บทที่ 35 แผนร้ายของเซี่ยงเหยียน

บทที่ 35 แผนร้ายของเซี่ยงเหยียน

พอทั้งคู่จ่ายเงินเสร็จ ฟางหย่งก็เดินลับสายตาไปไกลแล้ว

เกาเจี้ยนเหลือเงินในกระเป๋าแค่ 200 หยวน อยากจะร้องเพลง 'ความเจ็บปวด' ให้ตัวเองฟังซะเหลือเกิน

ผิดกับไป๋ฝูที่ตอนนี้เปี่ยมไปด้วยความสุข เธอหอบถุงของกินพะรุงพะรังไว้คนเดียวไม่ยอมให้เกาเจี้ยนช่วย ปากก็เคี้ยวเนื้อวัวอบแห้งตุ้ยๆ ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี

ไม่เห็นฟางหย่งไม่เป็นไร เกาเจี้ยนหยิบเครื่องติดตามขึ้นมาดูเข็มทิศ แล้วเดินจ้ำอ้าวไปตามทิศทางที่มันชี้ ไป๋ฝูยังคงเดินตามหลังเขาในระยะครึ่งเมตรเหมือนเงาตามตัว ไม่ขาดไม่เกิน

ข้อดีของเครื่องติดตามมีเยอะ แต่ข้อเสียใหญ่หลวงมีแค่อย่างเดียว... บอกระยะทางไม่ได้

เกาเจี้ยนเร่งฝีเท้า ยกเครื่องติดตามขึ้นดูเป็นระยะเพื่อให้แน่ใจว่ายังตามถูกทาง จนกระทั่งเลี้ยวผ่านหัวมุมกำแพงหินสูงสองเมตร... เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

กำแพงบ้านี่ออกแบบมาแย่ชะมัด บังสายตาซะมิด พอเกาเจี้ยนเลี้ยวพ้นมุมปุ๊บ ก็จ๊ะเอ๋เข้ากับฟางหย่งที่วางข้าวของกองไว้ที่มุมกำแพง ยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

โดนจับได้แล้ว?

เดี๋ยวนะ! ไม่น่าใช่!

เมื่อกี้เข็มทิศยังหมุนเปลี่ยนทิศทางอยู่เลย!

เกาเจี้ยนสงสัยว่าเครื่องติดตามพังหรือเปล่า ไม่งั้นทำไมฟางหย่งมายืนดักรอนานขนาดนี้เขาถึงไม่รู้ตัว? แต่แล้วสมองอันชาญฉลาด (และเพิ่งนึกได้) ก็ประมวลผลทันที... ฟางหย่งไม่ขยับก็จริง แต่ตัวเขาเองกำลังเคลื่อนที่ มุมของเข็มทิศมันก็ต้องเปลี่ยนอยู่แล้วสิวะ! ไอ้โง่เอ๊ย...

"เกาเจี้ยน เขาเห็นเราแล้วนะ" ไป๋ฝูพูดเสียงเรียบเฉย

เกาเจี้ยน: "..."

นี่มันใช่เวลามาบอกไหมเนี่ย? ไม่คิดจะแกล้งทำเนียนเดินผ่านไปเฉยๆ บ้างเหรอ? เผื่อมันไม่ได้ดักรอเราไง?

แต่ก็คงหลอกตัวเองแหละ หมู่บ้านนี้เงียบจะตาย แถมสายตาฟางหย่งก็ชัดเจนว่า 'กูรอมึงอยู่นั่นแหละ'

"ตามมานานแล้วสินะ?"

ฟางหย่งสูงราวๆ 180 เซนติเมตร คิ้วหนา ตาเล็ก แต่หน้าผากกว้างขวางดุจลานจอดรถเครื่องบิน หรือเรียกภาษาชาวบ้านว่า... หัวล้านเถิก

ตอนนี้เกาเจี้ยนไม่ได้กลัว แต่ 'งง' มากกว่า

เขาเว้นระยะห่างตั้งไกล ทำไมถึงโดนจับได้ง่ายๆ แบบนี้?

"ไม่นานเท่าไหร่หรอกครับ" เกาเจี้ยนตอบตามมารยาท

ฟางหย่งชะงัก ปกติถ้าถามแบบนี้ คนเขาต้องตอบแก้เก้อว่า 'เปล่านะครับ' หรือ 'คุณเข้าใจผิดแล้ว' แต่นี่มึงยอมรับหน้าตาเฉยว่าตามมาไม่นาน? กวนตีนกูเหรอ?

