บทที่ 78 เมื่อได้ยินดังนั้น

บทที่ 78 เมื่อได้ยินดังนั้น

โจวตื่อจวินก็ไม่ได้รู้สึกขัดเขินแต่อย่างใด เขากระตุกยิ้มมุมปากแล้วหัวเราะในลำคอ

"มีผู้หญิงไม่กี่คนหรอกนะที่กล้าพูดกับฉันแบบนี้ ฉันจะบอกให้นะ ฉันน่ะเป็นถึงเดือนโรงเรียน สาวๆ ต่างก็รุมกรี๊ดกันทั้งนั้น เธอเป็นคนแรกเลยที่ว่าฉันหลงตัวเอง"

"งั้นเหรอ? เป็นเกียรติจริงๆ แต่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่ได้เรียนที่โรงเรียนเดียวกับนาย ฉันเห็นนายเป็นแค่เพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้คิดอะไรเกินเลย"

รถมอเตอร์ไซค์ของโจวตื่อจวินคันใหญ่และสูงกว่ารถทั่วไปมาก ลำพังโอวยี่หานก็ไม่ได้สูงมากอยู่แล้ว จึงต้องใช้เวลาทุลักทุเลยืนปีนขึ้นไป

พอนั่งลงได้ เธอก็สังเกตว่าเบาะรถมันลาดเอียงไปด้านหน้า แถมพื้นผิวก็ลื่นมาก

ด้วยความไม่ทันระวังตัว โอวยี่หานจึงไถลพรวดไปข้างหน้าจนแผ่นหลังบางของโจวตื่อจวินแนบชิดกับอกเธอ

เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงปะทะ โจวตื่อจวินก็หัวเราะออกมาอย่างมีเลศนัย

โอวยี่หานรู้สึกกระดากอายเล็กน้อย

เธอรีบใช้มือยันแผ่นหลังเขาไว้เพื่อสร้างระยะห่าง พร้อมกับแก้ตัวพัลวัน

"อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ เบาะรถนายมันเทเกินไปต่างหาก"

โจวตื่อจวินเดาะลิ้นอย่างนึกสนุกพลางกล่าวว่า

"น้องสาว จะเข้าใจผิดเรื่องอะไร? ใครที่ซ้อนท้ายรถคันนี้ก็ต้องกอดเอวคนขี่เพื่อกันตกกันทั้งนั้นแหละ กอดมาเถอะน่า ฉันไม่ทึกทักไปเองหรอกว่าเธออยากเป็นแฟนฉันเพราะเรื่องแค่นี้"

โอวยี่หาน "..."

คำพูดคำจาแบบนี้... ฟังดูเจ้าชู้ประตูดินชะมัด

โชคดีที่วิญญาณข้างในร่างกายนี้คือหญิงสาววัย 26 ปี เธอจึงไม่มีทางหวั่นไหวไปกับเด็กเมื่อวานซืนวัย 17 ได้

ไม่อย่างนั้น... เธออาจจะหลงคารมเขาไปแล้วจริงๆ

โอวยี่หานไม่ได้กอดเอวโจวตื่อจวินตามคำชวน

เธอขยับก้นถอยหลังอย่างสำรวมแล้วเอื้อมมือไปจับกันตกด้านหลัง พยายามทรงตัวให้นิ่งที่สุด

เพื่อเปลี่ยนเรื่องและลดความอึดอัด โอวยี่หานจึงฉวยโอกาสถามถึงเกาชิงเฉิน

"นายแน่ใจเหรอว่าเป็นเดือนโรงเรียน? ฉันได้ยินมาว่าโรงเรียนนายมีผู้ชายชื่อเกาชิงเฉินที่หล่อกว่านายอีกนะ"

"หือ? รู้จักเกาชิงเฉินด้วยเหรอ?"

ความสนใจของโจวตื่อจวินถูกเบี่ยงเบนไปจริงๆ เขาหยิบหมวกกันน็อกสำหรับผู้หญิงที่เตรียมไว้ล่วงหน้าจากแฮนด์รถ หันข้างมาแล้วดึงหมวกแก๊ปออกจากศีรษะโอวยี่หานอย่างไม่เบามือนัก ก่อนจะยัดหมวกกันน็อกสวมลงไปแทน

เส้นผมถูกดึงรั้งจนเจ็บ โอวยี่หานจึงรีบยกมือขึ้นปัดป้อง

"ทำอะไรของนาย? ดึงผมฉันทำไม มันเจ็บนะ"

โจวตื่อจวินปัดมือเธอออก จัดการล็อกสายรัดคางให้ แล้วเคาะหมวกเธอเบาๆ พร้อมส่งเสียงหึในลำคอ

"สมน้ำหน้า กล้าดียังไงเอาฉันไปเปรียบเทียบกับเกาชิงเฉิน? พ่อมันเป็นผีพนัน ส่วนตัวมันก็ทำได้ทุกอย่างเพื่อเงิน เธอคิดว่าคนแบบนั้นเทียบชั้นกับฉันได้หรือไง?"

โอวยี่หานขยับหมวกให้เข้าที่แล้วถามต่อด้วยความอยากรู้

"พ่อของเกาชิงเฉินเป็นนักพนันเหรอ? แล้วเขาทำอะไรเพื่อแลกเงินบ้าง?"

พอได้ยินคำถาม รอยยิ้มของโจวตื่อจวินก็จางหายไป ใบหน้าหล่อเหลายื่นเข้ามาใกล้เธอทันที แล้วพูดเสียงต่ำ

"พี่สาว อย่าสอดรู้สอดเห็นเรื่องที่ไม่ควรเลย อีกอย่าง จำไว้ว่าวันนี้ฉันสำคัญที่สุด ห้ามเอ่ยชื่อผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉันอีก ไม่งั้นฉันโกรธจริงด้วย"

โอวยี่หานอ้าปากเตรียมจะซักไซ้ต่อ

แต่โจวตื่อจวินไม่เปิดโอกาสให้ทำเช่นนั้น เขาเอื้อมมือมาตบหน้ากากหมวกกันน็อกของเธอลง เสียงดัง 'ปึ้ก'

ถ้อยคำที่โอวยี่หานกำลังจะเอ่ยจึงถูกกลืนหายไปภายในหมวก

หลังจากปิดหน้ากากหมวกของตัวเองแล้ว โจวตื่อจวินก็เหลือบมองท่านั่งที่ดูเก้ๆ กังๆ ของโอวยี่หาน

เขาชี้นิ้วไปที่เอวตัวเอง เป็นสัญญาณบอกให้เธอเกาะเขาไว้ แต่โอวยี่หานกลับทำตาโตใสซื่อแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจความหมาย

โจวตื่อจวินหัวเราะหึๆ โดยไม่พูดอะไรอีก

ไม่เป็นไร เดี๋ยวพอรถออกตัว เธอก็ต้องรีบคว้าเอวเขาเองแหละ