บทที่ 20 ดื่มให้หมดก่อนค่อยไป

เจียงหว่านยิ้มมองน้องเขยตัวดีที่เคยสร้างความปวดเศียรเวียนเกล้าให้เธอมานับไม่ถ้วนในชาติที่แล้ว

ถ้าจะถามว่าคนประเภทไหนที่เธอเกลียดเข้าไส้ที่สุดในชีวิตนี้?

ก็คงจะเป็นพวกคุณหนูไฮโซคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด ที่ยังไม่เคยลิ้มรสความโหดร้ายของโลกแห่งความเป็นจริง แต่กลับหลงตัวเองคิดว่าวิเศษวิโสกว่าคนอื่นนั่นแหละ

'ใครหน้าไหนก็ตามที่ยุยงให้คนอื่นแบนฉัน มันต้องโดนสั่งสอนซะบ้าง!'

ถูกต้องที่สุด!

จ้านถิงเซียวพยักหน้าเบาๆ

ท่าทีเห็นด้วยเล็กๆ น้อยๆ นั้นไม่ได้ทำให้เจียงหว่านสังเกตเห็น

ทว่า ริมฝีปากของจ้านเฉินเฟิงกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เขามองน้องชายกับน้องสะใภ้แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้งยิ่งขึ้น

"เมื่อกี้พวกนายแวะไปที่โรงงานยาตีนเขามาเหรอ?"

"อืม"

นับตั้งแต่ได้รับบาดเจ็บ พี่ใหญ่ก็ไม่เคยไต่ถามเรื่องงานของบริษัทมานานหลายปีแล้ว

สงสัยว่าวันนี้พี่คงอารมณ์ดี ถึงได้เอ่ยปากถามถึงสถานการณ์ที่โรงงาน

เมื่อเห็นท่าไม่ดี จ้านเหยียนอี้ก็รีบอาศัยจังหวะชุลมุนย่องหนีไปเงียบๆ

เจียงหว่านแนะนำจ้านถิงเซียวว่า "ตรวจสอบแก๊งเพื่อนกินของน้องสามให้ละเอียดนะ"

"ตกลง"

ตอนแรกเธอกังวลว่าเขาจะหาว่าเธอเผือกเรื่องชาวบ้าน แต่ผิดคาด ทันทีที่เจียงหว่านพูดจบ จ้านถิงเซียวก็พยักหน้ารับทันที

ท่าทีที่ให้ความร่วมมืออย่างผิดปกตินี้ ถ้าใครไม่รู้คงนึกว่าเขาเป็นพวก "เกลียมัว" เชื่อฟังเมียทุกอย่าง!

จ้านเฉินเฟิงยิ้มกว้างจนแก้มปริ

"เอาล่ะ พวกนายสองคนวางยาไว้ตรงนี้แหละเดี๋ยวฉันดื่มเอง ไปทำธุระของตัวเองเถอะ"

"ไม่ได้ พี่ต้องดื่มให้หมดก่อนพวกเราถึงจะไป" จ้านถิงเซียวยืนกรานเสียงแข็ง

ความเป็นห่วงเป็นใยที่เขามีต่อพี่ชายทำให้เจียงหว่านอดอิจฉาความสัมพันธ์ฉันพี่น้องของพวกเขาไม่ได้

แม้ตระกูลจ้านจะมีลูกหลานมากมาย และจ้านถิงเซียวกับจ้านเฉินเฟิงก็มีผลประโยชน์ทางการเงินที่เกี่ยวข้องกันโดยตรง แต่ความรักความผูกพันที่จริงใจของพวกเขานั้นช่างน่าชื่นชมจริงๆ!

ตัดภาพมาที่ตัวเธอ แต่งเข้าตระกูลจ้านมาได้หลายวันแล้ว

เมื่อวานที่เป็นวันเยี่ยมบ้านเกิดก็เกิดเรื่องวุ่นวายขนาดนั้น แต่กลับไม่มีใครโทรมาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงเลยสักคน

พวกเขาคงเห็นเธอเป็นลูกสาวที่ถูกทิ้งขว้างของตระกูลเจียงจริงๆ สินะ!

เจียงหว่านก้มหน้าลงด้วยความเศร้าสร้อย

ทันใดนั้น โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของเธอก็ดังขึ้น

เมื่อเห็นชื่อคนโทรเข้า แววตาของเจียงหว่านก็ฉายแววสับสนวุ่นวายใจ ซึ่งจ้านถิงเซียวสังเกตเห็นเข้าพอดี

เขามองดูหญิงสาวกำโทรศัพท์แน่นแล้วเดินดุ่มๆ ออกจากห้องไป

...

"ฮัลโหล?"

เจียงหว่านสูดหายใจเข้าลึกๆ หลายทีก่อนจะกดรับสาย

ทันทีที่สัญญาณเชื่อมต่อ เสียงด่าทออย่างไม่พอใจของเจียงเต๋อหรงก็ดังลอดออกมา "นังตัวดี! แกเป็นคนแจ้งเบาะแสเรื่องสมุนไพรล็อตนั้นใช่ไหม?"

