่ยม!” หลินตงไหลชื่นชมในใจ ที่เธอพูดแบบนี้ชัดเจนว่าต้องการรักษาหน้าซ่งเถี่ย ความหมายคือที่เขายอมก้มหัวขอร้องคนอื่นก็เพื่อผู้หญิงของเขา

“ขอบคุณคุณมากจริงๆ ค่ะ แต่วันนี้ดึกมากแล้ว แถมเขายังเมาสภาพนี้ ฉันคงไม่สะดวกเชิญคุณเข้าไปนั่งข้างใน” ชิงชิงกล่าว

“ไม่เป็นไร ไว้มีโอกาสผมจะมาใหม่”

หลินตงไหลหันหลังเดินจากไป พร้อมถอนหายใจเบาๆ แม้ซ่งเถี่ยจะเจอเรื่องราวเลวร้ายมามาก แต่ก็ไม่ได้สูญเสียไปเสียทุกอย่าง อย่างน้อยเขาก็ได้หัวใจของผู้หญิงดีๆ คนหนึ่งมาครอบครอง

ไอ้ทึ่มเอ๊ย ขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมแต่งงานกับเขาอีก ไม่ได้การล่ะ ต้องรีบกระตุ้นให้มันแต่งงานเร็วๆ ภรรยาดีขนาดนี้ถ้าเกิดโดนคนอื่นแย่งไป จะมาเสียใจทีหลังก็ไม่ทันแล้ว

ทว่าทันทีที่เดินออกมา รถตู้คันหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจอดเทียบข้าง ชายฉกรรจ์ท่าทางดุดันหลายคนกระโดดลงมาล้อมหลินตงไหลเอาไว้

“หลินตงไหล พี่เตาปาอยากเจอแก ไปกับพวกเราซะดีๆ” หากไม่ใช่เพราะพี่กังจัดคนคอยสืบและสะกดรอยตามหลินตงไหลไว้อย่างลับๆ พวกมันคงหาตัวเขาไม่เจอเร็วขนาดนี้

หลินตงไหลสีหน้าขรึมลง เอ่ยว่า: “วันนี้ดึกแล้ว ไว้วันหลังเถอะ”

“เรื่องนั้นคงแล้วแต่แกไม่ได้!” พวกมันกรูกันเข้ามาจะจับตัวเขา

หลินตงไหลปล่อยหมัดสวนออกไปทันที ซัดเข้าใส่คนตรงหน้าจนกระเด็น จากนั้นเตะผ่าหมากอย่างแรง แล้วพุ่งชนอีกคนหนึ่ง

เพียงชั่วพริบตา สามคนก็ถูกซัดกระเด็นออกไป

แต่ในจังหวะนั้นเอง ชายผมสั้นชุดดำที่เป็นหัวหน้าทีมก็กระโดดเตะต่อเนื่อง พุ่งโจมตีเข้ามาด้วยพละกำลังอันรุนแรง

หลินตงไหลสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาไม่เคยเรียนศิลปะการต่อสู้มาก่อน ที่ผ่านมาอาศัยแค่พละกำลังมหาศาลและปฏิกิริยาตอบสนองที่ว่องไว แต่คนตรงหน้านี้เห็นได้ชัดว่าเป็นยอดฝีมือ

และเป็นไปตามคาด เมื่อต้องเผชิญกับการโจมตีที่รวดเร็วและต่อเนื่องประดุจพายุฝน เขาก็รับมือไม่ทัน ยิ่งบวกกับลูกน้องคนอื่นที่เข้ามาช่วยรุม สุดท้ายเขาก็พลาดท่าถูกจับมัดจนได้

“ไอ้หนู คิดไม่ถึงสินะว่าเราจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้”

เตาปามองดูหลินตงไหลที่ถูกโยนลงตรงหน้าพลางแสยะยิ้มเย็นชา แค่เด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่ง บังอาจมาข่มขู่เขา ช่างรนหาที่ตายชัดๆ

หลินตงไหลสีหน้าย่ำแย่ โดยเฉพาะเมื่อเห็นโจวซินอี๋ที่อยู่ข้างๆ มือทั้งสองของโจวซินอี๋ถูกมัดไพล่หลัง ปากถูกอุดไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“แกต้องการอะไร?”

“ง่ายมาก บอกมาว่าแกรู้ความลับของฉันได้ยังไง และมีใครรู้อีกบ้าง?” เตาปาแกว่งมีดในมือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอำมหิตเลือดเย็น: “ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ฉันจะเล่นสนุกกับเพื่อนของแกต่อหน้าต่อตาแกซะ”

ใบหน้าของหลินตงไหลมืดมนถึงขีดสุด เขาไม่คิดว่าเตาปาจะชั่วช้าขนาดนี้ เคราะห์ซ้ำกรรมซัดที่ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ระบบกลับไม่มีข้อความแจ้งเตือนใดๆ เลย เขาทำได้เพียงพูดว่า: “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ!”

“แกเสียโอกาสไปแล้วหนึ่งครั้ง!” เตาปาหัวเราะ หึ หึ ก่อนจะกระชากตัวโจวซินอี๋เข้ามา มือดึงทึ้งชุดเดรสบริเวณไหล่ของเธอจนขาดวิ่นเป็นสองส่วน

ชั่วพริบตา ไหล่ขาวเนียนดุจหิมะก็เผยออกมาให้เห็น

“อย่านะ...” โจวซินอี๋น้ำตาคลอเบ้า

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

หลินตงไหลตะโกนลั่น

“โอกาสครั้งที่สอง ถ้าครั้งนี้ยังพล่ามไร้สาระอีก ฉันจะแก้ผ้ามันให้หมด แล้วให้แกดูผู้หญิงของแกนอนครางอยู่ใต้ร่างฉัน”

“รู้ไหมว่าแม่นี่ดึงดูดใจฉันจริงๆ ฉันยังไม่เคยเล่นผู้หญิงที่ทั้งรูปร่างหน้าตาและบุคลิกดีเลิศขนาดนี้มาก่อนเลยพับผ่าสิ”

จบบท