บทที่ 4 - กระท่อมไม้เสร็จสมบูรณ์

บทที่ 4 - กระท่อมไม้เสร็จสมบูรณ์

เมื่อสงบสติอารมณ์ลงได้แล้ว ความหิวโหยก็เริ่มส่งสัญญาณประท้วงมาจากท้องทันที

ขนมปังที่กินรองท้องไปเมื่อครู่ถูกย่อยไปจนเกือบหมดแล้ว

จั๋วโหย่วจึงนั่งลงกับพื้น หยิบขนมปังกับไส้กรอกแฮมออกมา แล้วเริ่มเขมือบมันอย่างมูมมาม

หลังจากกินอิ่มดื่มเสร็จ เพื่อปลอบประโลมขวัญที่กระเจิงไปเมื่อครู่ เขาจึงเริ่มนำหีบสมบัติที่เก็บเกี่ยวได้ในวันนี้ออกมาจากห่อสัมภาระ

ในฐานะคนดวงเฮง จะมีอะไรช่วยเยียวยาจิตใจได้ดีไปกว่าการเปิดหีบสมบัติกันล่ะ?

ไก่ศึกดรอปมา 12 ใบ และแกะเขาเขียวดรอปมา 1 ใบ

เมื่อมองดูหีบสมบัติตรงหน้า จั๋วโหย่วไม่คิดอะไรมาก เลือกเปิด 'หีบไก่' ทั้งหมดในคราวเดียว

"ได้รับ ขนนก * 10, ปีกไก่ * 2, เศษหินพลังงานระดับ 1 * 1"

"ได้รับ น่องไก่ * 2, เมล็ดมะเขือเทศ * 1, เศษหินพลังงานระดับ 1 * 1"

"ได้รับ ไข่ไก่ * 5, แก้ว * 10, แบบแปลนสร้างเตา * 1"

"..."

ไม่นานนัก วัตถุดิบต่างๆ ก็ปรากฏขึ้นเกลื่อนพื้นเบื้องหน้าเขา

เขามองดูไอเทมที่เพิ่งเปิดได้ ก่อนจะจัดการแยกประเภทและจัดเรียงพวกมัน จากนั้นจึงเก็บเข้าห่อสัมภาระพร้อมกับนับจำนวนไปทีละรายการ:

ขนนก * 20, น่องไก่ * 8, ปีกไก่ * 12, ไข่ไก่ * 10

เมล็ดพันธุ์ผัก: มะเขือเทศ * 1, กะหล่ำปลี * 1, ผักใบเขียว * 2

แบบแปลน: แบบแปลนสร้างเตา, แบบแปลนสร้างหม้อเหล็ก, แบบแปลนตีขวาน, แบบแปลนสร้างกระบะปลูก

วัสดุ: เหล็ก * 10, แก้ว * 10

เศษหินพลังงานระดับ 1 * 10

เพื่อปกปิดหัวใจที่เต้นรัวด้วยความตื่นเต้น 'ใครบางคน' จึงแอบรำพึงรำพันอวดความรวยเงียบๆ ในใจ

'ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ช่องเก็บของฉันต้องไม่พอใส่แน่ๆ!'

หลังจากอารมณ์เข้าที่เข้าทาง เขาก็เก็บของที่เน่าเสียยากไว้ในห่อสัมภาระ ส่วนที่เหลือกองไว้บนพื้นเกาะ

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ จั๋วโหย่วก็หยิบหีบสมบัติที่ดรอปจากแกะเขาเขียวขึ้นมาและเลือกเปิดมัน

"ได้รับ หนังสัตว์ * 1, ขิง * 1, เศษหินพลังงานระดับ 1 * 2"

เมื่อเห็นไอเทมใหม่ปรากฏขึ้น ชายหนุ่มก็แสร้งถอนหายใจออกมา "เฮ้อ! ใครจะเข้าใจความทุกข์ของคนดวงดีบ้างเนี่ย? ของดีเยอะแยะจนไม่มีที่จะเก็บแล้ว!"

