บทที่ 40 - ใช้อำนาจบาตรใหญ่?!

บทที่ 40 - ใช้อำนาจบาตรใหญ่?!

เที่ยงวันพฤหัสบดีที่ 30 กรกฎาคม

อำเภอหลงเซี่ยน ถนนเยว่ลู่ ร้านไก่ต้มฟืนสกุลเฉิน ในห้องอาหารสไตล์กระโจมมองโกล!

แอร์ตั้งพื้นเป่าลมใส่แผ่นบังลมดังกรอกแกรก ในกระทะใบใหญ่มีไก่บ้าน กระเพาะหมู ไส้ใหญ่ พลิกตัวดำผุดดำว่ายอยู่ในน้ำซุปเดือดพล่าน

ควันลอยฟุ้ง กลิ่นหอมตลบอบอวล

หลู่เฉิงกุลีกุจอเทเหล้าเหมาไถที่กัดฟันซื้อมาอย่างนอบน้อม แล้วประคองแก้วส่งให้เฉินซงกับถงหยวนอัน "อาจารย์ถง อาจารย์เฉิน วันนี้เชิญดื่มให้เต็มที่เลยครับ ถึงเหมาไถจะมีแค่สองขวด แต่เหล้าพื้นเมืองจิ่วกุ่ยบ้านเรามีไม่อั้นครับ"

เหมาไถสองขวดเล่นเอาหลู่เฉิงกระเป๋าฉีกไปห้าพันกว่าหยวน จะให้เลี้ยงมากกว่านี้คงต้องขายไตแล้ว

"พอแล้วๆ แค่นี้ก็หรูแล้ว... นี่ไก่บ้านแท้ๆ แน่เลย ไม่งั้นต้มไม่ได้กลิ่นหอมขนาดนี้" ถงหยวนอันหน้ากลมดิก นิ้วมือนิ้วไม้ก็อวบอูม ดูท่าทางใจดีน่าเข้าหา

เฉินซงยกมือขึ้นกอดอก ทำหน้าจริงจัง "ตาเฒ่าถง นายมันไม่น่าคบจริงๆ!~"

"นายดูสิ หัวหน้าเซี่ยงไต้หงจากโรงพยาบาลจังหวัด แกกว่าจะหาโอกาสลงพื้นที่มาอัปเกรดตำแหน่งได้มันง่ายที่ไหน?"

"โดนนายปาดหน้าเค้กไปดื้อๆ แบบนี้เลยเนี่ยนะ?"

"จุ๊ๆ..."

ถงหยวนอันขยับหน้าบานๆ แก้มยุ้ยๆ ดูน่าเอ็นดู "ฉันจะไปรู้ได้ไง... ก็เรื่องที่นายก่อไว้ไม่ใช่หรือไง?"

"จะบอกให้นะเฉินซง นายมันตัวแสบ นายก็รู้อยู่เต็มอกว่าโรงพยาบาลนี้เขามีหมอลงพื้นที่แผนกกระดูกแล้ว ทำไมนายไม่เตือนฉันสักคำ?"

"กะจะรอดูเรื่องตลกของฉันใช่มั้ย?" ถงหยวนอันดูภายนอกเหมือนคนซื่อๆ แต่ปากคอเราะร้ายไม่ใช่เล่น

ถงหยวนอัน รองศาสตราจารย์แผนกศัลยกรรมมือโรงพยาบาลเซียงหย่า เพื่อจะเก็บประวัติลงพื้นที่ให้ครบเงื่อนไขเลื่อนเป็นศาสตราจารย์ แกไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนทั้งนั้น

แกโทรมาถามโรงพยาบาลอำเภอหลงเซี่ยน เดิมทีเขาบอกว่ามีหมอลงพื้นที่แล้ว

ถงหยวนอันก็เลยว่า งั้นช่างมัน ฉันไปโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนก็ได้

ปรากฏว่าวางสายไปไม่กี่นาที โรงพยาบาลอำเภอรีบโทรกลับมาบอกว่า ได้ครับ ยินดีต้อนรับครับ...

