บทที่ 34 - ทางเลือกของเส้นทาง!

บทที่ 34 - ทางเลือกของเส้นทาง!

"พื้นฐานการเย็บ เรียนง่ายแต่เก่งยาก ตามคำแนะนำของศาสตราจารย์ถงจากเซียงหย่า หลังจากนายฝึกเย็บดึงสายรัดห้ามเลือดผ่านแล้ว ก็เริ่มฝึกเย็บแผ่นโฟมลอยน้ำได้เลย"

"มาตรฐานการฝึกคือ วางแผ่นโฟมบนผิวน้ำ ระหว่างเย็บแผ่นโฟมต้องไม่ขยับ"

"นี่คือการฝึกควบคุมแรงลงเข็ม มุมลงเข็ม แรงออกเข็ม มุมออกเข็ม แรงส่งเข็ม และมุมส่งเข็มขั้นสูงสุด"

"การฝึกแบบนี้อาจจะไม่เห็นผลในการใช้งานทางคลินิกทันที เช่นว่าทำอันนี้ได้แล้วจะไปเย็บเส้นเอ็นได้เลย แต่ศาสตราจารย์ถงบอกว่า ถ้านายทำขั้นตอนนี้ได้"

"ถึงจะมีโอกาสทำ 'การเย็บหลอดเลือดแดงแบบไม่ห้ามเลือด' ได้" เฉินซงชี้แนะอย่างละเอียด

หลู่เฉิงฟังแล้วรูม่านตาหดเกร็งทันที "เย็บหลอดเลือดแบบไม่ห้ามเลือด? นี่มันโชว์พาวชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอครับ?"

ห้ามเลือดก่อน แล้วค่อยเย็บ นี่คือกฎเหล็กของศัลยกรรมและการแพทย์

ทำไมต้องมีความคิดท้าทายกฎเกณฑ์แบบนี้ด้วย?

เฉินซงย้อนถามขำๆ "แล้วถ้านายเจอเคสเลือดออกที่ห้ามเลือดไม่ได้ สถานการณ์พิเศษที่ต้องเย็บสดๆ ล่ะจะทำยังไง?"

"ปล่อยให้คนไข้ตายไปเลยเหรอ?"

หลู่เฉิงเถียงไม่ออก ได้แต่ตอบซื่อๆ "โรงพยาบาลเราคงไม่เจอหรอกมั้งครับ ต่อให้เจอ หมอรถฉุกเฉินก็คงพามาส่งไม่ถึงโรงพยาบาลรอดหรอก"

"ฉันก็แค่เปรียบเทียบให้ฟัง ไม่ได้จะให้นายไปเย็บหลอดเลือดสดๆ จริงๆ แต่จะให้นายฝึกพื้นฐานการเย็บต่อไป"

"ก็นายบอกเองว่าอยากเรียนวิชา เชื่อฉันเถอะน่า" เฉินซงเองก็อธิบายเหตุผลลึกๆ ไม่ถูก

ได้แต่ยัดเยียดให้หลู่เฉิงทำตามไปก่อน

ส่วนว่าทำไมต้องไปเย็บโฟมลอยน้ำ ฝึกไปแล้วมีประโยชน์อะไร เฉินซงก็ไม่รู้เหมือนกัน สถานการณ์สุดโต่งแบบนั้น ขนาดเฉินซงอยู่เซียงหย่ายังไม่กล้าทำเลย...

"อ๋อๆ ได้ครับอาจารย์เฉิน..." หลู่เฉิงรีบพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย

บางที ในระดับพื้นฐานการเย็บ แค่เย็บเส้นเอ็นได้ ก็อาจจะสุดขอบความรู้ของ 'เฉินซง' แล้วก็ได้

ที่เหลือก็เป็นจุดบอดความรู้และการปฏิบัติของแกแล้ว

ไม่ใช่ศัลยแพทย์ทุกคนจะเชี่ยวชาญเรื่องการเย็บแผลไปซะหมด

"ช่วงนี้นายทำตัวแปลกๆ นะ ไม่ผ่อนคลายเหมือนเมื่อก่อน มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?" เฉินซงนั่งลง เอามือประสานท้ายทอย พิงพนักเก้าอี้ ยืดคอผ่อนคลาย

ส้นเท้าดันพื้น ขาเหยียดตรงแหน่วเหมือนคนไข้กระดูกสันหลังผิดรูป

หลู่เฉิงชะงัก "มีเหรอครับอาจารย์เฉิน?"

"อย่าให้มันชัดเจนนักสิ" เฉินซงปรายตามองค้อน

หลู่เฉิงตอบ "ก็คงมีมั้งครับ กำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ ยังไม่รู้ว่าควรทำแบบนั้นไหม..."