ถึงแม้เขาจะพูดความจริง แต่ท่าทางวางมาดนั้นช่างน่าหมั่นไส้จนอยากจะกระโดดถีบสักทีสองที

โชคดีที่บนเกาะนี้มีแค่เขาคนเดียว ไม่อย่างนั้นคงเป็นปริศนาว่าเขาจะมีชีวิตรอดพ้นวันนี้ไปได้หรือไม่

หลังจากอวดรวยจนพอใจ เขาก็เริ่มรู้สึกว่างงาน จึงหยิบแบบแปลนที่กองอยู่ข้างๆ ขึ้นมาอ่าน

[แบบแปลนสร้างหม้อเหล็ก (เรียนรู้ได้)]

[วัสดุที่ต้องการ: เหล็ก * 10]

"เอ๊ะ ไอ้คำว่า 'เรียนรู้ได้' นี่มันคืออะไรหว่า?"

บ่นพึมพำอยู่ครู่หนึ่ง จั๋วโหย่วก็ไม่คิดมากและกดเรียนรู้ทันที

ทันทีที่แบบแปลนในมือหายไป เขาก็เปิดแผง 'การสร้าง' ที่ยังไม่เคยเปิดดูมาก่อน

เมื่อเปิดขึ้นมา เขาพบว่าหน้าจอทั้งหมดถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ด้านซ้ายเป็นแถบเมนูแคบๆ ซึ่งตอนนี้มีรูปหม้อเหล็กแสดงอยู่เพียงอย่างเดียว ส่วนหน้าจอการสร้างทางด้านขวากินพื้นที่ถึง 80% ของหน้าจอทั้งหมด

ส่วนบนของด้านขวาคือโต๊ะทำงานที่เปล่งแสงสีทอง และด้านล่างมีช่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ สองแถว แถวบนมีช่องเดียวสำหรับวางแบบแปลน ส่วนแถวล่างเป็นชุดช่องสี่เหลี่ยมที่ตอนนี้ยังเป็นสีเทาใช้งานไม่ได้

เมื่อเลือกหม้อเหล็ก แบบแปลนก็ปรากฏขึ้นในช่องด้านบนทันที และช่องแรกในแถวล่างก็ถูกปลดล็อก

ด้วยความสงสัย เขาจึงลองสลับแบบแปลนไปมาสองสามครั้ง และค้นพบว่าช่องสี่เหลี่ยมแถวล่างมีไว้สำหรับใส่วัตถุดิบ ยิ่งไปกว่านั้น จำนวนช่องที่ปลดล็อกจะสอดคล้องกับประเภทของวัสดุที่แบบแปลนนั้นต้องการ

ส่วนตัวเลือกหม้อเหล็กที่ปรากฏขึ้น นั่นหมายความว่าเขาได้เรียนรู้แบบแปลนนี้อย่างสมบูรณ์แล้ว การสร้างในอนาคตจะไม่ต้องใช้แบบแปลนหม้อเหล็กซ้ำอีก

เมื่อเข้าใจระบบ จั๋วโหย่วรีบหยิบแบบแปลนข้างกายขึ้นมาตรวจสอบทีละใบอย่างละเอียด

หลังจากเช็กจนครบ เขาพบว่าไม่ใช่ทุกแบบแปลนจะสามารถเรียนรู้ได้ ในบรรดาแบบแปลนมากมายในมือ มีเพียง 'แบบแปลนสร้างกระบะปลูก' เท่านั้นที่เรียนรู้ได้เช่นกัน

ส่วนอันอื่นๆ ล้วนเป็นแบบใช้แล้วทิ้งทั้งสิ้น

[แบบแปลนสร้างกระบะปลูก (เรียนรู้ได้)]

[วัสดุที่ต้องการ: หิน * 2, ฟางแห้ง * 1]

หลังจากกดเรียนรู้กระบะปลูกไปแบบส่งๆ เขาก็มองดูแบบแปลนที่เหลือในมือและตกอยู่ในสภาวะตัดสินใจไม่ถูก

มีของหลายอย่างที่เขาอยากสร้าง แต่ตอนนี้เขาขาดแคลนวัสดุพื้นฐานอย่างหนัก

ยกตัวอย่างเช่น 'กระท่อมไม้' ที่เขาอยากได้ที่สุด ต้องใช้ไม้จำนวนมาก ซึ่งเขาไม่มีเลยสักชิ้นเดียว

หลังจากนั่งซึมกระทืออยู่พักใหญ่และเห็นท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง เขาตัดสินใจว่าต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง คืนนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะต้องนอนในบ้านให้ได้!

คนแซ่จั๋วลั่นวาจาไว้แล้ว ต่อให้พระเจ้ามาขวางก็หยุดไม่อยู่!

