บทที่ 32 สถานีเติมพลังสำหรับผู้ชาย สถานเสริมความงามสำหรับผู้หญิง!
บทที่ 32 สถานีเติมพลังสำหรับผู้ชาย สถานเสริมความงามสำหรับผู้หญิง!
เมื่อเห็นซู่โม่จัดปรุงโสมตังกุยเพียงไม่กี่รากใส่กล่องบรรจุภัณฑ์อย่างประณีต เฉียนซิงกั๋วรู้สึกประหลาดใจมาก จึงอดไม่ได้ที่จะถามเบาๆ "คุณซู่ ราคาโสมตังกุยของคุณตั้งไว้สองร้อยหยวน จะมีคนซื้อเหรอครับ?"
เฉียนซิงกั๋วคิดว่าคงไม่มีใครโง่พอที่จะจ่ายเงินสองร้อยหยวนเพื่อซื้อโสมตังกุยเพียงสิบราก
ซู่โม่ยิ้มพลางตอบว่า "ก็แล้วแต่ใครจะติดกับดักล่ะ!"
อะไรคือติดกับดัก?
นี่มันการเก็งกำไรและขึ้นราคาสินค้าอย่างชัดเจนนี่นา!
เฉียนซิงกั๋วคิดว่าถ้าเขาไปแจ้งความ คุณซู่คนนี้ต้องถูกจับแน่นอน
หากไม่มีใบอนุญาตร้านค้าตัวแทนจำหน่าย ซู่โม่คงไม่กล้าทำแบบนี้
แต่ตอนนี้มีใบอนุญาตแล้ว เขาถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของสหกรณ์การค้า แม้จะตั้งราคาแพงก็ไม่ถือว่าผิด
ยิ่งไปกว่านั้น ซู่โม่เขียนราคาแนะนำ 200 หยวนบนกล่อง นั่นเป็นเพียงคำแนะนำเท่านั้น
ที่สำคัญที่สุด โสมตังกุยในกล่องสวยงามเหล่านี้ไม่ได้มีไว้ขาย
สินค้าที่จะทำเงินจริงๆ คือชุดแรกที่ราคายี่สิบหยวนต่อกล่อง
"ผู้จัดการเฉียน ผมขอฝากสินค้าพวกนี้ไว้ที่นี่ก่อน อีกสองวันจะมาเอา นี่ยี่สิบหยวนรับไว้ก่อน ต่อไปถ้าผลิตกล่องกระดาษเพิ่ม ก็ต้องรบกวนพวกคุณช่วยอีก" ซู่โม่ล้วงเงินยี่สิบหยวนจากกระเป๋าส่งให้ผู้จัดการเฉียน
"ถ้าอย่างนั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะ!" เฉียนซิงกั๋วรู้สึกประทับใจ คุณซู่คนนี้ใจกว้างจริงๆ ถ้าพวกขี้เหนียวที่โรงงานอาหารกระป๋องมีความตรงไปตรงมาแค่ครึ่งเดียวของคุณซู่ก็ดีแล้ว
ซู่โม่ให้เพื่อนๆ ช่วยหยิบกล่องของระดับพรีเมียมสามกล่องที่บรรจุโสมตังกุยและโสมเทียนชี และกล่องระดับพรีเมียมอีกสิบกล่อง แล้วเดินออกจากโรงงาน
เขาขอเชือกป่านเส้นเล็กจากตาจ้าว นำกล่องทั้งหมดมาซ้อนกันบนที่นั่งด้านหลังจักรยาน แล้วมัดให้แน่น
ซู่โม่ขี่จักรยานมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล
ยุ่ง!
ยุ่งมาก!
สมกับคำว่าหาเงินยาก กินข้าวยาก!
เมื่อมาถึงโรงพยาบาล เขาจอดจักรยานไว้ที่โรงจอด แล้วเดินเข้าไปในล็อบบี้
ซู่โม่โชคดีที่วันนี้หลิวอี้เหยียนเป็นเวรอยู่
"มาเยี่ยมฉันอีกแล้วเหรอ?" หลิวอี้เหยียนยิ้มแย้มลุกขึ้นต้อนรับซู่โม่ที่เดินเข้ามา
"เธออยู่ว่างๆ ออกมาช่วยฉันหน่อย" ซู่โม่พูด
"ให้ฉันช่วยอะไรล่ะ?"
