บทที่ 17 หลิวอวี่ลั่ว

บทที่ 17

หลิวอวี่ลั่ว

เด็กหนุ่มขดตัวขดตัวอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด บรรดาผู้คนที่อยู่ข้างหลังพากันถอยกรูดไปสองสามก้าว สายตาที่จับจ้องไปยังอวี้ซีหยวนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“จะ... เจ้ารู้หรือไม่ว่าเราเป็นใคร?! กล้าเหิมเกริมต่อกันเช่นนี้... นับว่าดูหมิ่นเจ้านายของข้าด้วย!”

อวี้ซีหยวนส่ายหน้า “ข้าเพียงการสั่งสอนเขาให้รู้จักมารยาทเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องล่วงรู้ตัวตนว่าเป็นใครมาจากไหน”

“เจ้า...”

ชายคนนั้นต้องการจะกล่าวอะไรบางอย่าง แต่กลับถูกขัดจังหวะด้วยสุ้มเสียงใสกังวานราวกับน้ำพุ “เกิดอะไรขึ้น?”

ทันใดนั้น คนเหล่านั้นพลันถอนหายใจออกด้วย         ความโล่งอก สีหน้าของพวกเขาแปรเปลี่ยนเป็นเหมือนดอกเบญจมาศที่บานสะพรั่ง พวกเขามองย้อนกลับไป เมื่อดวงตามองเห็นใบหน้างดงามของอีกฝ่าย จึงเก็บมีดเข้าฝักพร้อมป้องมือคำนับทันที “คุณหนูอวี่ลั่ว”

อวี้ซีหยวนไม่นึกสงสัยแต่อย่างใดกับสถานะของหญิงสาวผู้มาใหม่และคำที่คนเหล่านี้เรียกขาน นางเตรียมดึง              อวี้ซินหรานเพื่ออาศัยช่วงจังหวะนี้เดินจากไป ซึ่งอวี้ซินหรานก็เดินตามอย่างเชื่อฟัง ระหว่างนั้นก็เงยหน้าขึ้นพลางกล่าวกับ      อวี้ซีหยวน “พี่สาว ท่านยังกลัวนางอยู่หรือไม่? พี่สาวอย่าได้หวาดกลัวไปเลย หากข้าเติบใหญ่ขึ้นกว่านี้จะช่วยท่านขับไล่นางออกไปให้พ้นเอง!”

“กลัว?”

อวี้ซีหยวนชะงักงันไปชั่วขณะ

เป็นไปได้หรือไม่ว่าก่อนหน้านี้ นางและคุณหนูอวี่ลั่วที่ว่าจะมีความสัมพันธ์ที่ไม่สู้ดีต่อกัน? นางคือหนึ่งในคนที่เคยรังแกเจ้าของร่างเดิมของอวี้ซีหยวนมาก่อนอย่างนั้นหรือ?!

อวี้ซีหยวนลอบสังเกตท่าทางการแสดงออกที่ไม่สบอารมณ์ของอวี้ซินหราน พร้อมกับและค้นหาความทรงจำจากก้นบึ้งในจิตใจของตนอยู่ครู่หนึ่ง จึงเข้าใจเรื่องราวอย่างถ่องแท้

หลิวอวี่ลั่ว เป็นสตรีผู้ถูกเชิดหน้าชูตาจากสังคม ในฐานะที่เป็นสาวงามอันดับหนึ่งแห่งรัฐจื่ออวิ๋น ท่วงท่างดงามดุจมัจฉาในห้วงน้ำและห่านป่าที่เคลื่อนคล้อย ริมฝีปากบางยามยกยิ้มเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ชวนหลงใหล

แต่ผู้ใดจะล่วงรู้ ว่าภายใต้ใบหน้าและรูปกายอันสวยสดงดงาม กลับมีจิตใจต่ำช้าไม่ไปต่างจากอสรพิษ

เนื่องจากความสัมพันธ์อันสนิทสนมระหว่างนางและ    อวี้เซียง ทำให้นางมักไปมาหาสู่และเข้านอกออกในจวนท่านแม่ทัพอยู่บ่อยครั้ง ซึ่งความจรรโลงใจยิ่งใหญ่ของพวกนางทั้งสอง คือการกลั่นแกล้งเจ้าของร่างเดิมอย่างโหดร้าย

