Chapter 12: ความตึงเครียด

Chapter 12: ความตึงเครียด

ก่อนจะออกไป เควินยังได้ตรวจค่าพลังวิญญาณของเขา และมันกลายเป็น 184 อย่างที่คาดไว้

เควินมีความสุขมากกับการฝึกซ้อมวันแรก เขารีบออกจากโรงแรมและรีบไปหาแอ็คเซล

ระหว่างทาง เควินตัดสินใจรอเขาอยู่ในตรอกเล็ก ๆ ใกล้จัตุรัสหลัก ถ้าเป็นแอ็คเซลแล้วคงจะตามหาเขาได้อย่างง่ายดาย และเมื่อพิจารณาปฏิกิริยาของทุกคนในตอนเช้าวันนี้ มันคงจะดีกว่าที่จะระมัดระวังตัวเสียหน่อย

ตอนนี้เขาไม่สามารถยั่วยุเอริน่าได้อีกต่อไป เขาอ่อนแอเกินกว่าจะเผชิญหน้ากับเธอได้ และเขาไม่แน่ใจว่าแอ็คเซลจะคุ้มค่ากับความเสี่ยงนี้หรือไม่

แน่นอนว่าเขาชื่นชมความสามารถและบุคลิกภาพของแอ็คเซลและเขาอยากรู้อยากเห็นจริง ๆ ว่าร่างหมาป่าของผู้แปลงกายนั้นเป็นอย่างไร แต่ในท้ายที่สุดเขาก็แทบจะไม่รู้จักแอ็คเซลเลยและเขาไม่รู้ว่าเขาสามารถเชื่อใจแอ็คเซลได้หรือไม่

ในทางกลับกัน แอ็กเซลรู้สึกประหม่านิดหน่อย แม้จะฟังดูแปลก ๆ แต่เขารู้สึกเหมือนกำลังไปเดทกับแฟนของเขา แม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช่แฟน แต่เควินก็น่าสนใจมาก นอกจากพรสวรรค์ในการต่อสู้ของเขา ด้วยดวงตาสีเขียวอันงดงามคู่นั้นแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาอยากอยู่กับใครสักคน

แล้วทำไม.. เขาถึงแนะนำให้เควินมาดูร่างหมาป่าของเขาด้วยนะ

ถ้าเควินเกิดกลัวขึ้นมาและไม่อยากเจอเขาหลังจากนั้นล่ะ ทำไมตอนนั้นเขาถึงไม่ชวนเควินมาฝึกด้วยกันแทนนะ อย่าน้อยเขาน่าจะสร้างความประทับใจได้มากกว่าการดูเขาแปลงร่างเป็นหมา

อลันที่เดินอยู่ข้าง ๆ แอ็คเซล สามารถรู้ได้เลยว่าแอ็คเซลกำลังรู้สึกประหม่า เขาพูดกับแอ็กเซลว่า "อย่าคิดมากน่า ปล่อยให้ทุกอย่างมันเป็นไปในทางของมันเถอะ"

เมื่อเห็นแอ็คเซลยังคงสับสนเขาจึงพูดอีกว่า: "ถ้าคุณชอบเขาจริง ๆ คุณจะมีเวลาอีกเยอะที่จะล่อลวงเขาเมื่อเราเข้ากลับไปที่นิกาย ไม่เชื่อก็ดูอย่างฉันกับเอริคสิ เชื่อฉันเถอะคุณมีโอกาสแน่นอน"

แอ็กเซลจบลงด้วยการมองอลันและนึกถึงสิ่งที่เควินบอกเขาเกี่ยวกับเอริน่า เควินรู้ว่าเขาดูเหมือนจะไม่สนใจผู้หญิง ดังนั้นบางทีอลันอาจพูดถูกและเขาอาจจะมีโอกาสจริงๆ

เมื่อเขาอยู่ไม่ไกลจากทางออก เขาสารภาพกับอลันว่า "ฉันคิดว่าฉันชอบเขามาก แต่ฉันกลับทำเรื่องโง่ ๆ ไป ฉันบอกเขาว่าฉันจะแปลงร่างเป็นหมาป่าให้เขาดู ถ้าฉันทําแบบนั้นแล้วเขากลัวล่ะ

อลันยิ้มก่อนที่จะตบไหล่แอ็คเซลแล้วพูดกับเขาว่า “แอ็คเซล อย่าพึ่งคิดอะไรไปเองคนเดียวสิ แต่บอกตามตรงนะ อย่างน้อยถ้าเขาไม่กลัวร่างหมาป่าของคุณมันก็เท่ากับว่าคุณแต่งงานกับเขาได้เลยนะฮ่า ๆ”

แอ็คเซลต่อยเข้าที่ชายโครงอลันเบา ๆ พร้อมพูดว่า “เลิกล้อเล่นได้แล้ว”

ในที่สุดเมื่อพวกเขาเดินออกจากค่ายตะวัน เขาพูดกับอลันว่าไว้เจอกัน

อลันยังคงหัวเราะและพูดกับเขาว่า “มาเล่าให้ฉันฟังด้วยล่ะ ฉันรอไม่ไหวแล้วเนี่ย”

จากนั้นอลันก็เดินแยกจากแอ็คเซลไป

แอ็คเซลไม่เห็นเควินที่หน้าทางเข้า เขาจึงตั้งสติและค้นพบกลิ่นของเควินได้ในไม่นาน เมื่อเขาเดินไปที่ซอยที่เป็นต้นกําเนิดของกลิ่น เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มบนริมฝีปากของเขา