"ช่วยยกของนิดหน่อย พี่เขยเธออยู่โรงพยาบาลไหม?"
"อยู่จ้า อีกครึ่งชั่วโมงถึงจะเลิกงาน"
ทั้งสองเดินไปที่โรงจอดจักรยาน หลิวอี้เหยียนเห็นกล่องที่ซ้อนสูงบนที่นั่งด้านหลังจักรยาน ก็อดแปลกใจไม่ได้ "นี่อะไรเหรอ?"
"สมุนไพร"
"สมุนไพร?"
"มา ช่วยยกไปที่ห้องทำงานพี่เขยเธอหน่อย!"
"อ๋อ ได้!"
แต่ละกล่องมีโสมตังกุยแค่สิบราก โสมเทียนชีสิบราก น้ำหนักยังน้อยกว่ากล่องกระดาษกับกระดาษห่อเสียอีก
ในห้องทำงานฝ่ายจัดซื้อที่ไม่ใหญ่นัก โจวหยวนกำลังสูบบุหรี่แบรนด์หัวจื่อ จิบชาอย่างเพลิดเพลิน
ในฐานะหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อ ปกติเขาก็ไม่ค่อยมีอะไรทำ นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ ดื่มชาในห้องทำงานก็พอ
"พี่เขย เปิดประตูเร็ว"
ตอนนั้นเอง เสียงร้องเรียกเร่งรีบของหลิวอี้เหยียนก็ดังขึ้นนอกห้อง
โจวหยวนรีบลุกขึ้น วิ่งเหยาะๆ ไปที่ประตู
พอเปิดประตูห้องทำงาน โจวหยวนก็ชะงัก มองกล่องกระดาษที่ซ้อนสูงจนมองไม่เห็นคนที่อยู่ด้านหลัง
"หัวหน้าโจว หลบหน่อยครับ!"
เสียงของซู่โม่ดังมาจากหลังกล่องที่ซ้อนสูง
โจวหยวนถอยหลังสองก้าว เปิดทางให้ พลางถามอย่างสงสัย "น้องซู่ นี่อะไรน่ะ?"
"สมุนไพรครับ!"
"สมุนไพร?" โจวหยวนเบิกตากว้าง มองกล่องที่มีลวดลายสวยงามที่ซู่โม่วางลงบนพื้น
เมื่อโจวหยวนเห็นราคาแนะนำที่มุมบนซ้ายของกล่อง เขาแทบจะอุทานออกมา
ไอ้หมอนี่กล้าจริงๆ!
เมื่อวานตอนบ่ายที่กินข้าวที่ภัตตาคารกั๋วหง โจวหยวนยังคิดว่าซู่โม่แค่พูดเล่น ไม่มีทางขายโสมตังกุยราคาแพงถึงสองร้อยหยวน
ไม่คิดว่าเจ้าหมอนี่จะจริงจัง
"อี้เหยียน ช่วยเอากล่องที่เหลือมาหน่อย ฉันมีเรื่องต้องคุยกับพี่เขยเธอ" ซู่โม่หันไปพูดกับหลิวอี้เหยียน
หลิวอี้เหยียนทำปากบูด พูดว่า "แม่ฉันยังไม่เคยสั่งฉันแบบนี้เลย แต่เธอนี่ไม่เกรงใจเลยนะ"
"เราเป็นเพื่อนกันนี่" ซู่โม่ยิ้ม
"ฮึ่มๆ!" หลิวอี้เหยียนทำหน้างอน เอามือไพล่หลัง เดินออกไปนอกห้องทำงาน แต่ก็ไม่ได้บอกว่าจะช่วยหรือไม่
รอให้หลิวอี้เหยียนออกจากห้องทำงาน ซู่โม่ปิดประตู มองไปที่โจวหยวน พูดว่า "หัวหน้าโจว กล่องของขวัญระดับพรีเมียมพวกนี้ไม่ได้มีไว้ขาย ถึงมีคนยอมจ่ายสองร้อยหยวน คุณก็ห้ามขาย!"
"ไม่ได้มีไว้ขาย? แล้วเอาไว้ทำอะไร?"