ช่วยไม่ได้ ถ้าถงหยวนอันไปโผล่ที่โรงพยาบาลจังหวัดเซียงโจว หัวหน้าแผนกศัลยกรรมมือที่นั่นยังต้องมาคอยพินอบพิเทา

ถงหยวนอันแม้จะเป็นแค่รองศาสตราจารย์ แต่ช่องว่างระหว่างรองศาสตราจารย์ด้วยกัน บางทีอาจกว้างกว่าช่องว่างระหว่างคนนอกวงการกับรองศาสตราจารย์ซะอีก

เฉินซงกลอกตามองบน "นายเป็นใครล่ะ? ถงหยวนอันแห่งเซียงหย่า รองศาสตราจารย์ ความหวังใหม่ที่เก่งที่สุดในรุ่นของศัลยกรรมมือมณฑลเรา"

"ฉันจะไปตรัสรู้ได้ไงว่าอยู่ดีๆ นายจะวิ่งมาลงที่หลงเซี่ยน?"

"โรงพยาบาลคู่สัญญาของเซียงหย่าพวกนายก็ไม่ใช่ที่นี่นี่นา นายมาทำบ้าอะไร?"

"มาลาสช็อตแย่งคิลเหรอ?"

"นิสัยไม่ดีนะ แย่งที่ทำกินคนอื่น ฆ่าอนาคตคนอื่นมันบาปกรรมเหมือนฆ่าพ่อฆ่าแม่เขานะเว้ย"

โควตาหมอลงพื้นที่ช่วยราชการมันมีจำกัด ไม่ใช่ใครอยากมาก็มา เก้าอี้ดนตรีมีน้อย ใครนั่งทับที่ใครก็ซวยไป

โครงการความร่วมมือระหว่างเซียงหย่าแห่งที่สองกับโรงพยาบาลอำเภอหลงเซี่ยนดำเนินมาหลายปีแล้ว จู่ๆ ถงหยวนอันจากฝั่งเซียงหย่าโผล่มา เป็นเรื่องที่เฉินซงคาดไม่ถึงจริงๆ

ถงหยวนอันโดนเหน็บจนหน้าเขียวหน้าแดง "นายจงใจอยากเห็นฉันหน้าแตกชัดๆ"

ถงหยวนอันยังไม่ยอมอธิบายเหตุผลลึกๆ

หลู่เฉิงยกแก้วพักเหล้าขึ้น "อาจารย์ถงครับ ผมขอดื่มคารวะอาจารย์หนึ่งแก้ว ขอบคุณที่สละเวลาพักผ่อนมาชี้แนะผมนะครับ"

"เปลี่ยนแก้วเล็กหน่อย เสี่ยวหลู่ ถึงนายจะเป็นคนหิ้วเหล้ามา แต่นายจะเห็นแก่ตัวกระดกเข้าท้องตัวเองคนเดียวไม่ได้นะ" ถงหยวนอันสมองไวกว่าน้ำหนักตัวเยอะ

ห้ามไม่ให้หลู่เฉิงดื่มเยอะได้แบบผู้ดีสุดๆ

หลู่เฉิงรีบเปลี่ยนเป็นแก้วใบจิ๋ว "อาจารย์ถงครับ แบบนี้โอเคไหมครับ? ขอบคุณคำชี้แนะของอาจารย์จริงๆ ครับ ถ้าไม่ได้การสอนอย่างใส่ใจของอาจารย์กับอาจารย์เฉิน ผมคงไม่มีวันนี้..."

คำพูดนี้ของหลู่เฉิงไม่มีที่ติ ตรรกะถูกต้องครบถ้วน... เฉินซงกับถงหยวนอันเลยยอมยกแก้วขึ้นดื่ม

แต่วางแก้วลงปุ๊บ ถงหยวนอันก็พูดขึ้นว่า "สอนก็ส่วนสอน ฝึกก็อยู่ที่คน นายก้าวหน้าเร็ว พื้นฐานมันอยู่ที่ตัวนายเอง"

"ฉันไม่ใช่เพิ่งเคยเป็นอาจารย์วันแรก ถ้าคำสอนฉันศักดิ์สิทธิ์ขนาดนั้น ลูกศิษย์ฉันคงบินกันว่อน ตบพวกตัวพ่อศัลยกรรมมือร่วงกันหมดแล้ว"

"เสี่ยวหลู่ นายสนใจจะ..."