เจียงหว่านขมวดคิ้ว "พ่อรู้ได้ยังไง?"

"หึ! เถ้าแก่จางโทรมาฟ้องฉันหมดแล้ว! แกนี่มันนังลูกไม่รักดี อวดรู้ไปซะทุกเรื่อง อยู่ข้างนอกก็ทำตัวเหลวแหลกให้ตระกูลเจียงขายขี้หน้า เดี๋ยวนี้ปีกกล้าขาแข็งถึงขนาดยื่นมือมายุ่งเรื่องธุรกิจแล้วเหรอ?"

"เหลวแหลกอะไรกัน? แล้วอีกอย่าง สมุนไพรล็อตนั้นมันมีปัญหาจริงๆ ถ้าหนูไม่ระงับไว้ ขืนเอาไปผลิตยาคงมีคนตาย มีครอบครัวพังพินาศไม่รู้กี่ร้อยกี่พัน"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแก?"

เจียงเต๋อหรงขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงกับเธอ

เขาพูดแค่ว่า "บริษัทเราก็ทำธุรกิจกับเถ้าแก่จางเหมือนกัน! วันนี้เพราะแกสอดมือเข้าไปยุ่ง เถ้าแก่จางเลยไม่ยอมขายของให้ฉันแล้ว!"

"ไม่ขายก็ดีแล้วนี่! ของแบบนั้น ซื้อมาก็มีแต่จะทำร้ายคนอื่น"

"ทำร้ายคนอื่น? ถ้าไม่ใช่เพราะธุรกิจของฉันตลอดหลายปีมานี้ แกจะมีชีวิตสุขสบายในชนบทแบบนั้นเหรอ?

เจียงหว่าน อย่าลืมกำพืดตัวเองสิ! แต่งงานไปได้ไม่กี่วัน ก็หันข้อศอกออกนอกตัว เข้าข้างคนอื่นแล้วเหรอ?"

"งั้นพ่อก็รู้สินะว่าหนูเพิ่งแต่งงานไปได้ไม่กี่วัน!"

ตามธรรมเนียมของเมืองหนานเฉิง วันที่สามหลังแต่งงาน น้องชายของฝ่ายหญิงต้องมารับพี่สาวกลับไปเยี่ยมบ้าน

แต่นี่ เมื่อวานซึ่งเป็นวันเยี่ยมบ้าน เธอถูกใส่ร้ายป้ายสีจนเป็นข่าวดังไปทั่วเมืองตลอดทั้งวัน กลับไม่มีคนจากตระกูลเจียงโผล่หัวมาดูดำดูดีเลยสักคน

แต่วันนี้ ดันโทรมาด่าเพราะเรื่องของเถ้าแก่จางกระจอกๆ คนหนึ่งเนี่ยนะ

ตลกสิ้นดี!

"พ่อคะ หนูยังเป็นลูกแท้ๆ ของพ่ออยู่ไหม?"

"แกจะพูดอะไร?"

"ปีนั้น ตอนหนูสี่ขวบ หนูไม่ได้ทำอะไรผิดเลย แต่พ่อก็กล่าวหาว่าหนูพยายามฆ่าน้องในท้องของน้าหานซิน

พ่อไม่กลัวหนูจะลำบาก ตัดสินใจส่งหนูไปอยู่กับป้าที่ชนบทอย่างเลือดเย็น

พ่อเคยรู้บ้างไหมว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมาหนูใช้ชีวิตยังไงที่นั่น?

พ่อกล้าพูดได้ยังไงว่าหนูอยู่สุขสบายเพราะเงินของพ่อ?"

"แล้วไง? ยังไงฉันก็เป็นคนส่งค่าเลี้ยงดูให้แก!"

"อย่างนั้นเหรอคะ? พ่อแน่ใจเหรอว่าพ่อโอนให้เองกับมือ?"

เจียงเต๋อหรงถึงกับพูดไม่ออก

หลังจากแม่ของเจียงหว่านเสียชีวิต เขาก็รีบแต่งงานใหม่กับหานซิน ผู้จัดการฝ่ายการเงินของบริษัททันที

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา หานซินจัดการดูแลทุกอย่างในบ้านเป็นอย่างดี เขารู้สึกว่าภรรยาคนที่สองช่างแสนดีและรู้ความ ดีกว่าอดีตภรรยาที่จืดชืดไร้รสชาติคนเก่าเป็นไหนๆ

แถมเจียงหว่านคนนี้ยังถอดแบบนิสัยดื้อรั้นมาจากแม่ของเธอไม่มีผิด นอกจากจะจิตใจอำมหิตตั้งแต่เด็กแล้ว โตขึ้นมาก็ยังไม่มีสัมมาคารวะ

กลับมาอยู่หนานเฉิงได้ไม่ทันไร ก็กล้ามาปีนเกลียวกับเขาแล้วเหรอ?

"เจียงหว่าน แกคิดว่าตัวเองวิเศษวิโสมาจากไหน แค่เพราะได้แต่งงานเข้าตระกูลจ้านงั้นสิ?"

