บทที่ 16 ตบทรัพย์

บทที่ 16

ตบทรัพย์

องครักษ์เงาที่คอยติดตามอยู่ห่าง ๆ เฝ้าจับตาดูการเคลื่อนไหวของอวี้ซีหยวน แต่ก็ต้องถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

เวลานี้เขาได้รับคำสั่งให้คอยติดตามตรวจสอบตัวตนของอวี้ซีหยวนอยู่ห่าง ๆ ถึงอย่างนั้นอวี้ซีหยวนก็จับได้ไล่ทันแทบทุกครั้ง ด้วยเหตุนี้เขาจึงจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงทักษะเคล็ดวิชากำบังกายในรูปแบบต่าง ๆ ให้มากขึ้น จนเห็นได้อย่างชัดเจนว่าตนเองมีความก้าวหน้า แต่ก็ยังไม่อาจรอดพ้นจากสายตาของ     อวี้ซีหยวนได้อยู่ดี

หญิงสาวนางนี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาอย่างที่เห็นผ่านรูปลักษณ์ภายนอกเป็นแน่!

องครักษ์เงาผู้ยอมรับในชะตากรรมของตนเอง จำเป็นต้องวางเศษทองไว้ตรงหน้าแผงร้านค้า ก่อนที่เถ้าแก่จะอ้าปากตะโกนด่าทอด้วยความไม่พอใจ

เห็นเช่นนั้นแล้วเถ้าแก่จึงงับริมฝีปากโดยพลัน ก่อนหยิบเศษทองขึ้นมาแล้วใช้ฟันกัดอย่างมีความสุข เผยรอยยิ้มกว้าง ทั้งยังกำชับให้อีกฝ่ายเดินช้า ๆ

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ไอ้หัวขโมย!”

ฝูงชนจำนวนมากที่อยู่เบื้องหน้าเริ่มแตกตื่น ท่าทีของ    อวี้ซีหยวนชะงักนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่นางจะดึงร่างอวี้ซินหรานให้หลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว ไม่ลืมที่จะปกป้องนางไว้ในอ้อมแขน

เสียงคนตะโกนไล่จับหัวขโมยดังขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกันกับฝูงชนที่ขยับหลีกทางให้อย่างรวดเร็ว

เดิมทีอวี้ซีหยวนตั้งใจจะหลีกเลี่ยงเหตุวุ่นวายที่เกิดขึ้นซึ่งไม่ใช่ธุระกงการอะไรของนาง แต่นางไม่คาดคิดว่าหัวขโมยจะเอาแต่วิ่งตรงเข้าหานางท่าเดียวโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ทว่าทันทีที่อีกฝ่ายวิ่งมาถึงตรงหน้าของนางแล้ว กลับแสร้งทำเป็นล้มพับหมดสติไป

อวี้ซีหยวนนิ่งอึ้ง อย่าบอกนะว่า... เป็นพวกมิจฉาชีพตบทรัพย์?

“หยุด...”

ผู้คนที่อยู่ด้านหลังยังคงวิ่งไล่ตามเขามา ก่อนจะเหลือบตามองไปยังหัวขโมยที่นอนหมดสติอยู่บนพื้นดิน จากนั้นก็เลื่อนสายตามองไปที่อวี้ซินหราน แล้วชักมีดออกมาจากบั้นเอว ที่แปลกคือพวกเขาไม่ได้เล็งปลายมีดไปที่หัวขโมยผู้นั้น แต่กลับชี้ปลายมีดไปทางอวี้ซีหยวน

“เจ้าทำอะไรลงไป?”

“…”

อวี้ซีหยวนเกียจคร้านเกินกว่าจะต่อล้อต่อเถียงเรื่องไร้สาระกับคนเหล่านี้ ดังนั้นนางจึงเพิกเฉยต่อคำถามของพวกเขาเสีย แล้วเตรียมลากอวี้ซินหรานให้เดินจากไป

เมื่อชายที่แหกปากร้องตะโกนเห็นว่าคนท่าทางลึกลับที่สวมหมวกตรงหน้าไม่แยแสเขา จึงเกิดบันดาลโทสะขึ้นมาทันที เขาขว้างมีดออกไป ให้ทิศทางของมันพุ่งตรงไปที่อวี้ซีหยวนอย่างไร้การยับยั้งชั่งใจใด ๆ ทั้งสิ้น หวังเล็งไปที่ลำคอของอวี้ซีหยวนในครั้งเดียว