[ได้รับค่าอารมณ์ด้านลบจากฟางหย่ง +666]

ฟางหย่งตัดสินใจเลิกคุยดีกว่า ส่วนเกาเจี้ยนกำลังหาทางหนีทีไล่ ทั้งคู่ยืนห่างกัน 7-8 เมตร แต่แค่พริบตาเดียว ฟางหย่งก็พุ่งเข้ามาประชิดตัว มือคว้าคอเสื้อเกาเจี้ยนไว้แน่น

เชี่ย!

ความรู้สึกนี้มัน...

ระดับ C?

เกาเจี้ยนไม่ใช่ไก่อ่อนอีกต่อไป แค่การเคลื่อนไหวเดียว เขาก็ประเมินฝีมือฟางหย่งได้ทันที

แต่มันไม่ใช่เรื่องน่าภูมิใจเลยสักนิด เมื่อตัวเองถูกหิ้วคอเหมือนลูกไก่ในกำมือ

ระดับ C? ระดับ C จริงๆ เหรอ? ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวคือ เซี่ยงเหยียนต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ความคิดต่อมาคือ... กูตายแน่

ส่งระดับ E มาเฝ้าระวังระดับ C? นี่มันคำสั่งบัดซบชัดๆ อย่างเบาก็โดนทัณฑ์บน อย่างหนักคือไล่ออก เซี่ยงเหยียนมีความแค้นอะไรกับเขาหนักหนาเนี่ย?

"แหะๆ... ใจเย็นครับพี่ จริงๆ แล้วผมเป็นเจ้าหน้าที่สำนักงานกำกับดูแลฯ ครับ ไม่ได้มีเจตนาร้าย" เกาเจี้ยนพยายามเจรจาแม้เสียงจะสั่น ปกติถ้าอ้างชื่อหน่วยงาน คนทั่วไปมักจะเกรงใจ

[ได้รับค่าอารมณ์ด้านลบจากฟางหย่ง +477]

"สำนักงานกำกับดูแลฯ? กูเคยบอกไอ้แซ่เซี่ยงไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าถ้าเจอคนของพวกมึงอีก กูจะหักขามันทิ้ง!" ฟางหย่งตวาดเสียงเย็น

เกาเจี้ยน: ???

ไอ้เซี่ยงเหยียน! มึงไปก่อเรื่องไว้แล้วส่งกูมารับกรรมเนี่ยนะ?

เกาเจี้ยนสบถด่าบรรพบุรุษเซี่ยงเหยียนในใจเป็นพันรอบ ซวยแล้วกู จะรอดไหมเนี่ย?

"เกาเจี้ยน" ไป๋ฝูที่ยืนอยู่ข้างหลัง กอดถุงขนมแน่น ถามเสียงเรียบ "จะให้ฉันจัดการเขาไหม?"

ไป๋ฝูยังจำสัญญาได้... ห้ามต่อยคนมั่วซั่ว

จัดการบ้านป้าเธอสิ! นั่นระดับ C นะเว้ย! จะเอาอะไรไปสู้?

เกาเจี้ยนเคยถามระดับพลังของไป๋ฝู เธอเองก็ไม่รู้ แต่จากการสังเกตตอนเธอจับเขาทุ่ม ฝีมือเธอน่าจะพอฟัดพอเหวี่ยงกับหวังจิ้น ซึ่งก็คือระดับ D ขั้นสูงสุด

ระดับ D สู้กับระดับ C ไหวไหม? คำตอบคือ... ไม่ไหว!

"หนีเร็ว!" เกาเจี้ยนตะโกนลั่น สู้ไม่ได้ก็ต้องหนี อย่างน้อยอย่าให้ไป๋ฝูโดนหักขาไปด้วยเลย

ฟางหย่งเริ่มหงุดหงิด เห็นเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ เลยไม่อยากยุ่ง แต่ดันปากดีจะมาจัดการเขา? ต้องสั่งสอนซะหน่อย

"จะหนีไปไหน!"

