บทที่ 7 นายมีความรู้เรื่องการตกแต่งด้วยเหรอ?

บทที่ 7 นายมีความรู้เรื่องการตกแต่งด้วยเหรอ?

ในข่าวเมื่อชาติที่แล้ว เคยมีการเปิดเผยสไตล์การตกแต่งวิลล่าที่ใหญ่ที่สุดในเขตหนานซาน

เซียวเฉินจดจำรสนิยมของมหาเศรษฐีท่านนั้นได้เป็นอย่างดี อีกทั้งในยามว่างเขามักจะศึกษาเรื่องสไตล์การตกแต่งและทิศทางลมตามหลักฮวงจุ้ยอยู่เสมอ

แต่วิลล่าหลังนั้นไม่ได้จ้างบริษัทตกแต่งภายในจิงเหยียนแห่งนี้...

วิลล่าหรูบนพื้นที่กว่าสามพันตารางเมตร มูลค่านับพันล้านหยวน ค่าออกแบบอย่างเดียก็น่าจะปาเข้าไปหลักสิบล้าน

ถ้าจิงเหยียนพลาดงานช้างขนาดนี้ไป คงต้องเสียดายจนกระอักเลือดแน่ๆ

เมื่อคิดได้ดังนั้น เซียวเฉินจึงขยับตัวเข้าไปใกล้ห้องประชุม

ภาพที่เห็นคือหัวหน้าดีไซเนอร์ระดับเหรียญทอง "ไป๋เวย" กำลังพยายามอธิบายกับชายชราคนหนึ่งอย่างใจเย็น "ท่านผู้เฒ่าซ่งคะ หากท่านไม่พอใจตรงไหน เราค่อยๆ ปรับแก้กันได้ค่ะ เชื่อมือฉันเถอะค่ะ ฉันเป็นมืออาชีพนะคะ"

"มืออาชีพกับผีน่ะสิ!" ท่านผู้เฒ่าซ่งกระแทกแก้วน้ำลงบนโต๊ะเสียงดังปัง "ฉันไปหาหมาข้างถนนมาเขี่ยๆ บนกระดาษยังดูดีกว่างานของเธอเลย!"

ไป๋เวยถึงกับพูดไม่ออก เธอเป็นถึงหัวหน้าดีไซเนอร์ระดับท็อป แต่กลับถูกด่าว่าฝีมือแย่กว่าสุนัข

ถ้าเป็นลูกค้าคนอื่นเธอคงตอกกลับไปแล้ว แต่ลูกค้ากระเป๋าหนักท่านนี้เธอแตะต้องไม่ได้จริงๆ เพราะเขาคือ "ซ่งอวิ๋นหมิง" ประธานใหญ่แห่งธนาคารฮวาเย่

มหาเศรษฐีระดับเจ้าสัวแบบนี้ ใครจะกล้าล่วงเกิน?

ผู้จัดการและเหล่าดีไซเนอร์ในห้องต่างพยายามพูดจาหว่านล้อม ชี้ให้เห็นจุดเด่นในแบบแปลนบนหน้าจอขนาดใหญ่ แต่ชายชรากลับไม่ฟังคำอธิบายใดๆ ทั้งสิ้น

"การตกแต่งแบบนี้ใช้ไม่ได้ครับ มันทำลายฮวงจุ้ย"

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็แทรกขึ้นมา

ทุกคนหันขวับไปมองทางต้นเสียง พบเด็กหนุ่มในชุดนักเรียนมัธยม สวมทับด้วยเสื้อกั๊กพนักงานร้านชานมยืนอยู่หน้าประตูห้องประชุม

"นายเป็นใคร? พูดจาเหลวไหลอะไรฮะ? ใครก็ได้ไล่มันออกไปที!" ผู้จัดการใหญ่ของจิงเหยียนตวาดด้วยความโมโห