อวี้ซีหยวนผู้สัมผัสได้ถึงจิตสังหารขยับกายโดยไม่ลังเล คว้าหมวกที่กำลังสวมอยู่ไว้ด้วยมือข้างหนึ่งเพื่อป้องกันไม่มันร่วงตกลงมา ก่อนผลักอวี้ซินหรานออกไปให้พ้นทางเบา ๆ ด้วยมืออีกข้างหนึ่ง จากนั้นจึงงอเอวตนเองให้ก้มต่ำ ทำให้วิถีมีดปลายแหลมพุ่งผ่านเหนือศีรษะของนางไป

หลังจากที่อวี้ซีหยวนสามารถหลบได้อย่างหวุดหวิด นางกลับมายืนหลังตรงด้วยรูปลักษณ์เดิมอีกครั้ง แต่คราวนี้ ฝีเท้าของนางกลับหยุดชะงัก ซ้ำยังหมุนกายกลับไปไปหาผู้ที่จู่โจมตนเมื่อครู่

ฝูงชนที่สังเกตการณ์อยู่รายรอบต่างก็ถอนหายใจเช่นกัน หากครู่นี้อวี้ซีหยวนไม่อาจหลบหลีกได้ทันการณ์ เกรงว่าตอนนี้คงมีหนึ่งศพที่ถูกมีดฟันคอขาด

แม้ภายในแผ่นดินใหญ่แห่งนี้จะมีบรรดาผู้ฝึกตนอยู่มากมาย แต่ก็ยังมีคนธรรมดาอยู่เป็นจำนวนมากเช่นกัน

การต่อสู้จนเกิดการสูญเสียอวัยวะอาจไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับผู้ฝึกตน แต่สำหรับสามัญชนทั่วไปแล้ว นับว่าน่าสะพรึงกลัวยิ่ง

อวี้ซีหยวนจับจ้องไปยังชายผู้นี้ พบว่าเขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มวัยกระเตาะ ทว่าจิตใจเต็มไปด้วยความมุ่งร้ายและไร้มนุษยธรรมโดยสิ้นเชิง

เมื่อเด็กหนุ่มเห็นว่าอวี้ซีหยวนยังคงมีชีวิตอยู่ สีหน้าของเขาพลันแปรเปลี่ยนเป็นมืดมนทันใด เขาชี้ปลายมีดอีกเล่มไปที่  อวี้ซีหยวน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยท่าทางฉุนเฉียว “แกเป็นใคร?!”

“แม่ของเจ้าไม่เคยอบรมสั่งสอนหรืออย่างไร ว่าการชี้ปลายมีดไปทางผู้อื่นเป็นสิ่งที่หยาบคายยิ่งนัก?”

ทันทีที่หญิงสาวผู้สวมหมวกไม้ไผ่สานกล่าวจบ ทุกคนล้วนมองเห็นเป็นตาเดียวกันว่ามีดในมือของเด็กหนุ่มอันธพาลพลันหักออกเป็นสองท่อน ครึ่งหนึ่งยังอยู่ในมือของเด็กหนุ่ม ทว่าอีกครึ่งหนึ่งร่วงลงกับพื้นพร้อมกับเสียงดัง ‘เคร้ง!’

เด็กหนุ่มอันธพาลที่ถือมีดอีกครึ่งหนึ่งอยู่ในมือเห็นว่าท่าไม่ดีเสียแล้ว ตอนนี้เขาไม่เพียงตื่นตระหนกเท่านั้น เพราะมือของเขาข้างที่ยังถือมีดอยู่นั้นกลับรู้สึกชาวาบราวถูกกระแสไฟฟ้าดูด

สายตาของเขาที่จับจ้องไปยังหญิงสาวผู้สวมหมวกตรงหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ถึงกระนั้นยังคงยกมืออีกข้างขึ้นชี้นิ้วไปทางนาง เอ่ยคำซ้ำ ๆ ว่า “เจ้า เจ้า เจ้า” อยู่เป็นนาน โดยไม่กล่าวคำอื่นออกมาเลยแม้แต่หนึ่งประโยค

อวี้ซีหยวนจึงถอนหายใจ “ดูเหมือนว่าเจ้าจะยังไม่สำนึก”

หลังจากกล่าวเช่นนี้ ฝูงชนได้ยินเสียงร้องโหยหวน        “อ๊ากกก” พร้อมกับร่างของเด็กหนุ่มที่ทรุดตัวล้มลงไปกองอยู่กับพื้น มีดอีกครึ่งหนึ่งในมือร่วงตกลงไป ก่อนที่เขาจะเลื่อนมือข้างที่ไม่เจ็บปวดมากุมมืออีกข้างของตนไว้ เห็นได้อย่างชัดเจนว่ามือข้างเดียวกับที่เคยชี้ปลายมีดไปทางอวี้ซีหยวนหักบิดผิดรูป