"ให้!" ดวงตาเรียวยาวคมของซู่โม่เป็นประกาย พูดว่า "พรุ่งนี้ ผมจะเอากล่องทั้งสี่แบบไปวางในจุดที่เห็นได้ชัดที่สุดในสหกรณ์การค้า แน่นอนว่าสหกรณ์จะไม่ช่วยผมขายกล่องของขวัญพวกนี้"
เห็นโจวหยวนจะพูด ซู่โม่ยกมือห้าม แล้วพูดต่อ "สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้คือสร้างชื่อเสียงให้กล่องของขวัญสมุนไพร การวางกล่องทั้งสี่แบบที่สหกรณ์ถือเป็นการโฆษณา เช่นเดียวกัน ผมจะจ่ายเงินให้สหกรณ์ด้วย ส่วนหัวหน้าโจว ต้องช่วยแจกกล่องของขวัญระดับพรีเมียมพวกนี้"
"อ้อ ใช่ ขอรายชื่อคนไข้ที่นอนโรงพยาบาลตอนนี้ด้วย ที่มีรายละเอียดประวัติครบถ้วน"
"รายชื่อคนไข้เหรอ? คุณรอในห้องทำงานแป๊บนึง ผมไปเอาที่แผนกผู้ป่วยใน"
โจวหยวนครุ่นคิดถึงคำพูดของซู่โม่ พลางเปิดประตูห้องทำงานเดินออกไป
ห้าหกนาทีต่อมา หลิวอี้เหยียนอุ้มกล่องของขวัญที่เหลือเข้ามาในห้องทำงาน ใบหน้าน้อยๆ เต็มไปด้วยความไม่พอใจ บ่นว่า "ซู่โม่ เธอเป็นผู้ชายตัวโต แต่กลับให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างฉันทำงานหนัก ฉันบอกให้นะ เธอต้องเลี้ยงข้าวฉัน"
"แน่นอน ไม่มีปัญหา"
"งั้นพรุ่งนี้บ่ายเป็นไง? ฉันรู้จักร้านอาหารบ้านๆ ของยายคนหนึ่ง อร่อยมาก ราคาก็ไม่แพง"
"ได้!" ซู่โม่ตอบตกลงทันที
"ตกลงตามนี้นะ อย่าคิดเบี้ยว" พูดจบ หลิวอี้เหยียนก็เอามือไพล่หลัง กระโดดโลดเต้นออกไปนอกห้องทำงาน
หลังจากหลิวอี้เหยียนออกไปไม่นาน โจวหยวนก็ถือกระดาษหลายแผ่นเดินเข้ามาในห้องทำงาน พูดกับซู่โม่ว่า "ตอนนี้แผนกผู้ป่วยในมีคนไข้สี่คน ในนี้มีที่อยู่ หน่วยงานที่ทำงาน..."
สมัยนี้การนอนโรงพยาบาล ไม่ต้องพูดถึงการตรวจสอบบรรพบุรุษสามชั่วคน แต่ต้องลงทะเบียนข้อมูลละเอียดทุกอย่าง
ซู่โม่รับกระดาษมาพลิกดู พลางพูดว่า "หัวหน้าโจว ตอนคุณไปให้ของขวัญ อย่าลืมชมสมุนไพรพวกนี้ด้วย"
"จะชมยังไงล่ะ?"
โสมตังกุยกับโสมเทียนชีก็แค่สมุนไพรธรรมดา จะชมยังไงก็เปลี่ยนความจริงนี้ไม่ได้
ซู่โม่ยิ้มพูดว่า "คุณก็บอกว่า สมุนไพรของเราเป็นสถานีเติมพลังสำหรับผู้ชาย เป็นสถานเสริมความงามสำหรับผู้หญิง..."
ใกล้ตรุษจีน ทุกบ้านต้องไปเยี่ยมเยียนญาติมิตร
และในประเทศจีน การไปเยี่ยมญาติมิตรต้องมีของขวัญแน่นอน
ซู่โม่คิดว่า จะใช้คำโฆษณาที่ติดหูจากชาติก่อนดีไหม
เทศกาลปีใหม่ไม่รับของขวัญ มีแต่รับ...
คำโฆษณาที่ติดหูขนาดนี้ ถ้าแพร่กระจายออกไป กล่องของขวัญสมุนไพรต้องขายดีแน่นอน
(จบบท)