เฉินซงกระแอมขัดจังหวะ "เสี่ยวถง กฎยุทธภพนะเว้ย"

เฉินซงก็รองศาสตราจารย์เหมือนกัน ไม่กลัวชื่อชั้นรองศาสตราจารย์โรงพยาบาลเซียงหย่าหรอก ในเมื่อเก่งพอกัน นายจะมาใช้อำนาจบาตรใหญ่ข่มเหงกันไม่ได้

ถงหยวนอันคว้ามือหลู่เฉิงมาจับอย่างหน้าไม่อาย พลิกดูหน้าดูหลัง "เป็นต้นกล้าที่ดีสำหรับศัลยกรรมมือจริงๆ"

เฉินซงทำเสียงเข้ม ถามกลับ "ถงหยวนอัน เป็นไปได้ไหมว่าเสี่ยวหลู่แค่บังเอิญเรียนเย็บเส้นเอ็นก่อน พรสวรรค์ด้านศัลยกรรมทั่วไปของเขาอาจจะดีพอๆ กันก็ได้?"

"ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่ในโรงพยาบาลอำเภอ เสี่ยวหลู่คงไม่ได้ทำแค่เย็บเส้นเอ็น ตอนนี้คงไม่ได้แตะงานศัลยกรรมมือหรอก"

เฉินซงยังจำได้แม่น ตอนมาใหม่ๆ เขาจะพาหลู่เฉิงผ่าไส้ติ่ง ยังไม่ทันเข้าห้องผ่าตัด เจิงหวนฉีก็ชิงลงมือไปก่อนแล้ว กันท่าหวงทรัพยากรการเรียนรู้สุดฤทธิ์...

ถงหยวนอันยืนกรานเสียงแข็ง "เสี่ยวหลู่เป็นคนของกระดูกพวกเรา นายมันพวกหมอฉุกเฉินเป็ดรู้อย่างละนิดอย่างละหน่อย จะไปรู้อะไร?"

"นั่นมันเมื่อก่อน!~" เฉินซงเน้นเสียง

"ตอนนี้ หลู่เฉิงเป็นหมอฉุกเฉินเต็มตัว มีบรรจุ มีใบประกอบโรคศิลปะสาขาศัลยกรรม! ลูกศิษย์ฉัน"

"ให้โอกาสพวกกระดูกแล้ว พวกนายไม่คว้าไว้เองนี่หว่า?"

"จะมาโทษฉันได้ไง?"

"ทำไม? ต่อตัดนิ้วเป็นแล้ววิเศษนักเหรอ?"

"นิ้วขาดทำคนตายไปกี่คน?"

"ผ่าเส้นเลือดใหญ่เอออร์ตาแตกเซาะตัวเป็นไหม? โรคนี้ตายไปกี่คน?" เฉินซงเชิดหน้าท้าทาย

หลู่เฉิงมองเฉินซงกับถงหยวนอัน เถียงกันไฟแลบ คิดในใจว่า สองคนนี้เป็นเพื่อนกันจริงดิ?

เพื่อนแท้เขาคุยกันแบบเอามีดจ้วงกันเลือดสาดแบบนี้เหรอ?

แต่ละดอกนี่แทงใจดำทั้งนั้น

เฉินซงเห็นถงหยวนอันเงียบไป ก็ยืดอกอย่างผู้ชนะ ดึงเข้าประเด็น ใช้นิ้วโป้งดีดคางตัวเอง "ว่ามา นายลงพื้นที่มาทำไม?"

