บทที่ 22 การเข้าซื้อกิจการมูลค่ามหาศาล

ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แค่สวย แต่เธอช่างยั่วยวนจนน่าใจหาย

ใบหน้าสวยสะกดทุกสายตา หน้าอกหน้าใจอวบอิ่มรับกับสะโพกผาย เอวคอดกิ่วราวกับตัวต่อ เรียวขาขาวเนียนดุจหิมะ ภายใต้ชุดเดรสรัดรูปสีดำที่ขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าอันสมบูรณ์แบบออกมาได้อย่างไร้ที่ติ

ผิวพรรณขาวผ่องไร้รอยตำหนิที่โผล่พ้นร่มผ้า รูปร่างที่สมบูรณ์แบบราวกับพระเจ้าบรรจงปั้นแต่ง โดยเฉพาะดวงตาคู่สวยที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน ทำให้ใครก็ตามที่สบตาเผลอไผลตกอยู่ในภวังค์ ยอมสยบแทบเท้าเธอได้อย่างง่ายดาย

อย่าว่าแต่หลินตงไหลเลย ผู้ชายร้อยทั้งร้อยที่ได้เห็นเธอคงต้องเหลียวหลังมองจนคอเคล็ด ผู้หญิงที่สวยสังหารระดับนี้หาตัวจับยากจริงๆ

“สวัสดีค่ะท่านประธานหลิน ดิฉันซูหยาค่ะ!” ซูหยายิ้มหวาน รอยยิ้มนั้นทรงอานุภาพทำลายล้างสูงมาก

“สวัสดีครับ!”

หลินตงไหลยื่นมือขวาออกไปจับทักทายเบาๆ

มือนุ่มนิ่มขาวผ่อง สัมผัสดีเยี่ยม แถมยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก ชวนให้เคลิบเคลิ้ม ไม่รู้ว่าเธอใช้น้ำหอมกลิ่นอะไร

ในวินาทีนั้นเอง ข้อมูลเกี่ยวกับเธอก็เด้งขึ้นมาในสมองของเขา

บุคคล: ซูหยา อายุ 26 ปี อัจฉริยะทางธุรกิจ รองผู้จัดการทั่วไปของติงซื่อกรุ๊ป ภายนอกดูยั่วยวน แต่ภายในเป็นคนถือตัวและหยิ่งในศักดิ์ศรี เกลียดผู้ชายเข้าไส้ มีคนตามจีบนับไม่ถ้วนแต่ไม่มีใครพิชิตใจเธอได้

ข้อมูล 1: ไม่ชอบวิธีการทำงานของติงซื่อกรุ๊ป แต่เพราะ ‘ติงย่าว’ เลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กจึงหนีไปไหนไม่ได้ หารู้ไม่ว่าแท้จริงแล้วติงย่าวนั่นแหละคือคนที่ฆ่าพ่อบังเกิดเกล้าของเธอ แล้วเอาเธอมาเลี้ยงไว้ใช้งาน เธอจึงตกอยู่ในสถานะ ‘นับถือศัตรูเป็นพ่อ’ โดยไม่รู้ตัว

ข้อมูล 2: ติงซื่อกรุ๊ปได้รับการสนับสนุนจากมณฑลและเมือง เพื่อสร้าง ‘เมืองท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมขนาดใหญ่’ ครอบคลุมพื้นที่บ่อขยะและบริเวณโดยรอบ จึงต้องการเข้าซื้อที่ดินและโครงการของบริษัทสือซิน โดยตั้งงบไว้ไม่เกิน 2,000 ล้านหยวน แต่มีเพดานสูงสุดที่ 3,000 ล้านหยวน

คืนนี้ติงย่าวจะโดนทางมณฑลเร่งยิกๆ ทำให้ติงซื่อกรุ๊ปต้องทุ่มหมดหน้าตักเพื่อปิดดีลให้ได้ภายในพรุ่งนี้เย็น

ข้อมูล 3: ‘ติงเฟย’ คุณชายรองตระกูลติงคิดมิดีมิร้ายกับเธอมาตลอด แต่ไม่กล้าลงมือเพราะพ่อห้ามไว้ แต่มะรืนนี้ตอนกลางคืนเขาจะฉวยโอกาสวางยาและข่มขืนเธอ ด้วยนิสัยยอมหักไม่ยอมงอ เธอจึงต่อสู้หัวชนฝากับตระกูลติง และมีจุดจบที่น่าเวทนา

”

ก่อนมาที่นี่ ซูหยาได้สืบประวัติหลินตงไหลมาอย่างละเอียด แม้จะทึ่งที่เขายังหนุ่มแน่นแต่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล แต่สุดท้ายก็หนีกฎเหล็กข้อหนึ่งไม่พ้น...

ผู้ชาย... ไม่มีใครดีสักคน!