เขาเปิดช่อง 'การแลกเปลี่ยน' ค้นหา กรอง และเรียงลำดับ พบว่ามีคนจำนวนมากต้องการน้ำอย่างเร่งด่วน และอัตราแลกเปลี่ยนของไอเทมหลายอย่างก็พุ่งสูงเกินราคาที่เขาตั้งไว้ในใจตอนแรกไปแล้ว

เมื่อรวบรวมข้อมูลได้เพียงพอ เขาก็เริ่มไล่ดูทีละรายการ และเลือกแลกเปลี่ยนทุกอย่างที่ตรงกับราคาที่เขาคาดหวัง

แม้ว่ายิ่งรอแลกทีหลัง อัตราแลกเปลี่ยนอาจจะยิ่งดีขึ้น แต่สำหรับคนอย่างเขา ไม่มีความจำเป็นต้องทำแบบนั้นเลย

คนดวงดีมันก็เอาแต่ใจแบบนี้แหละ!

เขาใช้น้ำบริสุทธิ์ 11 ขวดและเหล็ก 3 หน่วย แลกเปลี่ยนทรัพยากรที่ขาดสำหรับการอัปเกรดกระท่อมไม้มาได้ครบ จากนั้นก็กดเลือกสร้างทันที

เมื่อกดยืนยัน หน้าจอการสร้างก็ให้เขาเลือกตำแหน่งพร้อมกับแสดงแผนที่เกาะให้อย่างรอบคอบ

เมื่อมองดูแผนที่เกาะที่ปรากฏ จั๋วโหย่วกะระยะอย่างละเอียด สุดท้ายก็เลือกตำแหน่งใจกลางเกาะพอดิบพอดี

ทันทีที่เขากดยืนยัน กระท่อมไม้หลังหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ใจกลางเกาะอย่างฉับพลัน

เมื่อเห็นกระท่อมไม้ผุดขึ้นมาใกล้ๆ จั๋วโหย่วก็ตบก้นตัวเองแล้ววิ่งเข้าไปหาด้วยความตื่นเต้น

เขาเดินไปที่หน้ากระท่อม เห็นประตูหน้าต่างปิดสนิท ไม่ได้ผลักประตูเข้าไปทันที แต่เดินวนสำรวจรอบๆ ก่อน

ด้านหน้ากระท่อมมีระเบียงกว้างประมาณหนึ่งเมตร ประตูอยู่ทางด้านซ้าย ส่วนด้านขวาเป็นหน้าต่างไม้แบบโบราณ หน้าต่างบานนั้นดูเหมือนแบบสมัยก่อนที่ต้องใช้ไม้ค้ำยัน—แบบเดียวกับที่พานจินเหลียนเคยใช้เป๊ะๆ

เขาผลักประตูเดินเข้าไปในกระท่อม แต่เพียงครู่เดียวก็เดินออกมาด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

"ถุย รีวิวติดลบ! ติดลบแน่นอน! ไม่มีเฟอร์นิเจอร์สักชิ้น ถ้ามีต้านั่งตัวเล็กๆ แถมมาให้สักตัว ฉันคงไม่บ่นหรอก!"

เขายืนเท้าเอวชี้นิ้วด่ากราดขึ้นฟ้า ได้อารมณ์เหมือนป้าขี้บ่นหน้าปากซอยไม่มีผิด

หลังจากด่าจนหนำใจแล้วไม่เห็นปฏิกิริยาตอบรับ เขาก็ทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับชะตากรรม

ยืนสงบสติอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็วิ่งกลับเข้าไปในบ้านเพื่อสร้างเตียงไม้

เมื่อมองดูเตียงไม้ที่วางอยู่ใต้หน้าต่าง จั๋วโหย่วก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

แบบนี้ค่อยดูไม่โล่งจนเกินไป และคืนนี้เขาก็จะได้นอนบนเตียงสักที

หลังจากทดสอบความแข็งแรงของเตียงไม้ที่สร้างเองจนพอใจ เขาเริ่มขนย้ายข้าวของที่อยู่นอกห่อสัมภาระเข้ามาไว้ในบ้าน

ยกเว้นวัสดุพื้นฐานอย่างหิน ของอย่างขนนกและน้ำบริสุทธิ์ถูกเก็บเข้าห่อสัมภาระแล้วขนถ่ายเข้ามาข้างใน

เมื่อจัดข้าวของทุกอย่างเรียบร้อย จั๋วโหย่วนั่งลงบนเตียง ดื่ม 'เล่ยปี้' แกล้มขนมปังและไส้กรอกแฮม