"ท่านผู้เฒ่าซ่ง ผมพอจะมีความรู้เรื่องการตกแต่งอยู่บ้าง ท่านลองฟังความเห็นของผมดูหน่อยไหมครับ?" เซียวเฉินยิ้มกล่าวอย่างใจเย็น

"ไอ้เด็กนี่มาจากไหน? ขนเพิ่งขึ้นริจะมาอวดรู้? รปภ.! มาลากมันออกไป!" ผู้จัดการหน้าแดงก่ำ

ช่างไร้สาระสิ้นดี! ขนาดดีไซเนอร์มืออาชีพทั้งกองทัพยังเอาชายชราคนนี้ไม่อยู่ เด็กมัธยมอย่างแกจะไปรู้อะไร?

"ท่านผู้เฒ่าซ่งเลือกทำเลวิลล่าได้ดีเยี่ยม อิงเขาโอบน้ำ ซึ่งตามหลักแล้ว ภูเขาแทนบารมี สายน้ำแทนโชคลาภ..."

"ดังนั้นลานหน้าบ้านควรออกแบบเป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส เพื่อเปิดรับพลังหยางให้เปี่ยมล้น เหมาะสำหรับผู้ที่มีดวงชะตาผู้อุปถัมภ์ค้ำจุน..."

เซียวเฉินไม่สนใจเสียงนกเสียงกา เขาเดินเข้าไปหยิบปากกาเลเซอร์ แล้วชี้จุดต่างๆ บนหน้าจอพร้อมอธิบายฉอดๆ

"แกพล่ามบ้าอะไร? จะบอกว่าดีไซเนอร์ระดับเหรียญทองอย่างพวกเราสู้แกไม่ได้งั้นสิ?" ไป๋เวยของขึ้นบ้างแล้ว "รปภ.! รปภ. อยู่ไหน?"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองสามคนรีบวิ่งเข้ามา เตรียมจะล็อคตัวเซียวเฉินออกไป

เซียวเฉินถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ เขาทำท่าจะวางปากกาเลเซอร์ลง

แต่แล้วจู่ๆ ซ่งอวิ๋นหมิงก็ตบเข่าฉาดใหญ่ "เดี๋ยวก่อน! ปล่อยให้พ่อหนุ่มคนนี้พูดต่อ"

"เร็วเข้า! ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้" ผู้จัดการรีบตะโกนห้าม รปภ.

และรีบเชิญเซียวเฉินเข้ามากลางห้องประชุม

เซียวเฉินหยิบปากกาเลเซอร์ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วเริ่มบรรยายต่อ

"ในส่วนของโทนสี... สีของตัวบ้านและการตกแต่งควรสอดคล้องกับทิศทางลมมงคลของยุคสามยุคเก้า (San Yuan Jiu Yun) อีกทั้งต้องดูแลสวนให้สะอาดตา หลีกเลี่ยงพันธุ์ไม้ที่รกทึบเกินไป และห้ามปล่อยให้พื้นมีตะไคร่น้ำจับ เพราะจะก่อให้เกิดความชื้นและพลังลบ..."

"ประตูใหญ่และห้องรับแขก... ประตูวิลล่าควรตั้งอยู่กึ่งกลางหรือเยื้องไปในทิศมงคล สอดรับกับสไตล์และโทนสีโดยรวม..."

เซียวเฉินร่ายยาวกว่าครึ่งชั่วโมง ซ่งอวิ๋นหมิงนั่งฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ บางครั้งก็ตบเข่าร้อง "เยี่ยม!" ออกมาด้วยความถูกใจ

เหล่าดีไซเนอร์ระดับท็อปต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แนวคิดการตกแต่งที่เซียวเฉินพูดมานั้นเปิดโลกทัศน์พวกเขามาก บางเรื่องพวกเขาแทบไม่เคยได้ยินมาก่อน

ไป๋เวยอยากจะขัดคอหลายครั้ง แต่พอเห็นท่านซ่งฟังอย่างเพลิดเพลิน เธอก็จำต้องกลืนคำพูดลงคอไป

