บทที่ 29 - การยอมรับจากศาสตราจารย์ถง

บทที่ 29 - การยอมรับจากศาสตราจารย์ถง

ฝนฤดูร้อนตกมาเร็วไปเร็ว สายฝนกับสายรุ้งพาดผ่านท้องฟ้าสีครามพร้อมกัน

พ่อแม่ของเขาออกไปข้างนอกแล้ว หลู่เฉิงปิดประตูห้องฝึกวิชาแน่นสนิท แล้วเงยหน้าถาม "อาจารย์ถงครับ มุมนี้อาจารย์เห็นโต๊ะปฏิบัติการชัดไหมครับ?"

"ห้องฝึกที่บ้านผมมันแคบ ผมซื้อกล้องมาแค่ตัวเดียว เลยกะมุมภาพที่อาจารย์จะเห็นลำบากหน่อยครับ" หลู่เฉิงพูดกับกล้องด้วยท่าทางนอบน้อมประจบประแจงเล็กน้อย

ศาสตราจารย์ถงหยวนอันจากโรงพยาบาลเซียงหย่าคือ 'ผู้คุมสอบ' ที่อาจารย์เฉินซงเชิญมา หลังจากเฉินซงส่งคลิปการฝึกวิธีถังประยุกต์ของหลู่เฉิงไปให้ถงหยวนอันแล้ว ก็รออยู่หลายวันกว่าจะหาเวลาว่างช่วงพักเที่ยงได้

เสียงของถงหยวนอันทุ้มต่ำและกังวาน "มุมนี้แหละ ไม่ต้องขยับแล้ว"

"หมอหลู่ ผมเข้าใจนะว่าคุณอยากเรียนเทคนิคศัลยกรรมมือขั้นสูง แต่เทคนิคการเย็บเส้นเอ็นมีตั้งหลายแบบ วิธีถังประยุกต์ถือเป็นพวกที่เงื่อนไขเริ่มต้นสูงและฝึกยาก"

"ต่อให้เป็นมือเก๋าด้านศัลยกรรมมือ ยังต้องฝึกต่อเนื่องเป็นสัปดาห์ๆ ถึงจะชำนาญ"

"ถ้าใช้วิธีถังประยุกต์ได้ไม่คล่อง ฝีมือยังดิบอยู่ สู้ใช้วิธีเย็บแบบอื่นยังจะดีซะกว่า"

"จริงๆ สำหรับคุณแล้ว มันไม่ค่อยคุ้มค่าเหนื่อยเท่าไหร่"

ยังไงซะการเย็บเส้นเอ็นก็เป็นแค่ประตูบานแรกของศัลยกรรมมือ เส้นเอ็นบาดเจ็บเป็นโรคเล็กๆ ในความเข้าใจของถงหยวนอัน โรงพยาบาลที่ไม่มีแผนกศัลยกรรมมืออย่างที่หลู่เฉิงอยู่ เรียนวิธีเคสเลอร์ประยุกต์ให้พอถูไถได้ก็พอแล้ว

การพัฒนาเทคนิคแบบองค์รวมในระดับภูมิภาคก็เหมือนการเรียนรู้เทคนิคส่วนบุคคล ต้องค่อยเป็นค่อยไป อย่าหวังจะกินคำเดียวแล้วอ้วนเลย

ดังนั้นถงหยวนอันเลยพยายามเกลี้ยกล่อมหลู่เฉิงว่าอย่าเสียเวลาเลย ถ้ามีโอกาสเหมาะๆ ไปฝึกเทคนิคการย้ายเนื้อเยื่อ (Flap) ดีกว่า

"ขอบคุณอาจารย์ถงที่ชี้แนะครับ แต่ผมเดินมาครึ่งทางแล้ว ไม่อยากทิ้งไปกลางคัน ไม่งั้นเวลาที่ลงทุนไปตอนแรกจะสูญเปล่าหมด"

หลู่เฉิงรีบโชว์แนวทางการฝึกของตัวเองให้ถงหยวนอันดู "ศาสตราจารย์ถงครับ นี่คือ 'วิธีแทงเข็มสามเข็มสองทิศทาง' ที่ผมฝึกบนแผ่นซิลิโคนครับ"

"จากข้อมูลละเอียดที่ผมค้นมา จุดเริ่ม จุดสิ้นสุด และมุมแทงของทั้งสามเข็มจะต่างกันครับ"

"เข็มแรก: ห่างจากรอยขาด 8 มม. แทงทำมุม 60 องศากับแกนยาวของเส้นเอ็น ทะลุออกฝั่งตรงข้ามในระยะเท่ากัน"