เขาพบว่าเควินซ่อนอยู่เงาของตึกและเขาสวมชุดกีฬาสีดำเช่นเดียวกับเขา แต่เควินก็สวมเสื้อสเวตเตอน์และฮูดของมันก็ห้อยลงมาปิดหน้าของเขาอยู่

แอ็กเซลเดินเข้ามาใกล้เควินพร้อมกับดึงฮูดไปข้างหลัง มันเผยให้ผมสั้นสีดำ ดวงตาสีเขียวเป็นประกายเหมือนมรกตของเควินซึ่งมันสวยงามเกินกว่าจะปิดบังได้

แอ็คเซลเห็นเควินยิ้มเขาจึงถามเควินอย่างสงสัยว่า "อะไรหรอ ทําไมคุณถึงยิ้มแบบนั้น"

เควินตอบอย่างรวดเร็วว่า "ไม่มีอะไร แต่ไม่ต้องกังวลเรื่องที่ฉันจะกลัวร่างหมาป่าของคุณและคุณไม่จําเป็นต้องแต่งงานกับฉันเพราะเรื่องแค่นี้หรอก"

แอ็กเซลหน้าแดง มือข้างหนึ่งจับหลังคอเขาอย่างประหม่าและว่า "คะ..คุณได้ยินได้ยังไง"

ตามความทรงจำที่เควินสืบทอดมา เขารู้ดีว่าตัวเองนั้นน่ารักเกินไป และในโลกนี้ การแต่งงานระหว่างผู้ชายเป็นเรื่องธรรมดา เพราะผู้หญิงนั้นมีจำนวนน้อยกว่ามาก และมันกลายเป็นเรื่องธรรมชาติไปแล้ว

เขาคิดว่าอลันแค่ล้อเลียนแอ็คเซล แต่เมื่อเห็นปฏิกิริยาของแอ็คเซล บางทีเขาอาจจะคิดผิด เขาตัดสินใจบอกความจริงกับแอ็คเซลว่า "ฉันอ่านริมฝีปากได้ ฉันเห็นคุณจากตรงนี้น่ะ"

แอ็คเซลมองกลับไปที่ค่ายตะวันเพื่อดูว่าคําตอบของเควินสมเหตุสมผลหรือไม่ จากนั้นแอ็คเซลก็ถามอย่างลังเลว่า “คุณอ่านอะไรได้อีก”

เควินยิ้มและพูดกับเขาว่า "ไม่มีแล้ว ฉันอ่านได้แค่นี้แหละ"

แอ็คเซลโล่งใจ

เควินกล่าวต่อว่า "งั้นเริ่มกันเลยมั้ย ตอนนี้ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะเห็นร่างหมาป่าของคุณ"

เควินจับข้อมือของเขาและพยายามที่จะดึงเขาไปที่ถนน แต่แอ็กเซลไม่ขยับใด ๆ และมองเขาด้วยหน้าบึ้ง

"คุณไม่ต้องการให้ฉันดูหรอ..."

แอ็กเซลมองเขาอย่างจริงจังและถามเขาว่า "คุณแน่ใจเหรอว่านี่คือสิ่งที่คุณต้องการ"

เควินพยักหน้า จากนั้นแอ็กเซลก็ดึงเขาเข้ามาในอ้อมแขน แอ็คเซลมองตาเควินแล้วพูดว่า "เกาะหลังฉันไว้ ฉันบอกคุณแล้วว่าเราจะเข้าป่า มันจะเร็วกว่านะ"

เควินพยักหน้าและเดินไปข้างหลังเขา เขากระโดดขึ้น แอ็กเซลพูดกับเขาอีกครั้งว่า "จับแน่น ๆ ระวังร่วงล่ะ"

หลังจากแอ็กเซลมั่นใจว่าเควินจะไม่หล่นแล้ว เขาก็ผลักตัวเองขึ้นไปในอากาศ แค่สัมผัสหลังคาเมืองสองครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ข้างนอกเมืองแล้ว

ไม่กี่วินาทีต่อมาเขาเสร็จสิ้นการเดินทางมาที่ป่า แต่เขาไม่ได้หยุดที่นั่นเขาต้องการพื้นที่ขนาดใหญ่เพื่อแปลงร่างหมาป่าของเขาและเพื่อความปลอดภัยมากขึ้นเขาต้องมีสถานที่ที่ลับกว่านี้

เมื่อแอ็กเซลหยุดในที่สุด เควินก็ปีนลงมาจากด้านหลังเขาและพูดด้วยเสียงที่น่าตื่นเต้นว่า "สุดยอดมาก คุณวิ่งเร็วขนาดนี้ได้ยังไง"

ตอนนี้พวกเขามาถึงแล้ว และแอ็คเซลรู้สึกประหม่ามากจนลืมที่จะตอบคำถามของเควิน เขาแค่พูดว่า "รอฉันที่นี่เควิน อย่าไปไหน"

แอ็กเซลหายตัวไปในป่า โดยไม่ให้เควินตอบและทิ้งเขาไว้คนเดียว

เควินเกาที่หลังศีรษะของเขาและสงสัยว่าเขาพูดอะไรผิดหรือเปล่า แต่ไม่นานหลังจากนั้นต้นไม้ที่อยู่ข้างหน้าเขาก็ขยับอย่างแรงและเขาเห็นมันค่อย ๆ ล้มลงทีละต้น..