มองผ่านหน้าต่างออกไปเห็นพื้นดินสะท้อนแสงสีแดงของดวงอาทิตย์ยามอัสดง เขาอดรู้สึกคิดถึงดาวบลูสตาร์ไม่ได้

แม้ว่าเขาจะเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีครอบครัวหรือแฟนสาวที่นั่น แต่เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะอยากกลับไป

เพราะรอยเท้า ความฝัน และชีวิตวัยเด็กที่อ้างว้างของเขา ล้วนอยู่ที่นั่นทั้งหมด

"จริงด้วย คนเราไม่ควรกินอิ่มเกินไป พรหนังท้องตึงหนังตาก็หย่อน ใจก็เริ่มฟุ้งซ่าน"

บ่นพึมพำจบ เขาก็สะบัดหัวไล่ความเศร้าออกไปจากสมองอย่างรวดเร็ว

จากนั้น เขาหยิบเศษหินพลังงานทั้งหมดออกมาจากห่อสัมภาระ กองไว้ตรงหน้า แล้วใช้ 'แสงแห่งปาฏิหาริย์' ครั้งสุดท้ายของวันกับพวกมัน

แสงสว่างวาบขึ้น หินพลังงานที่สมบูรณ์ก้อนหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางกองเศษหิน

"เป็นอย่างที่เดาไว้เป๊ะ! ถึงจะเปลืองไปหน่อย แต่อย่างน้อยก็ได้ยืนยันเรื่องนึง ไม่ขาดทุนหรอกน่า!"

เขาบ่นเสียดายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บเศษหินกลับเข้าห่อสัมภาระ แล้วหยิบหินพลังงานสมบูรณ์ขึ้นมาตรวจสอบ

[หินพลังงานระดับ 1: หินพลังงานธรรมดาที่มีพลังงานเจือจาง สามารถใช้เป็นแหล่งพลังงานหรือเลือกดูดซับได้]

เมื่อเห็นวลีสุดท้าย 'เลือกดูดซับได้' เขาก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

นี่ต้องเป็นหนทางสำหรับคนอย่างพวกเขาที่จะแข็งแกร่งขึ้นแน่ๆ!

ทันทีที่คิดได้ แผงข้อความก็เด้งขึ้นมาตรงหน้า

[ยินดีด้วยที่ได้รับหินพลังงานสมบูรณ์! ในการดูดซับพลังงานภายในหินพลังงาน คุณต้องใช้หินพลังงาน 1 ก้อนเพื่อกระตุ้นการรับรู้พลังงานของตนเอง คุณต้องการใช้หินพลังงานเพื่อทำการกระตุ้นหรือไม่?]

"ตกลง!" จั๋วโหย่วเลือกตอบรับโดยไม่ลังเล

นาทีนี้เขาไม่กล้าเล่นลูกไม้ อะไรจะเกิดขึ้นถ้าเขาปฏิเสธครั้งนี้แล้วคราวหน้าไม่มีโอกาสให้กระตุ้นอีก?

ทันทีที่ตกลง หินพลังงานในมือก็เปลี่ยนสภาพเป็นกระแสอุ่นที่มองไม่เห็นห่อหุ้มร่างกายของเขา หลังจากรู้สึกเจ็บจี๊ดเล็กน้อย ความอบอุ่นก็ค่อยๆ ซึมหายเข้าไปในร่าง

[กระตุ้นสำเร็จ]

เมื่อคำว่า 'กระตุ้นสำเร็จ' ปรากฏขึ้น หน้าจอตรงหน้าก็เริ่มจางหายไปอย่างช้าๆ

พอหน้าจอหายไปจนหมด จั๋วโหย่วก็ลุกจากเตียงมาขยับแข้งขยับขาทันที หลังจากกระโดดโลดเต้นอยู่พักหนึ่ง เขาก็พบว่าไม่มีความรู้สึกพิเศษอะไรเป็นพิเศษ

พอนั่งลงที่ข้างเตียงอีกครั้ง เขาก็เริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย

ความคิดซับซ้อนแล่นผ่านสมอง เมื่อนึกถึงประสบการณ์ในแดนลี้ลับวันนี้ เขาจึงลุกจากเตียง เดินออกจากกระท่อมไม้ และเริ่มออกกำลังกายบนเกาะ