"นายมาทำไมฉันก็มาทำไมแหละ!" ถงหยวนอันยิ้มแก้มปริ

"เสี่ยวหลู่ เรากลับ ทิ้งเหล้าไว้ให้มัน"

"เดี๋ยวไปจ่ายค่าเหล้าด้วย! ข้าวก็ทิ้งไว้ให้มันกินนั่นแหละ" เฉินซงไม่สนปริศนาคำทายของถงหยวนอัน

ถงหยวนอันร้องโวย "เฉินซง นายดูอายุพวกเราด้วยสิ? เอ้อ โลกนี้มันหมุนรอบตัวนายหรือไง? นายเฉินซงเลื่อนตำแหน่งได้ ฉันถงหยวนอันเลื่อนไม่ได้งั้นสิ? นายนี่มันแน่ แน่จริงๆ!~ พ่อคนเก่งอันดับหนึ่งในใต้หล้า"

ถงหยวนอันชูนิ้วโป้งป้อมๆ ให้ ก้นไม่ขยับจากเก้าอี้สักนิด

เฉินซงนั่งลงอีกครั้ง "แค่นี้เหรอ? แล้วทำไมนายไม่ไปโรงพยาบาลอำเภอฟิ่งเซี่ยนที่พวกนายมีสัญญาช่วยเหลือก่อนหน้านี้ล่ะ?"

เฉินซงหัวเราะ "ถงหยวนอัน นายแน่มากนะ กล้าเมินนโยบายโรงพยาบาลตัวเอง..."

ถงหยวนอันรู้ว่าเล่นลิ้นกับเฉินซงไม่ชนะ เลยเปิดไพ่หมดหน้าตัก "เออ บอกตรงๆ ก็ได้ ฉันมาโรงพยาบาลอำเภอหลงเซี่ยน เพื่อจะให้หลู่เฉิงลูกศิษย์นายช่วยงานหน่อย"

เฉินซงตั้งการ์ดทันที "ช่วยอะไร? เอาคนหรือเอาแรง? เอาแรงได้ เอาคนไม่ได้"

"คือเรื่องมันเป็นงี้ ในวงการเย็บเส้นเอ็นตอนนี้ มีสามสำนักใหญ่ คือเคสเลอร์ วิธีถัง และวิธีสึเกะ ต่างคนต่างใหญ่! ไม่มีใครยอมใคร"

"แต่เมื่อสองปีก่อน หมอทาจิมะได้ปรับปรุงเทคนิคเย็บแบบสึเกะ ตามคำเคลมของฝั่งโน้นคือ วิธีเย็บแบบทาจิมะที่พัฒนามาจากสึเกะเดิม อาจจะรวบตึงวงการเย็บเส้นเอ็น กดวิธีถังจมดิน..."

"เรื่องนี้วงในรู้กันไม่กี่คน พวกเราในวงการยอมไม่ได้อยู่แล้ว หัวหน้าถานที่แผนกเราเลยเข้าร่วมโปรเจกต์ปรับปรุงวิธีถังด้วย"

"ตอนนี้ที่ขาดคือ 'มือดี' ที่จะเรียนรู้วิธีเย็บแบบทาจิมะได้เร็วๆ..." สายตาของถงหยวนอันเบนไปหาหลู่เฉิง

เฉินซงไม่ได้หลอกง่ายๆ ถามสวน "นายทำไม่ได้หรือไง?"

ถงหยวนอันเบิกตาตี่ๆ กว้างขึ้น "ทำไมนายถามมากจังวะ?"

"เอาเป็นว่าสถานการณ์ตอนนี้คือ ฉันมาแล้ว และฉันหวังว่าหลู่เฉิงจะไม่ใช่แค่เรียนรู้วิธีทาจิมะ แต่ต้องเรียนให้เก่ง ให้เชี่ยวชาญ แล้วมาเป็นกลุ่มควบคุมในการเปรียบเทียบ"

"เรื่องแบบนี้พูดออกไปมันไม่สง่างาม คนอื่นในวงการก็ไม่รู้อินไซด์ความสัมพันธ์ของพวกเรากับประเทศเพื่อนบ้าน เลยต้องลงมือกันเองเงียบๆ"

"เสี่ยวหลู่ นายจะเต็มใจช่วยไหม?"

[จบแล้ว]