ทุกคนในห้องมีความคิดตรงกันว่า... ขอแค่ลูกค้าพอใจ จะทำอะไรก็เชิญเลย

ห้องครัว สวนหน้าบ้าน ลานหลังบ้าน ถนนหน้าบ้าน ไปจนถึงการจัดสวน เซียวเฉินอธิบายไหลลื่นไม่ติดขัด

ซ่งอวิ๋นหมิงพยักหน้าหงึกหงักด้วยความพึงพอใจสูงสุด จนสุดท้ายเขาตบเข่าดังฉาด "สุดยอด! นี่แหละที่ฉันต้องการ มันตรงกับภาพในหัวฉันเป๊ะๆ!"

"ท่านผู้เฒ่าซ่งพอใจกับแนวคิดนี้ไหมคะ? ถ้าพอใจ คืนนี้ฉันจะให้ทีมงานเร่งทำภาพกราฟิกจำลองออกมาให้ พรุ่งนี้เช้าส่งงานได้เลยค่ะ" ไป๋เวยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"เอาแบบนี้แหละ! ฉันต้องการความรู้สึกแบบนี้ ไปทำภาพจำลองมา แต่ต้องยึดตามที่พ่อหนุ่มคนนี้บอกทุกระเบียดนิ้วนะ" ซ่งอวิ๋นหมิงชี้ไปที่เซียวเฉิน

"พ่อหนุ่ม เธอชื่ออะไร?"

"ผมชื่อเซียวเฉินครับท่านซ่ง ยังเรียนอยู่ชั้นมัธยม วันนี้มารับจ้างส่งชานมหารายได้พิเศษครับ" เซียวเฉินตอบพร้อมรอยยิ้ม

"ดี! ฉันหาบริษัทตกแต่งมาหลายเจ้า เจอดีไซเนอร์มาเป็นสิบคน"

ซ่งอวิ๋นหมิงหัวเราะร่า "มีแต่เธอนี่แหละที่พูดจาเข้าหู ตรงใจฉันที่สุด"

"ไอ้หนู นายใช้ได้เลย ฉันชอบ!"

พูดจบเขาก็หัวเราะอย่างอารมณ์ดีแล้วเดินจากไป ปัญหาเรื่องการตกแต่งวิลล่าที่คาราคาซังมานานจบลงเสียที ทำให้เขาสบายใจขึ้นมาก

"น้องเซียวเฉินใช่ไหม?" ผู้จัดการจิงเหยียนรีบปรี่เข้ามาจับมือ "ขอบคุณน้องมากจริงๆ นะ!"

"แต่ว่า... รายละเอียดการตกแต่ง น้องเพิ่งพูดไปแค่สองในสามเอง ส่วนที่เหลือ..."

"ส่วนที่เหลือเอาไว้คุยกันวันหลังครับ" เซียวเฉินคิดในใจว่า... ค่าที่ปรึกษาควรจะเรียกสักกี่หมื่นดีนะ

"ได้ๆๆ อาจารย์ไป๋เวย คุณเป็นคนประสานงานกับน้องเขาโดยตรงนะ" ผู้จัดการสั่งงานอย่างกระตือรือร้น

"สวัสดีจ้ะ ฉันชื่อไป๋เวย เชิญไปนั่งรอที่ห้องทำงานฉันสักครู่นะ" ไป๋เวยกล่าวอย่างสุภาพ

เซียวเฉินพยักหน้า แล้วเดินตามผู้ช่วยไปยังห้องทำงานของไป๋เวย

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นข้อความจากซ่งจื่อเหยียนส่งมาทางวีแชท: "ทำอะไรอยู่?"