หลิวอวี่ลั่วนั้นมีจิตใจอำมหิตยิ่งกว่าอวี้เซียงเสียอีก       นางเคยผลักเจ้าของร่างเดิมให้ตกลงไปจากยอดเขาด้านหลังจวนท่านแม่ทัพ ทั้งยังเคยใส่ยาระบายในปริมาณมากลงในอาหารส่วนของอวี้ซีหยวน... เจ้าของร่างเดิมรอดชีวิตจากความตายภายใต้น้ำมือของนางมานับครั้งไม่ถ้วน รวมถึงหาเรื่องมาใส่ร้ายป้ายสีอวี้ซีหยวนอยู่เนือง ๆ เหตุที่ทำเช่นนั้นเป็นเพราะล่วงรู้เข้าว่าอวี้ซีหยวนคนเดิมพึงใจในตัวคนรักของนาง!

เป็นสตรีที่มีจิตใจร้ายกาจอย่างที่สุด!

อวี้ซีหยวนถอนความคิดตนเองออกมาจากห้วงแห่งความทรงจำ ก่อนทำเสียงจึกจักในลำคอ นางยังไม่พร้อมที่จะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงเพื่อแก้แค้นให้กับเจ้าของร่างเดิมในเวลานี้

ขณะที่สองพี่น้องกำลังพูดคุยกัน บ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่อีกฝั่งก็กล่าวรายงานให้หลิวอวี่ลั่วทราบถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดก่อนหน้านี้

หลิวอวี่ลั่วปรายตามองไปยังอวี้ซีหยวนที่สวมหมวกไม้ไผ่สาน แม้ว่านางจะมองไม่เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน ทว่าเมื่อมองจากด้านหลังกลับรู้สึกว่าคุ้นเคยอยู่บ้าง

แต่นางจดจำไม่ได้ว่าเคยพบเห็นอีกฝ่ายที่ไหนมาก่อน

หลิวอวี่ลั่วก้าวไปข้างหน้าพลางเผยรอยยิ้ม กล่าวทักทายอวี้ซีหยวนพร้อมตั้งคำถาม “ข้าไม่เคยรู้จักมักคุ้นกับพี่สาวท่านนี้มาก่อน เช่นนั้นเหตุใดท่านต้องส่งคนมาขโมยของไปจากข้า? หนำซ้ำยังทำร้ายบ่าวรับใช้ของข้าอีกด้วย”

อวี้ซีหยวน “สมควรแล้ว”

หลิวอวี่ลั่ว “ท่าน...” สองมือที่ประสานกันอยู่ภายใต้แขนเสื้อบีบเข้าหากัน กระทั่งปลายเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือของตนเอง ทันทีที่รู้สึกถึงความเจ็บปวด นางจึงเริ่มเล่นละครตบตาคนทันที

นางแสร้งทำเป็นห้ามคนรอบข้างไม่ให้วิ่งเข้าหา              อวี้ซีหยวน ก่อนจะยื่นมือออกมากรีดเช็ดหยดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงบนใบหน้า แล้วกล่าวว่า “พี่สาวท่านนี้หมายความว่าอย่างไรกัน? ช่วยอธิบายทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้กระจ่างมากกว่าประโยคว่าสมควรแล้วได้หรือไม่?”

“เช่นนั้นคุณย่าท่านนี้ยังต้องการอะไรอีกเล่า?” น้ำเสียงของอวี้ซีหยวนแฝงไปด้วยความงุนงงเล็กน้อย ฟังแล้วไร้ซึ่งพลังโจมตีใด ๆ แต่กลับกระทบกระเทือนจิตใจของหลิวอวี่ลั่วเหมือนทำให้นางตายตกไปแล้วครึ่งหนึ่ง

“หุบปากเดี๋ยวนี้นะ!”

“เจ้ามาจากหมู่บ้านใดกันแน่ จึงไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของคุณหนูหลิวอวี่ลั่วของพวกเรา?”

“กล้าดีอย่างไรเรียกขานคุณหนูหลิวอวี่ลั่วว่าคุณย่า? ดวงตาของเจ้าตามืดบอดรึ?”

ดูเหมือนว่าฝูงชนรอบข้างพากันคิดว่าสมองและดวงตาของอวี้ซีหยวนผิดปกติ จึงพากันโบกมือไปมาอยู่ตรงหน้า

ภายใต้หมวกไม้ไผ่สาน ริมฝีปากแดงเรื่อของอวี้ซีหยวนแสยะยิ้มเล็กน้อย “โอ้? ข้าไม่รู้จักด้วยซ้ำว่าคุณหนูหลิวอวี่ลั่วที่ว่าผู้นี้เป็นใคร?”