“ท่านประธานหลินคะ!”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายกุมมือเธอไว้แล้วบีบเบาๆ ไม่ยอมปล่อย ซูหยาก็เริ่มหงุดหงิดในใจ ฮึ! ผู้ชายก็เหมือนกันหมด เห็นผู้หญิงสวยเป็นไม่ได้ แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ งานวันนี้ก็น่าจะสำเร็จได้ง่ายขึ้น

“อ๊ะ! ขอโทษครับ”

หลินตงไหลยิ้มแห้งๆ เขาไม่ได้ตั้งใจจะแต๊ะอั๋ง แต่เพราะมัวแต่อึ้งกับข้อมูลที่ได้รับ ทั้งเรื่องที่เธอเป็นอัจฉริยะทางธุรกิจ เรื่องพ่อแท้ๆ ของเธอ และจุดจบอันน่าเศร้า ทุกเรื่องมันชวนช็อกทั้งนั้น

“ไม่เป็นไรค่ะ เชิญด้านในดีกว่า” ซูหยาเก็บอาการไม่พอใจไว้มิดชิด ผู้ชายก็สันดานแบบนี้แหละ เธอเจอพวกบ้ากามมาเยอะจนชินชาแล้ว

หลินตงไหลเห็นแววตารังเกียจที่พาดผ่านดวงตาเธอวูบหนึ่ง ก็รู้ทันทีว่าเธอประทับใจเขาติดลบไปแล้ว แต่เขาก็ไม่แคร์ เพราะไม่ได้คิดจะจีบเธออยู่แล้ว

ภายในห้องรับรองส่วนตัวตกแต่งหรูหรา อาหารเลิศรสถูกจัดวางไว้พร้อมสรรพ รวมถึงไวน์แดง ‘ลาฟิต’ ราคาแพงระยับ

“เชิญค่ะ ท่านประธานหลิน!”

ซูหยาผายมือเชื้อเชิญ

หลินตงไหลรู้อยู่แล้วว่าไพ่ในมืออีกฝ่ายมีอะไรบ้าง จึงนั่งลงด้วยท่าทีสบายๆ

หลังจากพูดคุยตามมารยาท ซูหยาก็เอ่ยขอโทษแทนติงเฟยอีกครั้ง พร้อมบอกว่าประธานติงได้ตำหนิลูกชายอย่างรุนแรง เป็นการให้เกียรติหลินตงไหลเต็มที่

“มาค่ะ ท่านประธานหลิน ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ดื่มกันสักแก้ว” ซูหยายิ้มหวาน ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายระยิบระยับ ยกแก้วไวน์ขึ้นอย่างสง่างาม

“ยินดีเช่นกันครับ โดยเฉพาะได้ดื่มกับสาวงามแบบคุณ” หลินตงไหลยิ้มตอบ แล้วกระดกไวน์หมดแก้ว

คำพูดนี้ยิ่งทำให้ซูหยาแอบเบ้ปากในใจ แต่ภายนอกยังคงยิ้มแย้ม “ในเมื่อคุยถูกคอกันขนาดนี้ ท่านประธานหลินคงยินดีที่จะร่วมมือกับเราใช่ไหมคะ?”

“นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าเป็นความร่วมมือแบบไหน และคุ้มค่าหรือไม่!”

“คุ้มค่าแน่นอนค่ะ” ซูหยาเข้าประเด็น “ท่านคงทราบดีว่าเราต้องการซื้อโครงการลวี่เฉิงและที่ดินโดยรอบทั้งหมดของท่าน”

“ไม่มีปัญหา ขายได้ครับ... แต่ราคาล่ะ?” หลินตงไหลถามตรงๆ

“ราคาเดียวจบ... หนึ่งพันห้าร้อยล้านหยวน! นี่คือราคาสูงสุดที่บริษัทเราอนุมัติให้ได้ค่ะ” ปกติซูหยาจะไม่เปิดราคาเอง แต่จะรอให้อีกฝ่ายเสนอมาก่อน แต่วันนี้เธออยากปิดเกมเร็ว

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เงินหนึ่งพันห้าร้อยล้านหยวนคือความฝันที่หลินตงไหลไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง แต่ตอนนี้... เขาส่ายหน้าเบาๆ

“น้อยไป”

“ท่านประธานหลินคะ พันห้าร้อยล้านไม่น้อยเลยนะคะ เงินก้อนนี้ท่านได้กำไรเน้นๆ แทบไม่ต้องลงทุนอะไรเลย” ซูหยาใช้น้ำเสียงออดอ้อน เธอทั้งสวยทั้งเสียงหวานขนาดนี้ ผู้ชายที่ไหนจะใจแข็งไหว

คงยอมศิโรราบตั้งแต่ยังไม่ได้ขึ้นเตียงด้วยซ้ำ

แต่หลินตงไหลกลับนิ่งเฉย ส่ายหน้าปฏิเสธลูกเดียว

“สองพันล้าน!”