ข้อความถูกส่งมาเมื่อชั่วโมงที่แล้ว ตอนนั้นเขากำลังร่ายยาวเรื่องฮวงจุ้ยจนลืมดูโทรศัพท์

เซียวเฉินจึงรีบพิมพ์ตอบกลับ

หารู้ไม่ว่าที่ด้านล่างตึกบริษัทตกแต่งภายใน

ซ่งจื่อเหยียนกำลังนั่งเบื่อหน่ายอยู่ภายในรถลีมูซีนเบนท์ลีย์คันยาวเหยียด

ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากวีแชทที่บันทึกชื่อว่า "เซียวเฉิน" ดังขึ้น

เธอดีใจจนยิ้มแก้มปริ รีบเปิดอ่านข้อความทันที

เซียวเฉินตอบว่า: "กำลังคุยงานกับตาแก่เรื่องมากคนหนึ่งอยู่"

เธอรีบพิมพ์ตอบกลับ: "งั้นเหรอ? ฉันก็กำลังรอคุณปู่ของฉันอยู่เหมือนกัน แล้วตาแก่เรื่องมากคนนั้นคุยรู้เรื่องหรือยัง?"

"เรียบร้อยแล้ว" เซียวเฉินส่งสติ๊กเกอร์หน้ายิ้มกลับมา

จังหวะนั้นเอง ซ่งอวิ๋นหมิงก็เดินลงมาโดยมีผู้ช่วยคอยดูแลความเรียบร้อย

ผู้ช่วยเปิดประตูรถ ท่านผู้เฒ่าก้าวขึ้นมานั่ง

"คุณปู่คะ ทำไมลงมาช้าจัง? กลับบ้านกันได้หรือยังคะ?" ซ่งจื่อเหยียนถาม

"ฮ่าๆๆ กลับได้แล้ว ไปกันเถอะ วันนี้ปู่เจอพ่อหนุ่มที่น่าสนใจคนหนึ่ง เป็นเด็กมัธยมเหมือนหลานนี่แหละ" ชายชรายิ้มตาหยีอย่างอารมณ์ดี

...

หลังจากตอบข้อความซ่งจื่อเหยียน ประตูห้องทำงานก็เปิดออก

เสียงร้องทักด้วยความแปลกใจดังขึ้น "เซียวเฉิน? แกมาทำอะไรที่นี่?"

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบกับพี่สาวคนรอง "เซียวเชี่ยน" ยืนถือแฟ้มเอกสารอยู่ตรงหน้า

พี่รองเพิ่งเรียนจบได้ไม่นาน สาขาการออกแบบตกแต่งภายใน มิน่าล่ะถึงมาฝึกงานอยู่ที่นี่

เซียวเฉินคร้านจะใส่ใจ ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ต่อ

"เซียวเฉิน! ฉันคุยกับแกอยู่ ไม่ได้ยินหรือไง?" เซียวเชี่ยนอารมณ์พุ่งปรี๊ด เดินเข้ามาขวางหน้าเขาทันที

"ได้ยิน แต่ขี้เกียจคุยด้วย ไม่ได้เหรอ?" เซียวเฉินปรายตามองเรียบๆ

"ฉันเป็นพี่สาวแกนะ! หัดมีมารยาทซะบ้าง สมแล้วที่โตมาในคอกนา ไร้การอบรมสั่งสอนจริงๆ"

เซียวเชี่ยนแค่นเสียงเยาะเย้ย

"แล้วตกลงมีธุระอะไร?" เซียวเฉินถามอย่างอดกลั้น "ฉันยุ่งอยู่ ไม่มีเวลามาไร้สาระด้วยหรอกนะ"

"ฉันต่างหากต้องเป็นฝ่ายถาม! แกมาทำอะไรที่นี่?" เซียวเชี่ยนทำหน้าบึ้งตึง "แกมาหาฉันงั้นสิ?"

"ฉันจะไปหาเธอทำไม?" เซียวเฉินงุนงง

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเซียวเชี่ยนทำงานอยู่ที่นี่

"เหอะ... รู้นะว่าแกเสียใจที่ออกจากบ้านไป คงกะจะมาดักรอฉันเพื่อให้ช่วยพูดกับพ่อแม่ ขอให้รับแกกลับบ้านล่ะสิ?" เซียวเชี่ยนยิ้มเยาะมุมปาก