ฟางหย่งใช้มือซ้ายหิ้วเกาเจี้ยน มือขวาที่ว่างอยู่คว้าไปที่ไป๋ฝู แต่ไป๋ฝูมือไม่ว่างทั้งสองข้างเพราะถือของกิน ฟางหย่งคว้ามา ไป๋ฝูก็เบี่ยงตัวหลบวูบไปทางซ้ายอย่างพลิ้วไหว

ฟางหย่งคว้าลม ถึงจะไม่ได้ใส่เต็มแรง แต่การที่ไป๋ฝูหลบได้ง่ายดายขนาดนี้มันไม่ธรรมดา ที่สำคัญคือ... เขาดูระดับพลังของเธอไม่ออก

หรือว่าจะเป็นยอดฝีมือ?

บ้าสิ ถ้ายอดฝีมือจะหนีทำไม?

ฟางหย่งขี้เกียจคิดมาก คนอย่างเขาเน้นลงมือทำก่อนค่อยคิดทีหลัง

จะเก่งแค่ไหน ลองโดนตบดูสักทีเดี๋ยวก็รู้

ฟางหย่งเหวี่ยงเกาเจี้ยนทิ้งไปข้างทาง แล้วรวบรวมพลังวิญญาณกว่า 120P ไว้ที่สองมือ ระดมหมัดใส่ไป๋ฝูอย่างดุดัน

ไป๋ฝูลำบากใจ เกาเจี้ยนสั่งให้หนี แต่ฟางหย่งจะเข้ามาตี จะให้สู้กลับ ของกินในมือก็เกะกะ จะวางลงก่อน ฟางหย่งก็รัวหมัดไม่ยั้ง ไม่เปิดช่องให้หายใจ

เกาเจี้ยนนั่งงงอยู่กับพื้น ตาฝาดไปหรือเปล่า?

ไป๋ฝู... รับมือระดับ C ได้?

โชคดีนะที่เธอยังไม่หนี!

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ฟางหย่งรุกไล่ ไป๋ฝูถอยร่น เธอกินแรงเพราะถือของและไม่กล้าสวนกลับ รับมือได้ยากลำบากเต็มที

ไป๋ฝูถอยจนชิดขอบฟุตบาท ไม่ทันระวังเลยสะดุดขอบถนนเสียหลักเซถลา

ฟางหย่งเห็นช่องโหว่ ประสานมือระเบิดพลังวิญญาณมหาศาลพุ่งเข้าใส่ทันที

แย่แล้ว!

หัวใจเกาเจี้ยนหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม แต่เขาทำอะไรไม่ได้เลย

ไป๋ฝูตกใจ สัญชาตญาณเอาตัวรอดสั่งการทันที เธอทิ้งของในมือ ขว้างหมัดขวาสวนกลับไปปะทะกับหมัดของฟางหย่งเต็มแรง

ตูม!

แรงปะทะจากการโจมตีเต็มกำลังของทั้งคู่ก่อให้เกิดคลื่นกระแทกรุนแรง พลังวิญญาณที่ระเบิดออกถึงขั้นหักโค่นต้นหลิวข้างทาง เกาเจี้ยนที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตรยังรู้สึกสะท้านไปทั้งตัว

ไป๋ฝูถอยหลังไปก้าวใหญ่

ฟางหย่งที่คิดว่าตัวเองได้เปรียบเรื่องพละกำลัง กลับต้องตะลึงเมื่อพบว่าแรงของไป๋ฝูเหนือกว่าเขาอย่างเห็นได้ชัด เขาเซถอยหลังไปถึงห้าก้าว กว่าจะทรงตัวอยู่

ผลแพ้ชนะชัดเจน ฟางหย่งเตรียมท่ามาดี แต่ไป๋ฝูสวนกลับแบบฉุกเฉิน ยังไงเธอก็เหนือกว่า

ทว่า... แม้ไป๋ฝูจะชนะการปะทะ แต่เธอรักษาของกินไว้ไม่ได้ แรงระเบิดของพลังวิญญาณไม่เพียงหักต้นไม้ แต่ยังเป่าถุงขนมและอาหารที่เธอกอดไว้จนเละเทะกระจัดกระจาย

ไป๋ฝูมองซากอารยธรรมของกินบนพื้น ดวงตาสีฟ้าครามของเธอหรี่ลงจนเป็นเส้นตรง หลังโก่งงอ ส่งเสียงคำรามก้องด้วยความโกรธแค้น

"อา~~~!"

[ได้รับค่าอารมณ์ด้านลบจากไป๋ฝู +1,000]

[ได้รับของขวัญ: ลูกบิดจำลองเวทมนตร์ 1 ชิ้น]

[จบตอน]