“ท่านประธานหลิน... นี่คืออำนาจตัดสินใจสูงสุดของฉันแล้วนะคะ ถ้าท่านยังไม่พอใจ เราคงคุยกันต่อไม่ได้แล้ว” ซูหยาแสร้งทำท่าทางน้อยใจ กัดริมฝีปากเบาๆ ดูน่าสงสารจับใจ

ถ้าเป็นผู้ชายทั่วไปคงใจอ่อนยวบยาบไปแล้ว แต่หลินตงไหลยังคงตีมึน “คุยไม่ได้ก็ไม่ต้องคุยครับ... ดื่มดีกว่า”

ซูหยาขมวดคิ้ว ผู้ชายคนนี้รับมือยากกว่าที่คิด ดูเหมือนมารยาหญิงจะใช้ไม่ได้ผลกับเขา เธอจึงเปลี่ยนกลยุทธ์ “ท่านประธานหลิน ท่านทราบไหมคะว่าทำไมเราถึงต้องการที่ดินผืนนี้?”

“ไม่รู้ และไม่อยากรู้”

“ไม่ได้ค่ะ ท่านต้องรู้... นี่เป็นเมกะโปรเจกต์ที่มณฑลเป็นเจ้าภาพ และเมืองหลินไห่ให้ความร่วมมือ โดยมีติงซื่อกรุ๊ปเป็นผู้ดำเนินงาน ดังนั้นทุกภาคส่วนต้องเปิดทางให้โครงการนี้”

“คุณกำลังขู่ผมเหรอ?” หลินตงไหลเลิกคิ้ว

“ไม่ใช่คำขู่ค่ะ แต่เป็นคำเตือนด้วยความหวังดี!”

“งั้นก็ขอบคุณนะครับ... เห็นแก่ที่คุณหวังดี ผมก็จะเตือนคุณสักเรื่องเหมือนกัน... ระวังติงเฟยไว้ให้ดี ไม่อย่างนั้นคุณจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต”

ซูหยาแอบส่ายหน้าในใจ นึกว่าหลินตงไหลแค่แค้นเคืองติงเฟยเลยพยายามเสี้ยมให้แตกคอกัน เธอตอบกลับเรียบๆ “ขอบคุณที่เตือนค่ะ ติงเฟยอาจจะนิสัยไม่ดี แต่เขาก็ต้องเกรงใจท่านประธานติงอยู่บ้าง”

“เอาเป็นว่า... ท่านประธานหลินเสนอราคามาดีกว่าค่ะ”

“สามพันห้าร้อยล้าน!”

หลินตงไหลบอกตัวเลขเรียบๆ

“เป็นไปไม่ได้!”

ซูหยาปฏิเสธเสียงแข็ง เพดานสูงสุดที่บริษัทให้มาคือสามพันล้าน เธอเองยังไม่คิดจะเสนอราคานั้นเลย แล้วจะให้จ่ายสามพันห้าร้อยล้านได้ยังไง

“เป็นไปได้สิครับ”

หลินตงไหลยิ้มมุมปาก “ไม่เชื่อคอยดู... ก่อนเย็นพรุ่งนี้ พวกคุณจะต้องยอมจ่ายราคานี้แน่นอน”

ซูหยาถอนหายใจ “ท่านประธานหลินคะ ดูเหมือนฉันจะประเมินท่านสูงเกินไป... สามพันห้าร้อยล้าน ท่านอย่าได้แม้แต่จะคิดเลยค่ะ ฝันกลางวันชัดๆ!”

“งั้นเรามาคอยดูกัน... ผมอิ่มแล้ว ขอตัวก่อนนะครับ!”

พูดจบ หลินตงไหลก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปดื้อๆ ทิ้งให้ซูหยาอ้าปากค้าง

เธอไม่เคยเจอผู้ชายคนไหนกินข้าวกับเธอแล้วชิงหนีกลับก่อนแบบนี้ ปกติมีแต่จะหาเรื่องมอมเหล้าเธอ หวังจะเคลมเธอทั้งนั้น

สามพันห้าร้อยล้าน? บ้าไปแล้ว! ไม่มีทางเป็นไปได้!

ไม่นานหลังจากนั้น ติงย่าวโทรมาสอบถามผล พอรู้ราคาที่หลินตงไหลเรียก เขาโกรธจนแทบคลั่ง ด่ากราดและขู่จะส่งคนไปเก็บหลินตงไหลซะให้สิ้นเรื่อง

แต่จังหวะนั้นเอง ‘ผู้ว่าการมณฑลหลิว’ (เบอร์สองของมณฑล) ก็โทรเข้ามาถามความคืบหน้า

ติงย่าวรายงานปัญหาเรื่องราคาและการโก่งราคาของหลินตงไหล แต่ผู้ว่าการฯ กลับกำชับเสียงเข้มว่า “ต้องรีบจัดการให้เสร็จโดยเร็วที่สุด จะแพงหน่อยก็ช่างมัน” แถมยังเตือนสติว่า “มีคนจับตามองโครงการนี้อยู่เยอะ ห้ามใช้วิธีสกปรกเด็ดขาด!”

คำเตือนนี้ดับฝันแผนอุ้มฆ่าของติงย่าวทันที เขาจำใจต้องยอมรับสภาพ ตัดสินใจว่าจะยอมจ่ายสามพันห้าร้อยล้านไปก่อน... รอให้เรื่องเงียบเมื่อไหร่ ค่อยไปบีบให้มันคายเงินออกมาทีหลัง!

จบบท