เขาไม่รู้ว่าคุณย่าตระกูลจ้านตาบอดหรือเปล่า ถึงได้เอ็นดูนังเด็กเหลือขอที่ไร้มารยาทคนนี้มากกว่าเจียงโหรวลูกรักของเขา

เมื่อวานตอนที่เจียงเซิงไปรับเธอ ก็ถูกไล่กลับมา

เห็นชัดๆ ว่าจ้านถิงเซียวไม่ได้ให้ค่าอะไรกับเธอเลย!

"หึ! รู้จักประมาณตนบ้างก็ดีนะ! เจียงหว่าน ในฐานะพ่อ ฉันขอเตือนแกด้วยความหวังดี การที่ผู้หญิงจะเอาอกเอาใจสามีเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ แต่การทำตัวเป็นสุนัขรับใช้ด้วยการตัดทางทำมาหากินของครอบครัวตัวเองน่ะ มันโง่เขลาสิ้นดี!"

"หนูว่าพ่อนั่นแหละที่โง่บัดซบ!"

เจียงหว่านโกรธจนกดตัดสายทิ้ง

เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดครึ้ม หัวใจเต็มไปด้วยความคับแค้นใจที่ไม่มีใครเข้าใจ

'เอาอกเอาใจอะไร สุนัขรับใช้อะไร?'

'ในสายตาของเขา ฉันมันก็แค่คนไร้ค่าคนหนึ่งสินะ?'

น้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้ม

หยดน้ำใสๆ ไหลผ่านใบหน้ารูปไข่ที่ซีดเผือด ดูโดดเดี่ยวและไร้ที่พึ่งท่ามกลางลมเหนือที่พัดกระหน่ำ

เจียงหว่านในความทรงจำของจ้านถิงเซียว เป็นคนมั่นใจและหยิ่งยโส

ถ้าเธอไม่เห็นด้วย เธอจะเถียงกลับ ถ้าไม่ยุติธรรม เธอจะลุย!

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเธอร้องไห้หนักขนาดนี้เพราะโทรศัพท์เพียงสายเดียว

"เป็นอะไร? ที่บ้านโทรมาเหรอ?"

"บ้าน? ฉันยังมีบ้านอยู่อีกเหรอ?"

"ตั้งแต่ถูกส่งไปชนบทตอนสี่ขวบ ฉันก็ไม่มีบ้านแล้ว!"

"คุณหนูใหญ่ตระกูลเจียงอะไรกัน? ตระกูลเจียงน่ะ อยากให้ฉันหายไปจากโลกนี้จะตาย!"

เจียงหว่านปาดน้ำตาบนใบหน้าอย่างแรง บอกตัวเองว่าไม่ต้องร้องไห้ให้กับคนที่ไม่ได้รักเธอ

ต่อให้คนคนนั้นจะเป็นพ่อแท้ๆ ก็ตาม!

"คุณตามหาฉันเหรอ?"

"อะแฮ่ม"

จ้านถิงเซียวแสร้งกระแอมไอเบาๆ แล้วยื่นทิชชู่ห่อหนึ่งให้เธอ

เขาจะบอกได้ยังไงว่าเห็นเธอหน้าตาไม่สู้ดี กลัวจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น เลยตามออกมาดูด้วยความเป็นห่วง

เขาจึงพูดแก้เก้อไปว่า "ฉันลืมไปเลยว่าเมื่อวานเป็นวันเยี่ยมบ้าน ถ้าเธอโอเค เดี๋ยวฉันพาไปตอนนี้เลยก็ได้นะ?"

"ไม่จำเป็น! ตามธรรมเนียมแล้ว ถ้าบ้านเดิมไม่ส่งคนมารับ ฉันก็ไม่ควรกลับไป"

จ้านถิงเซียวมองใบหน้าที่พยายามทำเป็นเข้มแข็งของเจียงหว่าน แล้วจู่ๆ หัวใจเขาก็เจ็บแปลบขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

คำพูดปลอบโยนหลุดออกจากปากเขาไปเอง "ถ้าหลังหย่าเธอไม่อยากกลับตระกูลเจียง ฉันยกวิลล่าชื่อฉันให้เธอสักหลังสองหลังก็ได้นะ!

หรือเธออยากจะทำธุรกิจ? ฉันช่วยได้ทุกเรื่องเท่าที่ฉันจะช่วยได้"

"ไม่ต้องหรอก ขอบคุณนะ!"

สิ่งที่เธอต้องการก็แค่บ้านหลังเล็กๆ ที่อบอุ่นเท่านั้น!

แต่ครอบครัวเดิมของเธอก็ไม่ต้องการเธอแล้ว

และครอบครัวสามี... อีกแค่เดือนเดียวก็ต้องแยกทางกัน

"จ้านถิงเซียว... สุดท้ายเราก็เดินคนละเส้นทางกัน!"

"เพราะงั้น... ได้โปรดอย่าทำดีกับฉันเลย ฉันกลัวว่าฉันจะเผลอมีความหวังลมๆ แล้งๆ แล้วไม่อยากจะจากไป!"