"เรื่องอะไร? เล่าให้ฟังได้ไหม?" เฉินซงถาม ไม่ใช่เพราะอยากสอดรู้สอดเห็น แค่ชวนคุยแก้เบื่อ

"เรื่องส่วนตัวไม่สำคัญหรอกครับ"

หลู่เฉิงส่ายหน้า ข้ามเรื่องนี้ไป "อาจารย์เฉินครับ ช่วงนี้ผมว่าจะทุ่มเวลาให้กับการผ่าตัดพื้นฐานของศัลยกรรมทั่วไปหน่อยครับ"

เฉินซงขยับตัวนั่งตัวตรง สีหน้ามีแววอยากรู้อยากเห็นแต่ไม่ถามเซ้าซี้ "โรงพยาบาลพวกนายนี่พิลึกดีนะ"

หลู่เฉิงรู้ว่าเฉินซงกำลังแซะพวกจางเถียเซิง และอาจรวมถึงตัวเขาด้วย "ยังไงก็ต้องขอบคุณอาจารย์เฉินมากครับ ถ้าไม่มีอาจารย์ เรื่องเย็บเส้นเอ็นคงไม่ถึงมือผม"

การถ่ายทอดเทคนิคเป็นเรื่องส่วนตัวมาก ต่อให้ยุคนี้ข้อมูลข่าวสารเข้าถึงง่าย ก็ใช่ว่าจะเรียนรู้จนทะลุปรุโปร่งได้จากอินเทอร์เน็ต

การผ่าตัดไม่ใช่สิ่งที่เรียนรู้ได้จากคู่มือหรือวิธีทำ จุดประสงค์ของการเรียนแต่ละขั้นตอน การพลิกแพลงใช้กับคนไข้จริง ล้วนต้องให้อาจารย์ชี้แนะอย่างละเอียด

นอกจากจะช่วยระวังหลังให้แล้ว ความมั่นใจที่อาจารย์มอบให้ก็ไม่ใช่สิ่งที่การ 'ลุยเดี่ยว' จะทดแทนได้

หลู่เฉิงรู้ดีว่า ในด้านเทคนิคกระดูก ช่วงที่เฉินซงลงพื้นที่ แค่เก็บเรื่องการเย็บเส้นเอ็นทุกรูปแบบให้ครบก็ถือว่าสุดๆ แล้ว

จะหวังให้เฉินซงสอนสิ่งที่แกทำไม่เป็น อย่างการสร้างอะไรใหม่ๆ คงเป็นไปไม่ได้

งั้นเวลาที่เหลือ หลู่เฉิงควรรีบเบนเข็มไปเก็บ 'โรค' พื้นฐานทางศัลยกรรมทั่วไป ที่หมอศัลย์ในโรงพยาบาลอำเภอยังทำไม่ได้ นั่นถึงจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

"ศัลยกรรมมันก็คืองานฝีมือ เป็นก็คือเป็น ไม่เป็นก็คือไม่เป็น... จะไปฝืนก็ยาก..."

"พรสวรรค์ทางศัลยกรรมของแต่ละคนก็ต่างกัน นายถือว่าพรสวรรค์ดี มีใจอยากจะอุดรูรั่วของแผนก ก็ถือเป็นโชคดีของคนไข้ในอำเภอพวกนายแล้ว"

"ค่อยเป็นค่อยไปเถอะ เรื่องเรียนเทคนิค รีบร้อนไม่ได้" เฉินซงพูดจบ ก็ชูมือขึ้นเหนือหัว ยืดเส้นยืดสายผ่อนคลายอีกรอบ

แล้วลุกขึ้นเดินออกไป ทิ้งเสียง 'หยิ่งๆ' ไว้ข้างหลัง "ได้เวลาที่นายจะไปทำตัวจุกจิกต่อแล้ว..."

หลู่เฉิงมองแผ่นหลังเฉินซง แต่ในหัวกลับนึกถึงภาพบทสนทนาอื่น--

"ไม่มีแฟนจริงๆ เหรอ? เป็นไปได้ไง?" น้ำเสียงหลู่เฉิงเจือแววล้อเล่น

มู่หนานซูตอบ "ไม่มีจริงๆ การจะหาคนที่เหมาะสมมันยากแค่ไหนนายก็น่าจะรู้นี่นา"

"จริงๆ ฉันก็แค่ผู้หญิงที่โชคดีกว่าคนอื่นนิดหน่อย อาจจะไม่ได้ดีเลิศเลออย่างที่นายคิดหรอก ฐานะทางบ้านก็งั้นๆ แถมยังพูดไม่เก่งอีก"