หลู่เฉิงบรรยายให้ถงหยวนอันฟังไปพลาง หยิบแผ่นซิลิโคนขึ้นมาสาธิตไปพลาง ในมือถือไหมเย็บเบอร์ 7-0 Vicryl ที่เล็กจนแทบมองไม่เห็น

"อาจารย์ถงครับ อาจารย์มองเห็นจุดเข้าออกของเข็มไหมครับ? ต้องให้ผมใช้เข็มเบอร์ปกติสาธิตให้ดูอีกรอบไหมครับ?" หลู่เฉิงถาม

ถงหยวนอันหน้าตาเต็มไปด้วยหนวดเครา กล้ามเนื้อที่แขนเป็นมัดๆ ส่ายหน้าเบาๆ "ทำต่อเลย"

"ถ้าคุณอยากเรียนเทคนิคศัลยกรรมมือเฉพาะทางจริงๆ และยอมทุ่มเวลาให้มัน ผมในฐานะตัวแทนศัลยกรรมมือยินดีต้อนรับหมอหลู่อยู่แล้ว"

ตอนแรกที่ได้ยินเฉินซงเพื่อนจาก 'โรงพยาบาลพันธมิตร' อย่างโรงพยาบาลที่สองบอกว่า มีหมอหนุ่มแผนกฉุกเฉินอายุแค่สามสิบจะมาฝึกวิธีถังประยุกต์ แวบแรกถงหยวนอันคิดในใจว่า 'บ้าหรือเปล่า?'

ทางการแพทย์มี 'การเรียนข้ามรุ่น' ด้วยเหรอ จะบ้าตาย...

แต่พอเฉินซงส่งคลิปการผ่าตัดของหลู่เฉิงมาให้ดู ถงหยวนอันถึงได้รู้ว่า "การเรียนข้ามรุ่น" ของหลู่เฉิงมันมีดีอยู่เหมือนกัน

แม้พื้นฐานการเย็บจะ 'ธรรมดาๆ' หลายจุดยังจัดการได้ไม่ละเอียดพอ อย่างน้อยก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกว้าวอะไร แต่ความชำนาญในเทคนิคนั้นถือว่าคล่องแคล่วมาก

หลู่เฉิงสาธิตต่อ "เข็มที่สอง: ฝั่งเดียวกันห่างจากรอยขาด 5 มม. แทงเฉียงย้อนกลับ 45 องศา เกิดเป็นรูปกากบาทตัว 'Y' ตัวแรก เข็มที่สามทำเหมือนกันในฝั่งตรงข้ามแบบกระจกเงา เสร็จสิ้นจุดยึดแกนกลางชุดแรก"

"อาจารย์ถงครับ เวลาที่ใช้โดยรวมกับความคลาดเคลื่อนของระยะห่างเข็มน่าจะผ่านเกณฑ์นะครับ?"

ถงหยวนอันตอบ "ก็พอถูไถ คุณแค่จะเอาไปเย็บเส้นเอ็นธรรมดา ไม่ต้องเข้มงวดขนาดนั้นหรอก"

"ถ้าเป็นในทีมคลินิกของพวกผม มาตรฐานการผ่านงานคือระยะห่างเข็มคลาดเคลื่อนต้องน้อยกว่าหรือเท่ากับ 0.2 มม. (วัดใต้กล้องจุลทรรศน์กำลังขยาย 20 เท่า) เวลาทำ 3 เข็มต้องน้อยกว่า 90 วินาที ความเร็วคุณผ่านแล้ว แต่ความแม่นยำยังไม่ถึง"

"แต่ก็ไม่เป็นไร แค่เย็บเส้นเอ็นธรรมดา ความคลาดเคลื่อนในระยะ 2 มม. ไม่มีผลอะไรมาก ไม่เหมือนพวกการต่อนเส้นประสาทหรือหลอดเลือด..."

"คุณลองเอาเส้นเอ็นน่องไก่มาทำแบบสามมิติให้ดูอีกรอบ แล้วใช้เครื่องวัดแรงดึงตรวจสอบดูซิว่ารับแรงได้ประมาณเท่าไหร่..."

หลู่เฉิงรับคำ รีบหยิบน่องไก่สดขึ้นมา ใช้กล้องจุลทรรศน์ช่วยตัดแต่งเส้นเอ็นในแนวตั้ง เก็บเยื่อหุ้มเส้นเอ็นไว้ประมาณ 1 มม.

ถงหยวนอันพูดแทรก "ขอดูหน้าตัดเส้นเอ็นที่คุณตัดแต่งหน่อย ในวิดีโอเห็นไม่ชัด มีรอยตัดเฉียงหรือเปล่า?"