เพื่อไม่ให้กระทบต่อการต่อสู้ในแดนลี้ลับวันพรุ่งนี้ เขาเพียงแค่วิ่งเหยาะๆ กระโดดกบ วิดพื้น และซิทอัพง่ายๆ ไม่กล้าหักโหมมากนัก กลัวตื่นมาพรุ่งนี้แล้วจะปวดกล้ามเนื้อ

สภาพแวดล้อมที่เขาอยู่ตอนนี้ไม่ปลอดภัย อาการบาดเจ็บใดๆ ที่ส่งผลต่อการเคลื่อนไหวอาจนำมาซึ่งอันตรายถึงชีวิต

หลังจากเรียกเหงื่อได้ที่ จั๋วโหย่วถอดเสื้อผ้าออกซักลวกๆ ก่อนจะกลับไปนอนแผ่บนเตียงอีกครั้ง

นอนพลิกตัวไปมาข่มตาไม่หลับ เพื่อไม่ให้เสียเวลาเปล่า เขาจึงเลือกเปิด 'ระบบแชท'

เขาจ้องมองอยู่พักหนึ่ง ดูข้อความที่เลื่อนผ่านหน้าจอ แต่ไม่พบสาระอะไรสำคัญ มีแต่คนขอทรัพยากร หรือไม่ก็หา 'ลูกพี่' หรือ 'น้องสาว'

แน่นอนว่ายังมีคนที่ต้องการแลกเปลี่ยนน้ำและอาหาร แต่อัตราแลกเปลี่ยนของคนพวกนั้นไม่ได้อยู่ในความสนใจของเขา

เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรน่าดูจริงๆ เขาจึงปิดระบบแชทด้วยความคิด แล้วเปลี่ยนไปดู 'ระบบแลกเปลี่ยน' แทน

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ

เมื่อรู้สึกง่วง เขาจึงปิดหน้าจอและมองออกไปนอกหน้าต่าง พบว่าดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่กลางท้องฟ้าแล้ว

พื้นดินด้านนอกดูราวกับถูกปกคลุมด้วยผ้าโปร่งสีเงินยวบยาบ ช่างดูน่าหลงใหล ทะเลไกลโพ้นที่ต้องแสงจันทร์ก็ดูมืดลึกและลึกลับยิ่งขึ้น

เมื่อได้ยินเสียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่งเบาๆ เขาก็รู้สึกปวดเบาขึ้นมาทันที และยิ่งเสียงน้ำซัดสาดดังต่อเนื่อง ความรู้สึกนั้นก็ยิ่งรุนแรงขึ้น

เขารีบลุกจากเตียงเดินออกจากห้อง เตรียมหาที่ปลดทุกข์

เดินไปที่พุ่มไม้ไม่ไกลจากกระท่อมไม้ เขาแหงนหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนในขณะที่กำลังทำธุระส่วนตัว

"ไม่มีดาวเลยแฮะ แล้วไอ้สิ่งที่ลอยอยู่บนหัวนั่นก็ไม่น่าใช่ดวงจันทร์ด้วย นี่ฉันมาโผล่ที่ไหนกันแน่เนี่ย? ซู้ดด~"

ด้วยความสงสัยเต็มหัว เขาตัวสั่นระริกหนึ่งครั้ง ดึงกางเกงขาสั้นขึ้น แล้วเดินกลับไปที่กระท่อม

"ฉันต้องรีบหาทางแก้ปัญหาเรื่องห้องน้ำแล้วล่ะ ตอนนี้แค่ฉี่ไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าต้องถ่ายหนักจะทำยังไง? ถึงจะฝังกลบได้ แต่ถ้าวันดีคืนดีเดินไปเหยียบเข้าคงน่าขยะแขยงพิลึก!"

แค่คิด ความคลื่นไส้ก็ตีตื้นขึ้นมาในอก เขารีบส่ายหน้าไล่ความคิด

"อีกอย่าง พรุ่งนี้ต้องเตรียมเตาและหม้อให้พร้อม ถึงจะทำอาหารมื้อใหญ่ไม่ได้ แต่อย่างน้อยต้มไข่กินสักฟองก็ยังดี"

"พรุ่งนี้ ฉันควรจะวิวัฒนาการหินพลังงานเลยดีไหม หรือจะลองกับอย่างอื่นดู? รู้สึกเหมือนจะคิดอะไรสนุกๆ ออกแฮะ"

"..."

และแล้ว ท่ามกลางเสียงคลื่นกระทบฝั่งที่ดังแว่วมาในหู เขาก็ผล็อยหลับไปอย่างลึกซึ้งพร้อมกับความคิดที่ล่องลอย