"รัฐบาลมีนโยบายแจกแฟนไหมล่ะ..." มู่หนานซูถาม

"ตอนนี้ยังไม่เห็นนโยบายนั้นนะ..." หลู่เฉิงส่งยิ้มแห้งๆ กลับไป

--

มู่หนานซูเก่งไหม? ก็แล้วแต่คนมอง

ในสายตาคนอื่น มู่หนานซูคงจัดอยู่ในประเภท "อารมณ์ค่อนข้างแรง" และค่อนข้าง 'หยิ่ง'

แต่ในสายตาหลู่เฉิง 'มู่หนานซู' ที่เคยดู 'เงียบขรึมขี้อาย' คนที่กล้าบุกไปทะเลาะกับหมอแผนกกระดูกโรงพยาบาลฮวรซานแทนเขา ท่าทาง 'แม่เสือสาว' ที่แหลมคมและ 'ปากจัด' ในตอนนั้น ก็เป็นภาพจำที่ฝังใจหลู่เฉิงไม่น้อย

ต่อมา มู่หนานซูทิ้งโอกาสเรียนต่อที่ฮวรซาน แล้วเลือกเส้นทาง 'สายเปย์' ไปเรียนเมืองนอกดื้อๆ

แน่นอน หลู่เฉิงก็แค่หลู่เฉิง เด็กปริญญาตรีตัวเล็กๆ มู่หนานซูก็แค่มู่หนานซู เด็กปริญญาตรีตัวเล็กๆ เหมือนกัน

ความพ่ายแพ้ของหลู่เฉิง และการทิ้ง "โอกาส" ของมู่หนานซู ไม่ได้ก่อให้เกิดแรงกระเพื่อมใดๆ ในโรงพยาบาลฮวรซาน ทุกอย่างถูกฝังกลบไปในประวัติศาสตร์ แทบไม่มีใครล่วงรู้

[แต้มทักษะคงเหลือ: 10.2 แต้ม]

[วิธีถังประยุกต์ (ชำนาญ 8/10)]

"ทำงานทำงาน!~" หลู่เฉิงไม่ได้ 'คร่ำครวญ' อะไร ความพยายามอาจจบลงด้วยความเสียดาย แต่ถ้าไม่พยายามเลย ก็มีแต่ต้องรอความตายเท่านั้น

ตอนที่หลู่เฉิงกำลังเขียนบันทึกการผ่าตัด พี่จางเถียเซิงก็โทรมา

"พี่จาง?" หลู่เฉิงรับสาย

"เสี่ยวหลู่ ผ่าตัดเสร็จแล้วเหรอ? ราบรื่นดีไหม?" น้ำเสียงจางเถียเซิงนุ่มนวล เต็มไปด้วยความห่วงใย

หลู่เฉิงตอบ "เพิ่งเสร็จครับ กำลังเขียนบันทึกกับสั่งยาหลังผ่าตัด"

"คืออย่างนี้นะน้องชาย ต้องยอมรับความจริงว่า พรสวรรค์ของนายดีกว่าพี่แน่นอน"

"เพราะงั้น พี่ขอเสนอการแลกเปลี่ยนแบบหน้าด้านๆ กับนายหน่อยได้ไหม?" จางเถียเซิงเสนอ

"หือ?" หลู่เฉิงสงสัย

"ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไป... พี่จะขอหัวหน้าหลินเปลี่ยนเวร นายกับอาจารย์เฉินไม่ต้องอยู่เวรเช้าปกติแล้ว ให้อยู่แต่เวรเตรียมผ่าตัดอย่างเดียว"

"นอกจากพวกการผ่าตัดพื้นฐาน เวลาที่เหลือให้นายตัวติดกับอาจารย์เฉิน ตั้งใจเรียนเทคนิคไปเลย"

"ช่วงนี้ งานเขียนประวัติคนไข้ เปลี่ยนแผลดูแลคนไข้ในแผนก นายไม่ต้องแตะ เรียนเทคนิคให้ได้มากที่สุด"

"แบบนี้ พอนายได้วิชามาเยอะๆ ต่อไปพี่ก็จะได้มีอาจารย์สอนยาวๆ ไง" น้ำเสียงจางเถียเซิงสุภาพนุ่มนวล ไม่ได้แสร้งทำเป็นคนดีสูงส่ง

มีความต้องการ ก็พูดออกมาตรงๆ

จางเถียเซิงกำลังบอกให้เขาตามติดทุกการผ่าตัดของเฉินซง เรียนอย่างเดียว ไม่ต้องทำงานจุกจิก "หัวหน้าหลินจะยอมเหรอครับ?"

"คนเป็นคนกำหนด ถ้าหัวหน้าหลินไม่ยอม ก็ไปกล่อมแกสิ"

[จบแล้ว]