"ถ้าตอนฝึกคุณตัดเฉียง มันจะไม่เหมาะกับการฝึกเทคนิคนะ"

การเรียนการสอนเทคนิคการแพทย์เป็นเรื่องละเอียดอ่อนมาก ปกติถึงต้องสอนกันหน้างานในคลินิก

การสอนผ่านวิดีโอแบบนี้มันเห็นรายละเอียดไม่พอ

โดยเฉพาะอย่างที่ถงหยวนอันบอก ความคลาดเคลื่อนต้องอยู่ในระดับ 0.2 มม. กล้องเว็บแคมจะไปจับภาพระยะละเอียดขนาดนั้นได้ยังไง?

หลู่เฉิงหยุดตรวจสอบด้วยตัวเองครู่หนึ่ง "อาจารย์ถงครับ ตรงตามมาตรฐานครับ"

"งั้นเริ่มเย็บมัดแรกเลย..." ถงหยวนอันสั่ง

หัวใจสำคัญของวิธีถังประยุกต์คือการเย็บแกนเส้นเอ็นแบบสามมัดหกเส้น

หลู่เฉิงเริ่มลงมือ กะระยะด้วยสายตาอย่างตั้งใจ แล้ว--

อาศัยความรู้สึกล้วนๆ แทงเข็มที่ระยะ 10 มม. จากรอยขาด -> แทงเฉียงออกฝั่งเดียวกันที่ 5 มม. -> แทงเฉียงเข้าฝั่งตรงข้ามที่ 5 มม. -> ทะลุออกที่ 10 มม. (เกิดเป็นแนว "W") ...

จากนั้น หลู่เฉิงก็เพิ่มอีกมัดที่ด้านข้างทั้งสองฝั่งขนานกับมัดแรกห่างออกไป 1.5 มม. แทงทะลุชั้นกลางของความหนาเส้นเอ็นอย่างแม่นยำ

พอดึงไหมทั้งสามมัดพร้อมกัน ช่องว่างตรงรอยขาดก็แนบสนิททันที เหลือช่องว่างที่มองด้วยตาเปล่าแทบไม่เห็นไม่ถึง 0.1 มม. ...

"วัดแรงต้านหน่อย" ถงหยวนอันสั่ง

หลู่เฉิงใช้เครื่องวัดแรงดึงดึงเส้นเอ็น แรงหยุดอยู่ที่ประมาณ 40 นิวตัน หลู่เฉิงก็ไม่กล้าดึงต่อแล้ว

"อืม คราวหน้าลองใช้เส้นเอ็นขาหมูเพิ่มแรงโหลดให้ถึง 80 นิวตัน ถ้าทำสามมัดในพื้นที่ 5x5 มม. ได้สำเร็จ การผ่าตัดนี้คุณก็เอาอยู่แล้ว"

"การเย็บเส้นเอ็นคนไข้จริงๆ พื้นที่มองเห็นจะแคบมาก ฝีมือคุณตอนนี้ถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว ขยันขันแข็งดี..."

"โรงพยาบาลคุณไม่มีแผนกศัลยกรรมมือ คุณเลยไปอยู่แผนกฉุกเฉินใช่ไหม?" ถงหยวนอันถาม

ถงหยวนอันทึกทักเอาเองว่าหลู่เฉิงคงจบโทศัลยกรรมมือ หรืออย่างน้อยก็ต้องผ่านการฝึกเฉพาะทางด้านนี้มา

ในวิดีโอคอลแบบกลุ่ม เฉินซงช่วยอธิบาย "ศาสตราจารย์ถงครับ โรงพยาบาลหลงเซี่ยนไม่มีแผนกศัลยกรรมมือจริงๆ เมื่อก่อนหมอหลู่ก็เป็นหมอแผนกกระดูกครับ"

ถงหยวนอันยิ้มให้กำลังใจ "ทุกคนก็เริ่มจากศูนย์กันทั้งนั้น ผมเห็นเสี่ยวหลู่อายุยังน้อย แต่การสั่งสมเทคนิคและประสิทธิภาพการเรียนรู้ถือว่าดีมาก"

"อายุแค่นี้แต่มีพื้นฐานและความเข้าใจในการเย็บขนาดนี้ วันข้างหน้ามีโอกาสพัฒนาศัลยกรรมมือในท้องถิ่นของพวกคุณให้รุ่งเรืองได้แน่..."

หลู่เฉิงกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ "ขอบคุณครับอาจารย์ถง..."

[จบแล้ว]